Zelfmoord.nl




Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt?


« vorige  |  781  |  782  |  783  |  784  |  pagina 785  |  786  |  787  |  788  |  789  |  volgende »
crises
in mei is onze dochter overleden bij de geboorte dat was traumatisch voor mij en mijn vriendin . ik heb haar zelf begraven het mandje heb ik in de grond gelegd . wij hebben totaal geen steun gehad van onze omgeving in de periode erna en ik kon er ook niet met haar over praten omdat ik in een depressie zat .nu kom ik er achter dat zij al vanaf augustus vreemd gaat . ik heb steeds moord gedachten en voel me doodongelukkig
06-10-2009  |  Naam: ko  |  Leeftijd: 41  |  Provincie: Friesland
geen toekomst
ik ben een persoon van 55 jaar en zie het al heel lang niet zitten verlies heel veel mensen om mij heen terwijl ikzelf weg wil gaan maar dat lukt niet heb heel veel last van bordeliner en doe het ook heel vaak het kan niet erg genoeg zijn droom heel vaak over zelfdoding en heb wel dreiging maar ben bang dat het niet lukt omdat ik nu geen auto meer heb ga zelf lichamelijk erg achter uit door klachten en het wordt alleen maar erger moet hulp vragen wat ik heel moeilijk vind en het liefst het leven wil bekorten ik heb wel wat in mijn hoofd wat er niet uitgaat en ben volgens mij er ook mee klaar er is alleen iets wat mij tegen houd en dat zijn mijn katten ze betekenen meer als mensen voor mij ze zijn echt en de meeste mensen niet wat liefde betreft ik hoop van harte dat het me een keer zal gaan lukken dat zal niet lang duren denk ik een datum heb ik wel in gedachte het komt steeds dichterbij.
06-10-2009  |  Naam: geentoekomst  |  Leeftijd: 55  |  Provincie: Gelderland
Belijden
Dit leven.

Je wordt neergezet en moet naar school! daar krijg je te horen wat je plichten zijn. Je gaat door een sleur van kritiek. (Ik ben gevoelig). Richtlijnen zijn vooral gebaseerd op: sterk in je schoenen staan, concentratie, de beste zijn.

Wat gebeurt er eigenlijk met mensen die autodidact zijn? Creatief? Open minded?
Je wordt voor stront eigenwijs uitgemaakt zal ik je vertellen!

Je zet je hobby's opzij om hogere cijfers te halen met vakken die je niet interesseren en veel moeite kosten.

Iets studeren is iets voorgeschoteld krijgen, als je er zelf achter wilt komen is er altijd iemand die het beter weet! (Dat is mijn les)

Geboren naïef door sprookjes, cynisch geworden en gebukt onder toezicht van autoriteiten probeer je de vastgestelde plichten na te komen. Alsof je hun tevreden moet houden!

Soms kom je voor je zelf op, maar dan worden de riemen der verantwoordelijkheid nog weer even extra aangespannen.

Vrijheid blijheid!

Vraagtekens hebben mij altijd geholpen om dingen te leren, maar nu zijn ze mijn vijand geworden.

De duivel is de enige die me nog aan het lachen maakt! haha

06-10-2009  |  Naam: R*GEAR (:  |  Leeftijd: 25  |  Provincie: Utrecht
Ik
Waarom houden de mensden van wie ik hou niet van mij?/
De mensen die mij het gevoel geven goed en gewaardeerd te worden, de mensen van wie ik wil dat ze voor mij kiezen, onvoorwaardelijk in een 1 op 1 situatie, waarom houden zij niet van mij, zoals ik van hen hou..
Waarom kunnen zij zich niet aan mij binden, op een manier waarop ik mijn aan hen kan binden..
DAt zij van mij houden, zoals ik van hen houd, onvoorwaardelijk...
x

06-10-2009  |  Naam: F.Smits  |  Leeftijd: 34  |  Provincie: Noord-Brabant
i hate it
het leven is een strijd tegen alles en iedereen voor mij. ik zie het mooie in van het leven alleen nog maar als ... online is. en het stomste van alles is dat iedereen denkt dat ik dat vrolijke opgewekte en grappige meisje ben, terwijl ik van binnen aan het rotten ben, niet lichamelijk, maar wel in mn geest.
al vanaf mijn achtste kreeg ik eigenlijk een depressie...
toen kwam ik pas achter de waarheid dat de wereld lang niet zo leuk is als die eigenlijk is. en pas vanaf nu zit ik aan zelfmoord te denken omdat ik er nu pas aandacht. ik heb al vier keer geprobeerd om mijn polsen door te snijden en die zijn allemaal mislukt. nu ga ik proberen een overdosis asprines te nemen...
het leven is een kwel en iedereen om me heen denkt alleen maar aan wat het beste is voor zichzelf en ik meot alles oplossen, ik moet altijd voor ze klaar staan en tegelijkertijd het pispaaltje zijn.

xxx

05-10-2009  |  Naam: Elisa  |  Leeftijd: 12  |  Provincie: Drenthe
Michael
ik weet ff nie meer wa k moe...
k ben van een jonge gaan houde op internet.. maar hij blowde..ik vond dat echt geen probleem maar mijn moeder vond het niet goed..ze noemde hem junky enzo...toen mocht ik niet meer met hem omgaan..uh, toen heb k hem geblokkeerd op msn..en toen kon ik het niet meer,k moest hem terug..na,da heb k toen gedaan..op een dag kwam me moeder binnen toen ik met michael zat te praten,,me moeder was hellig maar ik kan niet zonder hem!! ik heb mezelf al gesneden enzo maar het helpt niet :'(
HELP ME ALSJEBLIEFT!!

05-10-2009  |  Naam: Sorry zeg k nie  |  Leeftijd: 12  |  Provincie: Overijssel
Leegte
De wens om dood te zijn is datgene wat me al jaren door het hoofd speelt. Niet omdat er me enorme rampspoed overviel of voor slechte relaties of gebeurtenissen op de werkvloer, maar eerder door de leegte van het bestaan die me dagelijks treft en waar de mallemolen in mijn hoofd bij stilstaat.

Ik kijk naar de wereld rondom me en zie hoe mensen zich onbewust door het leven laten glijden. Zij hebben partners, kinderen, jobs, en alles gaat blijkbaar zoals ze dat willen. Als ik dan naar mezelf kijk merk ik maar één ding te hebben: mezelf. Geld, degelijk werk, een zielemaatje om samen mee oud te worden, ouders, kinderen, huis, tuin,...dat is er allemaal niet. En dan beginnen de alarmsirenes in mijn hoofd te loeien: "het loopt verkeerd, dit gaat serieus mis, je hebt geen enkel verschil gemaakt op deze wereld. Niet voor jezelf, niet voor anderen. Je bent een spook."

Een kussend koppel, mensen die blij zijn omdat de zon straalt, een gehandicapte die levenslustig rondcrosst met zijn karretje, de nieuwbouw van een gezin...
Een onzichtbare hand knijpt dan mijn hart toe. Het besef dat ergens op de weg de wil om te leven en het leven te nemen zoals het komt verdwenen is, kruipt naar binnen. Als Rocky uit de films die murw gemept is, maar dan zonder de kentering waarin de held van het verhaal het alsnog redt.
Het enige dat rest is het verlangen naar de laatste dreun op de kin, de K.O.

De beslissing is al een tijdje genomen. Uithongering is mijn keuze omdat dit me de minst brutale manier lijkt en je jezelf steeds moet overtuigen om niet aan de honger toe te geven, om dus bewust het proces mee te maken en - hopelijk - een zachte overgang mee te maken, en de wereld te laten aan de wezens die er wel iets te doen hebben.




05-10-2009  |  Naam: Oniria  |  Leeftijd: 36  |  Provincie: Belgie
Gedicht der laatse gedachte
Was ik er niet geweest,
draaide de aarde nog steeds om haar as,
waren het nog steeds dezelfde regenwolken
die de zon aan het zicht onttrekken
en dezelfde herfstwinden
die over de kale polder jagen.
Zo denk ik, waarom nog te leven
als er toch geen verschil is
zonder mij of met mij erbij -
want wat is nu helemaal het bestaan
meer dan slapen werken eten en weer slapen?
Een glaasje wijn, misschien?
Of een goed gesprek met vrienden?
Maar rechtvaardigt dat mijn pijn
verder te leven?

05-10-2009  |  Naam: Willem  |  Leeftijd: 20  |  Provincie: Noord-Holland
bang voor wat komen gaat
Ik ben zo bang.. En ik had gewild dat er iemand was die mij begreep. Iemand op wie ik terug kon vallen wanneer ik iemand nodig had. Maar niemand is er echt te vertrouwen, en ik kan ook niemand echt vertrouwen. Altijd blijft er wel dat ene stukje wantrouwen wat het allemaal zo moeilijk maakt. Hoe moet ik anderen vertellen dat het niet goed gaat, als ik het ze simpelweg niet kan vertellen. De angst zit te diep, er is te veel gebeurd om alles open en bloot op tafel te leggen, wanneer de ander weet wie je bent. Je erop afrekent wat jij hem vertelt. Bijna een jaar geleden werd ik opgenomen, gesloten crisis. Ik voelde me stom, alsof ik een gek was die beschermd moest worden omdat ze niet voor zichzelf kon zorgen. Ik was een gevaar voor mezelf zeiden ze. Achteraf was het er zo slecht nog niet, ik voelde me er veilig en vertrouwd, en ik had er vrienden gekregen die mij konden begrijpen en mij steunden als ik het even moeilijk had. En na tien weken mocht ik weg. Eigenlijk was er niks veranderd met eerder, ik deed alsof, en iedereen geloofde mij. Maar na een paar dagen thuis ging het weer slecht met me. Ik had voor de opname al een paar pogingen gedaan, maar die waren mislukt. Dit keer probeerde ik een overdosis pillen. Maar ik belande uiteindelijk in het ziekenhuis aan het infuus. Ik was bang en ik haatte mezelf. Na een nacht hm het ziekenhuis mocht ik gaan, maar niet naar huis. Ik werd terug gestuurd naar die crisisplek. En ik heb daar opnieuw dertien weken gezeten. En langzaam leek het beter te gaan, en eindelijk vertrouwden ze mij om naar huis te gaan. Ik heb toen een hele lange tijd thuis gezeten, want naar school enzo mocht ik niet meer. En nu zit ik weer een tijdje op school en lijkt alles steeds weer slechter te gaan. Ik zie het leven gewoon niet meer zitten, alles is zo ingewikkeld en iedereen haat mij toch, inclusief mijzelf. Wat heb ik hier dan te zoeken, als ik niet word gewaardeerd en ik het nut van het leven niet zie zitten. Ik ben moe van al het vechten, en ik heb er genoeg van. Elke dag word ik geconfronteerd met mijn arm, die volzit met littekens. Elke dag moet ik terugdenken aan die ene dag van de pillen en het ziekenhuis. Elke dag is het vechten, om het niet weer zover te laten komen als toen. En nu ben ik moe, en ik weet dat ik het niet lang vol meer houd, maar ik kan gewoon geen hulp vragen. Ik ben gewoon bang...
04-10-2009  |  Naam: MissBlackShadow  |  Leeftijd: 17  |  Provincie: Noord-Brabant
Ik
Stuk voor stuk verlies ik mensen, goeie vrienden, die my ijskoud late zitte!
masr vandaag heeft myn beste vriendin my late valle , omda ze "denkt" da ik meer geef om een jongen terwijl dat niet zo is, iedereen stampt my in de grond vabaf nu heb ik niemand meer buite mezelf school gaat slecht, thuis is goed maar daar geve ze ook niet echt iets voor my, ik heb op netlog 2000 vrienden, maar in real life...geen enkele meer

04-10-2009  |  Naam: Lieselotte  |  Leeftijd: 14  |  Provincie: Belgie
« vorige  |  781  |  782  |  783  |  784  |  pagina 785  |  786  |  787  |  788  |  789  |  volgende »