Zelfmoord.nl





Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt?


« vorige  |  781  |  782  |  783  |  784  |  pagina 785  |  786  |  787  |  788  |  789  |  volgende »
levensmoe
ik ben 10 jr gehuwd en vader van 4 kids
heb onlangs vernomen dat mijn echtgenote me bedrogen heeft met een ander (vrouw) en krijg het maar niet uit mijn hoofd gezet ookal heeft ze voor mij gekozen mijn vertrouwen is helemaal weg ik kan echt niet verder leven met die pijn en de gedachte dat er gevoelens aan te pas kwamen
doe niets anders meerdan aan zelfmoord te denken en aan mijn kinderen maar ik denk wel dat ik het ooit nog eens zal proberen vermits ik niet weet wie of wat de pijn kan wegnemen ben echt levensmoe niets kan mijn gedachten nog verzetten

03-10-2008  |  Naam: alias  |  Leeftijd: 29  |  Provincie: Belgie
waar is de moed?
Al mijn hele leven kamp ik met een laag zelfbeeld. Ik heb kinderdepressie gehad en ben opgenomen. Toen ik 17 was kreeg ik verkering met een jongen van 18. Voor het eerst in mijn leven had ik een vriendje. Het was geweldig, eindelijk was er iemand die me mooi vond, van me hield en nog onvoorwaardelijk ook. Tot dat hij het plots uitmaakte na een dik jaar verkering. Ik bleef sterk, praatte er veel over met vrienden en familie en iedereen denkt dat ik iedere dag weer groei en zo\\'n sterke meid ben. Alleen zo voelt het niet. Ik voel me eenzaam, ineens ben je niet meer geliefd en is er niemand die je meer mooi vind. Opeens ben je weer helemaal alleen.
Vroeger dacht ik veel aan zelfmoord plegen als jong kind, op een gegeven moment was dat voor mij geen optie meer. Maar nu ik alleen sta, geen ouders die naar me omzien en me liefde geven, God die niks van zich laat horen, mijn vriend die me niet meer wilde en niemand die me mooi vind... ik trek het niet meer. Mijn hele leven vecht ik al voor mezelf en doe ik er alles aan om waardering van andere mensen te krijgen en geliefd te worden... hoe kan ik verder leven? Hoe moet ik verder gaan?

02-10-2008  |  Naam: alleen  |  Leeftijd: 18  |  Provincie: Utrecht
SHIT
Ik ben 14 jaar, niet zo oud dus, maar ik heb nu al nergens meer zin in, ik heb zoveel geprobeert te praaten met mijn ouders, maar omdat ik moslim ben kan jegewoon nietover alles praaten met je vader.. Mijn moeder is zo egoistisch dat als ik haar iets vertel uit vertrouwen en later een keer ruzie met haar heb dat ze het dan tegen mij gebruikkt. ik doe nou zelf vmbo-kb dus niet een van de hoogste. mijn ouders hebben hier al problemen mee omdat mijn hele familie maar dan ook echt iedereen behalve mijn oom en grootouders hbo-diploma hebben IDON'TCARE!!, ik weet dat je niets bereikt zonder diploma maar toch het heeft geen zin om mij omlaag te halen hierdoor. ik woon in een kleine stad waar iedereen mekaar kent en dus iedereen over elkaar praat.. ik heb van iemand gehouden zoveeeeeeeeeeeell, dat ik elke nacht heb zitten huilen eerst omdat hij niets meer van zich liet horen daarna omdat ik ruzie had met hem en nu omdat ik hem haat, ikheb wel een vriend die veel om mij geeft dat geloof ik ook echt maar ik hou zelf nog steeds van die andere jongen. natuurlijk heb ikookverkeerde dingen gedaan ongevraagt geld pakken, en roken maar ik heb ervan geleerd nu hetookniet meer op school gaat voel ik mezo alleen, het likt allemaal simpel maar als jeelke dag opstaat met het gevoel dat je alleenbent is niet goed,ikben wel heel erg realistisch ik bedoell ik hebwel 'zelfmoord'gedachtes gehad, maar ik heb het nooit gedaan vanwege mijn geloof (grote zonde). maar nu.. ik kan het gewoon niet meer ik doe altijd gelukkig en blij en grappig en erzijn mensen die mij mogen enzo maar van binnen ben ik KAPOT. ikdenk dat alles wel overgaat maar gebeurt dat niet weet ik niet of mijn geloof mij nog zal tegenhouden..

02-10-2008  |  Naam: Anoniem  |  Leeftijd: 14  |  Provincie: Overijssel
Enough is enough
Ik heb dit gevoel al jaren. Ik kan het nergens kwijt. Ik dacht een soul mate gevonden te hebben die mij moed tegensprak maar hij blijkt alleen 'fake' te zijn. Ben laatst jarig geweest. Heb alleen in bed gelegen. Mijn wens was om niet meer wakker te worden. Ik heb het gevoel dat ik hier niet hoor te zijn. Mijn hele leven was en is een puinhoop. Ben zowat mijn hele leven lang geestelijk en lichamelijk mishandeld. Wie oh wie kan mij helpen??......niemand. Dus daarom moet dit gedaan worden voor mij gevoel. Misschien als ik een partner had, dat het gevoel weg zou gaan. Het gevoel is nu zo sterk dat ik aan het verliezen ben. Ik heb geen zin meer om te vechten. Ik ben altijd opgevoed met God in mijn leven. Waarom laat U mij zoveel lijden. Was ik zo slecht in mijn vorige leven. Als ik mijn eigen leven neem dan weet ik dat ik geen opstanding zal krijgen. Maar waarom zou ik opstanding willen of het eeuwige leven? Ben blij wanneer ik van de huidige af ben. Niemand kant kan mij helpen. Doe alles fout. Veroorzaak alleen maar pijn, stress en ellende. Ik ben eenzaam als de pest. kon er maar iemand door mijn ogen heen kijken en direct in mijn hart. Het gewicht aan verdriet is te groot voor mijn hart. Waarom heb ik dit allemaal aan verdient?! Schijt! Ik doe dit en daarmee uit!
02-10-2008  |  Naam: lady wanna die soon  |  Leeftijd: 26  |  Provincie: Noord-Brabant
ik mis me vriend
ik wil ook dood.. ik heb heel iets stoms gedaan waardoor mijn vriend nix meer laat horen..

ik heb geld gepakt uit zn portomonee, toen hij het kwijt was zei ik dat ik niet wist waar het was, hij vond dit heel vreemd en was heel boos.. toen stuurde ik later een smsjes dat ik het had gevonden.. hij geloofde dit niet en zei je hebt nog steeds de waarheid niet verteld daarom wil ik geen contact meer.. nu heb ik na 3 dagen de waarheid verteld maar nu reageert hij nie meer.. hij wil me vast nie meer en nu heb ik geen zin meer in het leven.. maar hij mag me ook niet slaan!! hij was boos dat het geld weg was en sloeg me in me gezicht. HELP dit komt nooit meer goed!! we hebben al 13 maanden

02-10-2008  |  Naam: A  |  Leeftijd: 20  |  Provincie: Zuid-Holland
Fake
Ik weet niet hoe het ooit zo ver is kunnen komen. Vroeger was ik een lief, gelukkig meisje dat straalde als een zonnetje in huis.
Ik hield enorm veel van mijn ouders. Mijn papa was de favoriet, hij maakte me altijd aan het lachen en pushte me niet zo om te presteren. Toen ik nog een peuter was kwam mijn moeder na school af met boekjes om te leren lezen. Het werd een dagelijkse routine... De bel ging, mijn moeder haalde me op en daarna gingen we boekjes lezen. Vaak had ik geen zin, maar als ik iets leuks wou doen moest ik het eerst verdienen! Later, toen ik opgroeide moest ik tijdens de vakantie dagelijks rekensommen maken, woorden spellen en noem maar op. Als ik buiten wou spelen met mijn zus mocht dat niet tot alles volledig correct gemaakt was. Ik voelde me gevangen in een kooitje, alsof ik nooit de kans kreeg om mezelf te zijn...zelfs niet na al die maanden hard werken op school. As ik 10en haalde waren mijn ouders heel kort even tevreden, maar daarna ging het leven zijn gewone gangetje. Van zodra ik een 7 en minder haalde lieten ze heel duidelijk en lang blijken dat ze teleurgesteld waren. Ik weet dat mijn ouders het nooit slecht hebben voorgehad met mij, ze wilden me slechts een beter toekomstperspectief geven dan datgene wat voor hen was weggelegd... maar op zo\\'n moment voelde ik me onbenullig, een nietsnut, een enorme sukkel... Met de jaren herhaalde dit proces zich steeds en ontwikkelde ik een vrij grote vorm van faalangst. Daarenboven was mijn moeder me steeds meer gaan helpen bij huistaken en opstellen, omdat ik ook op muziekgebied goed moest presteren en dus daar ook genoeg uurtjes in moest stoppen. Dit is op zichzelf een goed bedoelde daad, maar het uiteindelijke effect is dat ik niets durf te creëren zonder de goedkeuring van iemand in mijn aanzien. Iets wat nog steeds een enorme impact heeft op mijn studie in de muziek.

In het huishouden verliep alles tot ongeveer mijn twaalfde redelijk goed. Ik had wel \\\"strenge\\\", prestatiegerichte ouders.. maar verder waren er maar weinig strubbelingen. Dit alles tot mijn lieve grootvader in het ziekenhuis belandde. Ik zag mijn mama langzaamaan veranderen. Ze ging eraan kapot. Iedere week ging ze talloze keren naar het ziekenhuis dat toch veraf lag en kwam steeds als een ander mens terug. Na de dood van mijn grootvader bereikte ze haar dieptepunt. Ze begon op voorschrift van de dokter anti-depressiva te slikken. Een gevoelloos wrak was het resultaat. Ik herkende mijn moeder niet meer. Ik zag haar soms razend, in alle staten en wist niet wat ons overkwam. Na dit alles is ze nooit meer echt de persoon geweest die ze eerder was. Talloze keren heb ik op de trap gezeten, vol ongeloof kijkend naar mijn vechtende ouders en mijn oudere broer die een poging deed om hen uit elkaar te halen.

Een paar jaar geleden ben ik begonnen met het dragen van make up. Het bood me veiligheid, een maskertje waarachter ik me kon verschuilen. In het begin gebruikte ik slecht een getinte dagcrème, toch voelde ik mezelf al fake...want tenslotte probeerde ik iemand anders te zijn dan ik werkelijk was. Met de jaren heb ik steeds meer uitgeprobeerd en wou ik er steeds beter uitzien. Als ik een positieve reactie kreeg op mijn uiterlijk kreeg ik eindelijk een vorm van bevestiging en ik ging ervan houden. Eigenlijk keek ik slechts lijdzaam toe hoe ik de perfectie wou bereiken. Wat je in dit proces niet beseft is dat het uiteindelijk je leven onderuit haalt. Je moet vroeg opstaan, zorgen dat niemand...maar dan ook niemand je zonder make up ziet... langzaamaan wordt het een nachtmerrie. Je schaamt je zelfs voor je ouders, wanneer die je zien zonder make up. Je kan nooit meer mee naar het strand, je kan niet meezwemmen (en tenslotte twijfel je ook aan je figuur), als je bij iemand moet logeren moet je zorgen dat je laat genoeg gaat slapen en vroeg genoeg opstaat zodat niemand je ziet, als het regent durf je haast je kamer niet uit...bang dat je make up verziekt is en dat ze je ware uiterlijk zullen zien. Ik denk niet dat ik ooit iemand dicht genoeg zou kunnen laten komen om mijn ware gezicht te tonen... en dat vind ik verschrikkelijk. Ik weet dat ik nooit liefde zal kennen, weet dat ik nooit een degelijke carrière zal krijgen, want ik kan helemaal niet plannen, omdat dat altijd voor mij (door mijn ouders) is gedaan, omdat ik enorm veel tijd verlies aan o.a.mijn uiterlijk,...
Bij dit alles komt het feit dat de enige vriendin die ik helemaal vertrouwde toch niet zo trouw blijkt te zijn. Mijn moeder me vaak chanteert, wat me het gevoel geeft dat ze niet van me houdt. Mijn vader niks meer van me gelooft, omdat mijn moeder hem verhaaltjes wijsmaakte. Mijn broer en zusje en ik hebben nauwelijks een band. We zien elkaar bijna nooit en hebben nog nooit over iets vertrouwelijks gepraat, uit angst voor verraad.
Het voelt alsof niemand van me houdt.

Ik ben een wrak.

01-10-2008  |  Naam: snoopy  |  Leeftijd: 21  |  Provincie: Friesland
alles is voor niets
Waarom kom ik hier en wil me verhaal kwijt, waarom ben ik ooit naar GGZ gegaan om me te veranderen.
Dit heeft me nog meer inzicht gegeven dat alles voor niks is. pas na 3 jaar therapie zegt GGZ tegen me dat ik maar in een AD(H)D groep moet en ze hebben me uit me oude groep gegooid omdat het met pieken en dalen ging en op te duur volgens GGZ alleen nog maar met dalen. Nu zit ik al z'n 2 maanden zonder wat dan ook. Alleen nog maar boven/bed.
Ik sla me knokkels kapot en heb me net nog met een zwaard me arm bewerkt.

Ik heb me pa gewoon gesmeekt of ie me niet gewoon keihard op me slaap kon slaan, toen heb ik het zelf gedaan en heb er nu nog last van, shit. Ik wil niet meer!

Toen ik op de basisschool zat kreeg ik ALTIJD te horen, je moet luisteren (oftewel veranderen), nu 15 jaar later zit ik daar dus nog steeds mee, veranderen veranderen.
Veranderen altijd maar weer voor die anderen! en daarom wil ik niet meer, wat moet ik nou nog hier op deze godvergeten kanker aarde, laat me terug gaan naar waar ik vandaan kom, laat het stoppen die pijn in me hart!

01-10-2008  |  Naam: incognito  |  Leeftijd: 21  |  Provincie: Friesland
Teveel pijn en verdriet in me leven
Hallo,

Ik ben een jongen van 18 jaar en ik heb al heel veel meegemaakt in me leven. De reden waarom ik denk aan zelfmoord is liefde. Ze zeggen dat liefde leuk is en dat je je goed voelt. Dat is bij mij echt niet het geval geweest, ik heb een hele leuke relatie achter de rug met een meisje die ik leerde kennen van het internet. Ik was altijd gelukkig met haar en we zagen elkaar elk weekend en belde elkaar vaak, het is nu al 2 maanden geleden dat dit is gebeurd. We hadden 2 jaar met elkaar en elke keer als ik haar weer zag dacht ik dat het de liefde van me leven was. Alles meegemaakt met elkaar, de eerste keer sex, de eerste keer kerst samen. Eigenlijk gewoon alles. Op een dag kwam ze naar me toe en zei ze, Jeffrey ik kan dit niet meer. Dus ik nam het niet zo ernstig op en dacht dat het wel weer goed zou komen. Maar ze was verliefd geworden op een andere jongen terwijl ik alles voor haar had gedaan. Ik maakte altijd tijd vrij voor haar en als ze wat wilde of iets anders deed ik het. Maargoed toen hadden we elkaar gezien en vertelde ze dus heel het verhaal en ik was echt zo verdrietig en had zoveel pijn dat ik nergens meer zin in had. dit is ongeveer een maand elke dag gebleven en denk nu steeds nog wel aan haar. Ik heb contacten met haar gebroken omdat het me altijd weer pijn deed om te zien hoe gelukkig ze was met een ander. Maarja die periode veel steun en vrienden om me heen die me helpen. Dat is ook de reden dat ik geen zelfmoord had gepleegd (wat ik bijna wel had gedaan). Dus een maand geleden leerde ik een heel lief meisje kennen die mij helpte met alles en ik was opnieuw verliefd geworden. (mijn gevoel zei dat ik haar kon vertrouwen en dat ze misschien zelfs liever was dan me ex). Dus wij veel afspreken en msn'en en sms'en en bellen noem t maar op. Gisternacht hoorde ik pas dat ze zei dat ze misschien liever vrienden wil zijn en niet meer wil dat ik al die lieve dingen die ik zeg en stuur niet meer moet zeggen. Ze zei dat ze de laatste paar dagen niks had gezegd omdat ze me geen pijn wilde doen. Nu zit ik hier dus weer met pijn en verdriet en ik kan het gewoon niet meer aan, alles mislukt altijd bij mij ook dingen die niet met liefde te maken hebben. maargoed ik wil gewoon geen verdriet en pijn meer want ik kan gewoon ook niet meer lachen, en misschien is het wel gewoon beter na dit leven.

Jeffrey

01-10-2008  |  Naam: Jeffrey  |  Leeftijd: 18  |  Provincie: Zuid-Holland
geen zin meer
ik wil gewoon met rust gelaten worden.. ik ben nooit gepest, nooit misshandelt en nooit verkracht.
en toch heb ik ze alledrie meegemaakt.
ik vroeg me altijd af, of ik gewoon alleen kon zijn niemand om me heen niemand die met me praat gewoon alleen.
iedereen verwacht iets van me waar ik geen zin in heb! ik leef niet in mijn eigen wereld maar in de wereld die anderen voor me kiezen en lef om te zeggen dat ik dat niet wil heb ik niet. Ik heb veel vrienden en zelfs al 4 jaar een geliefde mijn zusje mijn ouders famillie alles iedereen heb ik ze houden van me maar toch voel ik me alleen elke dag opnieuw!
mijn kamer is mijn leven maar ik zou 1 willen zijn met de lucht overal maar toch weer nergens..

01-10-2008  |  Naam: ..  |  Leeftijd: 20  |  Provincie: Noord-Brabant
afscheid
het is over! ik loop er nu 5 a 6 jaar mee en heb van alles gezien en mee gemaakt wat ? dat gaat niemand meer aan want ik ga er nu tussen uit springen.. ik ben alleen hier en ik zie het niet meer zitten heb nu op dit moment alleen al dingen voorbereid dus als het allemaal lukt duurt het nu als ik begin maar even en dan is het over!!!!!!!!! eindelijk durf ik het! rust niemand zal me wel missen want niemand intreseert ze in mij! ik wou alleen dag tegen iedereen zeggen die het misschien wel wat begrijpen! dag mensen! ik ga nu beginnen om er een eind aan te maken!
vaarwel

01-10-2008  |  Naam: iik  |  Leeftijd: 28  |  Provincie: Belgie
« vorige  |  781  |  782  |  783  |  784  |  pagina 785  |  786  |  787  |  788  |  789  |  volgende »