Zelfmoord.nl




Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt?


« vorige  |  36  |  37  |  38  |  39  |  pagina 40  |  41  |  42  |  43  |  44  |  volgende »
Ernstige depressies
Hey ik ben een meisje van 14 en ik heb superveel meegemaakt. Ik zie het leven echt niet meer zitten en ik schrijf dit letterlijk terwijl ik jank.. Ik heb een moeder van 40 dat lesbisch is.. ik weet niet waarom maar ik schaam me er flink voor.. Ze is heel anders dan anderen en kan zeer agressief zijn.Ik zelf als 14 jarige en gelovige kan daar niet zo goed mee om gaan. Ook al heb ik veel geweld gekent in mijn kut leven. Ook als ik op het nieuws zie dat iemand zelfmoord heeft gepleegd wens ik altijd dat ik diegene was. Ik ben een sterke dame die net niet het lef heeft om zichzelf te snijden. Ik wil echt weg van deze wereld want ik voel me hier niet verwelkomd. Het enigste wie mij in leven houden zijn mijn vrienden en mijn Oude docente die veel hoop in me had. Maar mijn random depressies overheersen mij en laten me denken aan een overdosis slaappillen of chloor drinken of misschien wasmiddel alleen weet ik niet of ik daaraan dood ga. Ik heb al sinds de geboorte van mijn autistische broetje last van zelfmoordneigingen dus al vanaf mijn zevende.

Voor de mensen die denken aan zelfmoord ookal ken je me niet ik steun je

10-07-2017  |  Naam: Suicide  |  Leeftijd: 14  |  Provincie: Zuid-Holland
depri
Hi,
ik ben noa (14)
ik ben erg depri en zie geen weg meer om te leven. 11 jaar een gelukkig leven gehad toen ging het mis... ik had veel ruzie en geen vrienden op school mijn hoop was scouting en mijn werk maar nu zie ik zelfs daar tegen op... thuis gaat het alleen maar over goede cijfers en vrienden die ik niet heb... ik krijg hulp vanuit school omdat ik gepest word... ik heb snijneiging en de levensweg is een en al duister ik zie het niet meer zitten ik hoop dat jullie tips hebben wat het beste is de dood of het leven... ik laat hier wel af en toe een update weten hoe het gaat.

xxx noa

10-07-2017  |  Naam: noa  |  Leeftijd: 14  |  Provincie: Noord-Holland
depri
hi,
ik ben noa.
ik zit op 2 havo. tot mijn 11e had ik een leuk leven daarna ging het mis... ik had ruzie met vrienden ik was de schuldige... altijd ik. ik moest hulp zoeken natuurlijk deed ik een masker op en hoefde geen hulp meer. Het ging slechter ik raakte me vrienden kwijt... de eerste... geen vrienden een kutklas ik voelde me leeg en depri scouting was mijn enige positieve doel en mijn werk ook... helaas hield ik steeds minder van scouting. ook begon ik mezelf te snijden gewoon af en toe... de tweede het werd erger... ik had niemand in mijn klas en kreeg opnieuw hulp ik was me masker kwijt... ik heb nog hulp maar het helpt niks... ik kreeg een liefje in nog minder dan een maand ging het uit ik ben nu erg depri en voel me erg nutteloos. ook vind ik mezelf erg dik... 56 kilo en 1.69 meter... ik mis de kracht uit het leven en de dood vind ik erg interessant. Weet iemand wat ik kan doen? zelfmoord of leven? xxx noa

10-07-2017  |  Naam: Noa  |  Leeftijd: 14  |  Provincie: Noord-Holland
ben zo belazerd
Was met een jeugdvriendin in een relatie. Al 5 jaar. En het was hemels. Deden zulke geweldige leuke dingen. Voelde me echt heel gelukkig. Wilde met haar oud worden. Maar in een relatie heb je ups en downs. We hadden een lat relatie omdat haar kinderen die mij niet accepteerde. De jongen is een narcist, en bloed jaloers op zijn moeder. En de girl is een zweefteef die ook in staat is haar moeder te beÔnvloeden.. En nu een weer geleden ben ik bij haar en kreeg te horen dat ik eigenlijk niet meer zo welkom ben, over wat er 3 jaar geleden is gebeurt. Een ruzie met haar zoon was daar de oorzaak van. Maar deze reactie kan ik niet accepteren omdat we daarna zoveel leuke dingen gedaan hebben. Dus snap ik niet dat je naar zoveel leuke dinge de ruzie met haar zoon aangrijpt om de relatie te beŽindigen. Ze zit zo in mijn systeem dat ik er geen zin meer in heb. .Dit is toch niet eerlijk?. Krijg ook geen echte antwoorden op mijn vragen. Wat een klote streek.
10-07-2017  |  Naam: Peter  |  Leeftijd: 57  |  Provincie: Noord-Holland
mijn ongelukkigheid
hallo... ik ben 15jaar....en mijn enige gedachten dak nog heb, is zelfmoordplegen...waarom ?
ik heb er eigenlijk ni zoveel uitleg voor...
ik ben gewoon ongelukkig....sinds 3tal jaren nu zie ik een zwart beeld over mijn leven... ik maak plezier met mijn vrienden , ik hou van mij vriendje , en ikben gehecht aan mijn familie... maar het leven is niet voor mij gemaakt.... daarom dat ik jullie vandaag schrijf.... ik zie af met mijn leven... ik wil alles opgeven...het enige wat mij nog tegenhouden is mijn vriend lucas....

10-07-2017  |  Naam: laura  |  Leeftijd: 15  |  Provincie: Belgie
wil dood
om het kort samen te vatten ,ik ben verwezen door mijn huisarts en de poh ,naar het fact team peel en maas van het vincent van gogh ,5maanden lang heeft het fact team mij geprobeerd kapot te maken op verschillende manieren ! zo word er direct gezegd bij het 1e intake gesprek waarom kom je naar ons toe je kan toch tegen je familie praten !! daarbij trekt ook nog een collega zomaar de deur open midden in een prive gesprek waarbij ik schrik ! en niemand zegt hier wat van
09-07-2017  |  Naam: soufian  |  Leeftijd: 33  |  Provincie: Limburg
-
Ik heb heel lang over zelfmoord gedacht, omdat ik niet weet wat ik wil en hoe ik verder wil gaan. Ben een probleem kind heb thuis veel problemen gehad ben terug gezet ben dit jaar dus eigenlijk niet geslaagd. Ben door een jongen misbruikt , en nu heeft hij mij laten zitten. En zegt hij allemaal gekste dingen over mij. Ben zelf 2 jaar geleden geexposed ik weet niet meer wat ik wil ben echt klaar met iedereen met alles wat er gebeurt en dit is niet eens heel mij verhaal! Ik ben gewoon alleen in dit wereld ze hebben mij in de steek gelaten
09-07-2017  |  Naam: -  |  Leeftijd: 17  |  Provincie: Noord-Holland
Mijn (korte) leven....
10 augustus 2004. De dag dat ik werd geboren. 3 seconden, of ik was dood geboren. Ik heb 'geluk' gehad. Ik ben een mislukt kind. Ik kan niks. Elke dag word er op achool tegen me gezegd hoeveel kanker ik wel niet heb. Hoe kanker lelijk ik ben. Een leven zonder vrienden is niet zo fijn. Vaak genoeg denk ik aan zelfmoord. Maar mijn broer, is overleden bij de geboorte. Mijn ouders hebben toegekeken hoe hun kind dood was. Ik kan ze dit niet aandoen. Niet weer zoiets. Bedankt voor het lezen, als iemand dit leest.
09-07-2017  |  Naam: Wesley  |  Leeftijd: 12  |  Provincie: Friesland
Ik wil dat het allemaal gewoon stopt
Ik heb al jaren depressie, ik denk sinds ik al 12 was. Ik dacht altijd dat ik voor 18 al zelfmoord zal hebben gepleegd. Ik kon geen psychologiesche hulp vinden omdat ik in een land woonde waar het gewoon nog niet bestond. En het blijkt dat nu ik in NL woon dat het nog lang gaat duren voordat ik hulp krijg.
Ik denk dat veel van deze gevoelens kwamen van toen ik verkracht werd (12) en van get overleden van mijn vader (14). Veel komt ook van mijn moeder, die mij niet begrijpt en vaak verbaal mishandeld. Maar vaak voel ik gewoon als of ik het zelf allemaal groter maak dan het eigenlijk is. En dat ik niet dankbaar genoeg ben met wat ik al heb. Ik voel me waardeloos and dat ik een last ben voor iedereen om mij heen. Ik voel dat het beter zal zijn als ik er gewoon niet meer was.

05-07-2017  |  Naam: Fenn  |  Leeftijd: 19  |  Provincie: Overijssel
Mensen worden altijd ongelukkig als ik hun pad kruis
Ik hou dit niet meer vol zo.
Ik kom uit een disfunctionele gezin waarin ik me niet begrepen heb gevoelt en ik vanaf de dag dat ik geboren ben vanuit mijn gezin twee stappen al achter liep. Ik was niet gewenst. Ik was een pleister en inzet om onder de noemer huisje,boompje en beestje te leven. Op mijn 16 de kreeg ik van mijn vader te horen dat ik niets was, niets kan en nooit wat zou worden.
Dit had hij fout. Ik ben een lastpak en ik heb het gevoel dat ik mensen beter kan mijden omdat ik van alles een puinzooi maak. Ik wil gewenst en me geliefd voelen.
Zoveel therapie al gehad en nog steeds therapie.
Gevoelsmatig voelt mijn leven als lijden.
Contact met mijn ouders heb ik al vele jaren niet meer.
Om mezelf te beschermen.
Ik durf niet meer te geloven na alle jaren.
Ik geloof niet meer na alle jaren in mezelf en mijn kracht en kunnen. Ik voel me soms denkbeeldig net iemand die staat tegen een muur en op de muur undesirable en unwanted in grote rode letters staat gestempeld. Wat ik ook doe , dit gevoel gaat niet weg. Ik krijg dit niet vervangen voor een positieve enerverend gedachtengang.
Ik ben moe van alle dagen strijd om te kunnen functioneren. Ik zie geen toekomst.
Donderdag naar Therapie en dag voor dag verder leven.

04-07-2017  |  Naam: Mariska  |  Leeftijd: 37  |  Provincie: Friesland
« vorige  |  36  |  37  |  38  |  39  |  pagina 40  |  41  |  42  |  43  |  44  |  volgende »