Zelfmoord.nl




Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt?


« vorige  |  34  |  35  |  36  |  37  |  pagina 38  |  39  |  40  |  41  |  42  |  volgende »
Ik wou dat ik dood was
Ik heb altijd het gevoel dat ik niks beteken en dat niemand me nodig heeft en dat het leven voor iedereen beter zou zijn zonder mij . Ik heb al een keer geprobeert om onder een trein te springen maar het lukte ni dan moet ik denken aan het feit dat ik de pesters gewonnen geef maar dat is ook het enige want ik denk dat mijn familie me toch niet aardig vind of me accepteert . Ze kijken nooit naar me en ze behandelen me als een slaaf en ik ben ook degene die die altijd de schuld van alles krijg , ik wil echt dood dat is het enige waar ik nog aan denk .
19-12-2016  |  Naam: Jbjarco  |  Leeftijd: 14  |  Provincie: Belgie
Laar maar.......
Ik ben David, 13 jaar.
Ik wil dood omdat ik alles verkeerd doe, iedereen haat me. Ik heb geen vrienden.... mijn broer haat me. Ooit wou ik weer leven, er was een meisje... maar toen ik het eindelijk durfde te vertellen liep ze lachend met haar vriendinnen weg.... ik werd vroeger gepest.. heel erg. Werd getreiterd, getrapt, ze zijden dat mijn leven beter nu op moest houden. Daar ben ik het nu mee eens.....

19-12-2016  |  Naam: David  |  Leeftijd: 13  |  Provincie: Zuid-Holland
Ik wil niet meer vechten
Ik ben moe. Ik wil niet meer. Mishandeld door mijn ouders en broer. Veel en erg gepest op school. Ik kom net uit een relatie met een narcist. Ik ben altijd door gegaan schouders eronder. Maar ik kan t niet meer mijn vlammetje is uit. Ik wil ook niet meer. Het is klaar. Ik mag niet gelukkig zijn. Mijn ex ronny heeft me naar t randje geduwd. Ik spring zelf. Ik laat mijn lieve trouwe hond achter. Ik zorg voor goede opvang en dan ga ik. Rust niet meer voelen, geen pijn en verdriet geen angst. Gewoon rust. Mijn kracht is weg kapot gemaakt door anderen. Rust rust rust dat is wat ik wil. T spijt me voor iedereen die wel om me geeft. Maar ik ben op.
17-12-2016  |  Naam: Ilovebilly  |  Leeftijd: 34  |  Provincie: Overijssel
Verdrietig
Ik lees heftige verhalen... verdrietig om te lezen. Ik heb geen verdrietig verhaal.
Mijn leven ziet er van de buitenkant leuk uit. Leuke baan, eigenbedrijf, getrouwd, twee kinderen. Maar toch blijf ik het gevoel houden dat ik niet pas op deze wereld. Ik hoor hier niet. Ik vind het leven zwaar en het maakt me somber en moe. Voor mijn kinderen ben ik er, maar verder vind ik het leven weinig meerwaarde hebben. Ik vind het moeilijk voor mezelf te kiezen en mensen verdrietig te maken. Dat kan ik niet... ik heb dominante en veel eisende ouders (alles moet op hun manier) en ik stel hoge eisen aan mezelf. Ik ben niet gelukkig met mijn man. Vaak wou ik dat ik het leven even uit kon zetten om er over een tijdje misschien weer terug in te stappen. Zelfmoord is iets definitiefs en ik ben bang dat m'n kinderen er veel verdriet aan zullen hebben. Als ik geen kinderen had gehad, had het leven van mij niet gehoeven. Het is veel te ingewikkeld. Ik vind mensen ook ingewikkeld.

17-12-2016  |  Naam: Roos  |  Leeftijd: 30  |  Provincie: Groningen
Het leven
Waarom zijn we eigenlijk hier?? Blij te zijn, om gepest te worden. Wat maakt ons zo bijzonder?! Wat heeft het voor zin? Kan je er wat aan doen? Ja of nee? Zou je je er dan druk overmaken of zal je er wat aan veranderen of willen?

Mensen zijn rare wezens, we hebben van alles en toch zijn we niet tevreden ook ik niet.

Ben boos op de wereld en alle gemakzuchtige mensen. Ben verdrietig omdat mijn moeder de keuze heeft gemaakt om de wereld te verlaten. En niemand haar kon helpen of misschien wel maar wilde ze niet geholpen worden?! Weet het zelf soms ook niet meer waar doe je het allemaal voor of zijn we zo gevoelig , sommige van ons zeker te weten.

Wat maakt je blij, een wandeling in het bos met de hond, een stukje fietsen, muziek luisteren, mediteren?!

Doe dat gene wat jou gelukkig maakt alleen of met anderen!!

Je bent uniek zoals je bent (everybody hurts everybody cries) als ik nu maar niet aangeklaagd word Door R.E.M lol

Je komt alleen en je gaat alleen naar en van deze wereld!! Wie met je om wil gaan doet dit en wie niet caio, averedeci, bye bye, Doei.

Ben boos op de wereld maar.... Doe je ding!!

Mvg kevin

17-12-2016  |  Naam: Kevin  |  Leeftijd: 35  |  Provincie: Noord-Brabant
mislukt
ik ben mislukt ik heb op die school pro almere gezeten me beste vrienden wens ik het beste vooral okan en selvin ik hoop dat het met hun goed komt ik heb geen diploma geen vriendin niks
16-12-2016  |  Naam: komar  |  Leeftijd: 20  |  Provincie: Flevoland
weet het niet meer
Van jongs af aan ellende gehad en nu krijg ik vreselijke flash backs van wat er is gebeurd de puzzel is bijna in elkaar maar ik krijg geen hulp om het te verwerken ze denken dat ik het niet aankan maar zo ook niet dit is geen doen de beelden en een hoop gevoelens die loskomen ik wil op deze manier niet leven die last is te zwaar.
16-12-2016  |  Naam: pink  |  Leeftijd: 35  |  Provincie: Zeeland
dood
ik wil gewoon dood op school gaat het slecht ik lieg tegen mijn ouders want die denken dat het gewoon goed gaat ik raak nu verstrikt in mijn leugens en het enige dat mij overeind houd nu is Lilly ( lilly is een paard en die is mijn allesje) en voor de rest niks
14-12-2016  |  Naam: Nori  |  Leeftijd: 12  |  Provincie: Noord-Brabant
Alleen maar ellende
De titel zegt het al, mijn leven is een en al ellende vanaf de dag dat ik geboren werd..
Zal in grote lijnen vertellen want anders word het teveel voor mezelf als ik in details moet treden.
Al zo lang als ik mij kan herinneren lijd ik aan depressies, begon al toen ik heel jong was en heb er nooit mee om kunnen gaan.. zette me ertegen af en kon/kan nog steeds niet accepteren dat ik dit heb.
Op jonge leeftijd werd ik aangerand, mijn ouders deden er niks mee, geen aangifte nada.. zeiden alleen dat ik die plek voortaan maar moest vermijden ?! Even serieus ?! Toen begreep ik dat al niet, nu al helemaal niet... als dit mijn kind was geweest had ik het wel geweten..
Ik kreeg nachtmerries en ontwikkelde een serieuze angst stoornis en ptss, werd onhandelbaar, koppig en eigenwijs en weigerde te luisteren naar mijn ouders omdat ik hen de schuld gaf en geef van mijn psychische problemen.
Toen ik wat ouder was (12-13 jaar) leerde ik een hele leuke, lieve en aardige jongen kennen, dit was echter van korte duur. al gauw bleek hij heel anders te zijn dan hij zich voordeed en dwong mij sex te hebben met mannen voor geld, dit heeft drie jaar geduurd en mijn ouders durfde ik niks te vertellen... Want.. ze zouden toch niks doen, net als vroeger..
Ik werd nog lastiger in de omgang en was echt echt onhandelbaar geworden, ouders konden het niet meer aan dus lieten me tot mijn 18e wegrotten in een internaat.. nu ben ik dankzij dat internaat van mijn loverboy af gekomen maar verder heb ik er niks goeds beleefd.
De jongeren werden als strond behandeld en werden in hokjes geplaatst en moesten therapie volgen en dat soort dingen. Kortom ik werd behandeld als crimineel in plaats van als slachtoffer.
Toen ik mijn ouders vertelde over mijn loverboy zeiden zei simpelweg: wij geloven jou niet. Dat brak mij hart.. zelfs na mijn aagifte met bevestiging van de politie dat deze jongens gezocht worden voor zulke zaken kon mijn ouders niet overtuigen dat het echt gebeurd is... tot de dag van vandaag...
Toen ik op mijn 18e thuis kwam wonen werd ik op straat gezet en was ruim anderhalf jaar dakloos..
Een huisje gevonden en lieve zorgzame jongen leerde kennen, het vertrouwen op gebouwd en opnieuw geleerd ongedwongen sex te hebben met een man zonder herbeleving of aanval van me ptss.
Tot ik zwanger van hem bleek tr zijn, door de pil heen.
Ik wilde het kindje houden, hij absoluut niet.. Ik bleef volhouden maar werd psychisch zo kort en klein gemaakt dat ik uiteindelijk met bijna 3 maanden (moest nog 3 dagen tot de veilige 3 maanden grens) de abortus liet doen.
De grootste fout van mij leven gemaakt in begin 2015 zorgt er tot oo vandaag voor dat ik dagelijks met een mes op mijm polsen sta, al meerdere keren met een overdosid drugs en medicatie in het ziekenhuis heb gelegen en het dagelijkse leven niet meer aankan.
Ik ben gebroken, verscheurd en dood van binnen. Het is normaal om de halve dag en hele nachten ye huilen, niet eens zelfmedelijden eerder minachting en haat naar de wereld waarin ik gedwongen word te leven...
Ik wil niet meer! Mijn energie is op naar voor euthanasie kom ik niet in aanmerking.. zo zou ik tenminste met nog een beetje waardigheid kunnen sterven, maar zelfs dat word me afgenomen...ik zal het nooit volhouden tot ik sterf van ouderdom, vroeg of laat gaat het mes door mijn polsen en is het eindelijk klaar.

14-12-2016  |  Naam: Anoniempje   |  Leeftijd: 21  |  Provincie: Gelderland
Zou ik gaan?
Hoe zou je dit moeten beginnen? Ik zou het niet weten... ik zal wel gewoon beginnen en kijken waar het eindigt.
Het begon rond mijn 10e/11e, ik begon vaker dingen verkeerd te doen volgens mensen en werd in de steek gelaten. Ik keek in de spiegel en bedacht me dat ze eigenlijk wel gelijk hadden. Ik begon ongeveer elke dag boos op mezelf te worden en begon mezelf te knijpen en slaan. Dit elke dag door en door, god wat had ik een leuk leven.... zo ging het nog een jaar door. Ik heb nooit met iemand gepraat, nooit iets tegen mijn moeder gezegd erover. Ik voelde me kut, heel kut. Mijn oom en tante stierven en ik wist niet wat ik moest doen... niet dat ze heeeel veel voor me betekende, maar ik voelde wel een sterke band. Een jaar later (dus toen ik 12 was) werd het erger. Ik werd al boos als er bijvoorbeeld een klit in mijn haat zat. Ik kreeg ruzie met mijn beste vriendin, en zij liet me ook in de steek. Toen wou ik al zelfmoord plegen. Week later ging ik op een spel op de computer en ik vond internetvrienden. We werden closer en gaven onze contacten. Heel lang ging het goed tussen ons, maar een dag zei ik iets verkeerds volgens hun, dus we kregen ruzie. Ik begon mezelf te snijden met een spiegelscherf en dat ging elke dag door. Een week later heb ik sorry gezegd, maar een dag erna kregen we weer ruzie, ik begon me weer te snijden en zij werden boos. Zo ging dat elke dag door en door. Totdat iemand van dag vriendengroepje zichzelf ook begon te snijden. Met een vleesmes, ik wist niet wat ik moest doen... toen heb ik onze contact met het vrienden groepje gebroken. Ik wou niet meer met hun door. En zij niet met mij. Prima. Toen ik al een halfjaar in de eerste zat heb ik nieuwe "beste" vrienden gevonden en ben vaak met hun omgegaan. Ik kon hun vertrouwen en begon het verleden te vertellen. Ze leefden met me mee en we werden veel closer. Toen we naar de tweede klas gingen moesten we uit elkaar. Een van mijn allerbeste vriendin ging naar een andere klas en ik moest doorgaan met andere vrienden. We werden toen veel closer dan eerst en deden veel meer samen. Nog steeds betekent ze veel voor me, écht veel! Ik kreeg ergere gedachtes over zelfmoord en keek er meer naar uit om het te doen. Ik kreeg gedachtes of mensen me zouden en wie er op mijn begrafenis zou komen. Noem het allemaal maar op. Ik tekende wat en schreef wat op een blaadje en maakte een foto, stuurde het naar A. (Beste vriendin) en naar een jongen(wat perongeluk ging). Hij vroeg allemaal dingen waarom ik dood wou. Ik vertrouwde hem, en vertelde hem meer. Later op de avond vertelde hij alles aan een vriendin van hem. Toen vroeg ze aan mij of ik echt zelfmoord wou plegen. Ik wist toen niet wat ik dacht... ik kon het me niet realiseren. Álles wat ik heb heb verteld heeft hij aan iemand anders gezegd. Mijn leven stortte in. Wáarom, wáarom doet hij dat nou verdomme. Ik wou boos op hem worden, maar het lukte niet.
De volgende dag was ik gewoon bang om naar school te gaan. Bang dat iédereen het wist. Ik vertelde het tegen A. Over wat hij heeft gedaan. Zij was boos op hem en ik ergens ook wel. Toen hadden we een tussenuur op school en gingen we naar de vmbo-kant(wij zitten op havo-kant). Ik hoopte maar dat we hem niet tegen kwamen, maar net toen we weg wouden gaan, kwam ik hem tegen. Shit, wat nu? Wat moet ik tegen hem zeggen? Zou ik überhaupt wel wat zeggen tegen hem? Ik besloot maar gewoon "hoi" te zeggen en voor de rest te negeren...
Een week later zag ik een puntenslijper liggen. En zag het mesje dat erin zat. Bij mezelf dacht ik dat dat wel een goed middel zou zijn om mezelf te snijden. Dus ik liep naar beneden en pakte een schroevendraaier. Ik haalde de schroef eruit en legde het mesje in een la. Vandaag (13-12-16) heb ik mezelf gesneden met het mesje. God wat voelde dat goed!

Dit alles is een samenvatting over de "zelfmoord neigingen". Mijn vriendin wilt me echt heel graag helpen maar ze weet niet hoe. Er gaat téveel om in mijn hoofd, dus ik kan niet alles opschrijven...

Misschien dat als je dit leest, dat ik dan dood ben. Maar onthoud: je bent niet de enige die zelfmoord wil plegen. Het eerste wat je moet doen: GA NAAR EEN PSYGOLOOG!

13-12-2016  |  Naam: Anoniem  |  Leeftijd: 13  |  Provincie: Gelderland
« vorige  |  34  |  35  |  36  |  37  |  pagina 38  |  39  |  40  |  41  |  42  |  volgende »