Zelfmoord.nl




Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt?


« vorige  |  33  |  34  |  35  |  36  |  pagina 37  |  38  |  39  |  40  |  41  |  volgende »
zelfmoord..
ik heb hele erge ruzie met me vriendje en ik kan der niet meer tegen ik mis me opa en heb hele erge ruzie met hem omdat ze vrienden lopen te stoken hy heeft me insta wachtwoord ook veranderd omdat een van ze vrienden dat zei maar ik ken hem want hy had eerst iets met mij maar het is nooit echt wat geworden en daar is hy nog steeds verdrietig enso om en daarom wil die het kapot maken maar mijn vriendje die deed mee en nu heb ik hele erge ruzie met hem en hy wilt ze eigen dingen aandoen en ik heb heel veel stress aan me hoofd en heb al vaker geprobeerd zelfmoord te plegen en nu vind ik dat het het beste is om mijn verhaal te vertellen ..
28-12-2016  |  Naam: anoniem  |  Leeftijd: 13  |  Provincie: Zuid-Holland
ontevrede, hoge eisen, pesten
ik ben in amerika geboren toen ik 15 was verhuisde ik naar spanje en toe ik 17 was naar nederland ik woon hier nu 5 jaar en ik ben half amerikaans en half nederlands ik ben 6 keer verhuisd van wege mijn vaderen moeders werk
ik ben ik neder land 3 keer verhuisd en alle drie de keren gepesten nu werk ik bij een mode iets iets met mode ik heb vaak hoge eisen aan me zelf gesteld en nu nog ik ben daar door erg ontevrede en ben dus gepest. STOP PESTEN NU. ik heb een kind marla en me kind is 1 jaar oud ik heb een vriend bas ik hou van hem.toen ik 5 was heb ik een ernstig ongeluk gehad ik was van mijn paard af gevallen. nu gaatalles beter ik ben nu wel blij met me leven het is ooit anders geweest.

27-12-2016  |  Naam: lola  |  Leeftijd: 22  |  Provincie: Zeeland
Heeft het eigenlijk nog zin?
Om te beginnen heb ik nooit een makkelijk leven gehad.......
Toen ik jonger was(7-10 jaar) werd ik gepest.
Ik werd nooit geaccepteerd.....
Ik was bang om naar school te gaan.....
Omdat het elke dag hetzelfde was.
Drie jaar aan een stuk heb ik moeten voelen dat mensen me niet moesten....
Normaal zou ik van school veranderen maar er was nergens plaats.....
Toen ik 10 werd gingen men ouders uit elkaar.
Ik had het er erg moeilijk mee en kon het niet goed plaatsen.....
Uiteindelijk ben ik er wel aan gewend geraakt.
Toen ik naar de middelbare school ging dacht ik dat alles anders ging zijn......
Dat ik me beter zou voelen en dat er eindelijk mensen gingen zijn die me accepteerde.....
Ik begon eindelijk mezelf te zijn.....
Tot ik erachter kwam dat mensen alsof deden.
Ze moesten me niet maar deden alsof ze me wel moesten.....
Dat kwetste me, en sindsdien ben ik mezelf niet........
Ik doe me anders voor dan wie ik echt ben en dat om er bij te horen......
Ja ik weet het best zielig dat ik het doe.....
Maar ik kan niet anders.....
Ik voel me niet goed op mijn school en al zeker niet in mijn klas.....
En thuis......
Mijn vader geeft me het gevoel dat ik niets kan of toch tenminste dat alles veel beter kan.
Als ik iets niet doe is het een heel gedoe....
Maar als ik het wel doe dan word er niet eens gezegd:"goed dat je het doet"
Het kan ze gewoon niets schelen......
Ik heb een vriendje nu.....
En hij is echt leuk!
Bij hem probeer ik zoveel mogelijk mezelf te zijn.......
Ik doe echt mijn best!
Voor iedereen.....
Maar het word niet geaccepteerd
Wat heeft het nog voor zin?!
Ik heb al vaker het idee gehad om mezelf iets aan te doen....
Heb al vaker met het mes op mijn polsen gezeten maar ik durf het niet...
Ik vraag me zo vaak af.....
"Hoe zou het zijn dat ik er niet meer ben, zou alles dan beter zijn? Zouden mensen me missen? Zou alles veranderen dan?
Ik weet het gewoon echt niet meer......
Ik ben alles zo beu!

26-12-2016  |  Naam: Anoniem  |  Leeftijd: 13  |  Provincie: Belgie
Dood van verdriet
Ik ben moedeloos van mijn eigen falen.. ik heb werkelijk een vloek die op mij rust.. en al jaren geloof ik dat ik een leven leid dat gelijk staat aan zelfmoord... sociale isolatie.. afkeuring van de wereld.. het hebben van te stricte principes en een handjevol stommiteiten en een grote mond zorgen voor een aardig ingewikkeld levensverhaal... ook nog een paar jaar gevangenis en de kliniek.. maar dat alles kon ik achter een masker verbergen... Ik had maar 1 ding dat me op het jioste spoor kreeg en hield en mijn tweede kans bezielde... dat was mijn vriendin. zei was een stuk ouder dan mij, maar ik hield van haar zoals je alleen bij de ware doet.
Zij was degene die voor het eerst emoties bij me los kon maken na pfff, 10 tot 15 jaar ofzo.. en sindsdien is het niet meer te stoppen.. ik voel me soms een freak en een lovejunky, maar ik doe het niet om de gevoelens te ervaren.. ik doe het om haar. Vraag me niet waarom ik dit nu hier post, maar ik heb bijkbaar zoals anderen het gevoel dat het fijn is om t ergens kwijt te kunnen.. mijn vriendin heeft geen vertrouwen meer in me.. en ik ben te vaak een oen geweest die daar zelf voor heeft gezorgd... maar ik weet dat het onterechte angsten zijn... ze denkt vast dat ik een loopje met haar neem, maar ze zegt altijd dat ze me zo mooi vind en niet snapt waarom ik zo lief ben... dat is geen spelletje... dat is mijn waardering en trots.. dat is mijn liefde en plezier... het zijn allemaal kleine dromen die voor me uitkomen.. ze ziet volgens mij op zulke momenten niet in wat voor een shitleven ik mezelf eigenlijk hiervoor heb gegeven en dat heb ik helaas aan mezelf te danken... dus niet zoals bij andere mensen waar ik hier hun verhaal van heb gelezen, zij vinden me vast egoistisch en een aansteller, maar voor mij is het onmogelijk om het plantje weer terug in het zaadje te stoppen... en ik ben bang om het af te zien sterven... daarvoor is dit te speciaal geworden voor mij.. alles of niets.. en ik ging voor haar... ik overweeg een fijne manier om te sterven omdat ik van mezelf weet dat ik me niet aanstel als ik zeg dat ik in haar alles vond wat een man zich kan wensen en ze gaf zich volledig... het was alles en meer dan ik ooit had kunnen wensen.. en ik kan de emoties niet bedwingen omdat ik geen manier vind om het te verwerken.. het word in rap tempo alleen maar erger naarmate het langer duurt dat ik zonder haar ben.. het is onmogelijk om een andere vrouw te vergelijken met haar en te zeggen dat ik verliefd ben en in een staat als de mijne ben ik ook ver weg van aantrekkelijk... ik moet kiezen tussen een leven als een lafaard die leeft met de blues.. of een dood met wat waardigheid. waar ik 1x voor de laatste keer bewijs dat ik haar nooit zou bedriegen of iets opzettelijk zou verbergen... misschien had ik iets verborgen toen ik niet beter wist wat ik een tijd terug aan moest met die situatie... maar ik heb het haar nu toch verteld en nou ben ik de boeman.. leugenaar en onvertrouwbaar... terwijl ik helemaal niet het gevoel heb dat dat terecht is.. en ze weet ook dat ik haar niet heb bedrogen toen... het was het principe dat ik altijd alles eerlijk zou delen met haar dat de laatste druppel was..
Maar ze weet hoe gevoelig ze is voor jaloezie en ik ook en ik was/ben gewoon doodsbang om haar kwijt te raken..
Ik heb wat antibraak-/slaap- en malariapillen op het oog met een leuk reisje naar italie en overweeg om er met nieuwjaar een eind aan te maken.
En weet je.. het is zo erg nog niet als je beseft dat je er praktisch naar uit kijkt..
Ook hoef ik daarna niet meer te werken aan een lege toekomst en ben ik eindelijk van de vloek af waarmee ik al mijn geliefden steeds pijn doe.. Op dit moment laat ik niemand achter en gaat niemand me missen... het is toch een mooi moment? Eindigen op je hoogtepunt..
En als ik denk aan sterven omwille de liefde.. dan klinkt dat nobeller als sterven voor je vaderland, na een paar anderen te hebben vermoord meestal... hiermee doe ik eigenlijk niemand kwaad..

26-12-2016  |  Naam: Zelfmoord Man (A.)  |  Leeftijd: 29  |  Provincie: Noord-Holland
Bijna dood
Het is bijna kerst, morgen al. Ik ga morgen samen met mijn familie kerst vieren. Gister heb ik nog met vrienden afgesproken, dit zijn allemaal leuke dingen, maar toch voel ik me zo alleen.
Ik loop al een tijdje met zelfmoordgedachten, maar ik heb het nooit echt gedurfd, maar dinsdag was het dan zo ver. Ik had van die afval pillen ingenomen, ik wist niet of het zou werken, maar het was het proberen waard. Nadat ik de pillen had ingenomen ging ik naar bed, ik voelde me eerst wegzakken en daarna werd ik misselijk. Het gevoel wat ik er bij kreeg vond ik eigenlijk wel fijn, maar gelijkertijd ook eng. Ik heb alles uitgespuugd en ben nog drie dagen misselijk geweest.

24-12-2016  |  Naam: JH  |  Leeftijd: 15  |  Provincie: Gelderland
Zelfmoord
Ik loop al heel lang met deze gedachtes sinds ik 12 jaar ben .. ik wil zelfmoord poging doen maar ik weet gewoon niet hoe
24-12-2016  |  Naam: Anoniem  |  Leeftijd: 18  |  Provincie: Noord-Brabant
liegen
ik wil anoniem blijven maar ik heb nu keer gelogen tegen mijn beste vriendin en ik zoek het niet meer, ik heb geen vrienden iedereen vindt me achterbaks en stom. ik wil hier niet zijn!
21-12-2016  |  Naam: annoniem  |  Leeftijd: 12  |  Provincie: Noord-Brabant
Just brokenn...
Ik haat me leven. Iedereen haat me. Ik heb nooit iets verkeerds gedaan maar iedereen ziet mij voor dingen aan die ik niet ben / niet heb gedaan. En degene van wie ik zoveel houd, diegene voor wie ik zou sterven, houd niet van mij. Ik voel me gewoon...leeg...
21-12-2016  |  Naam: Anoniem x  |  Leeftijd: 14  |  Provincie: Utrecht
Zelfmoord
Al een jaar lang ben ik gevoel loos. Ze zeggen dat depressief ben. Eigenlijk zou ik hulp moeten zoeken. Ik zou het tegen mijn ouders moeten vertellen. Maar ik wil niet dat mijn ouders daar geld aan verspillen. Ik wil niet dat mijn ouders zich zorgen maken. Ik huil echt bijna nooit meer omdat ik gwn niks voel en heb veel minder lol dan vroeger. Op school verstop ik me onder mijn capuchon en zorg dat ik zo min mogelijk op val. Ik zorg dat ik zo min mogelijk vrienden heb zodat als ik dood zou gaan er minder mensen dat jammer zouden vinden. Elke nacht als ik in bed lig heb ik het gevoel dat er een mes door mijn rug word gestoken, en dat gevoel is heerlijk. ik droom er snachts van om te vechten met mensen met messen, een 1 op 1 gevecht en dan elkaar een uur lang proberen af te maken en dat dan elke week. Het lijkt me heerlijk als dat echt is. Een half jaar terug droomde ik ervan hoe het zou zijn om dood te gaan. Ik droomde ervan om dood te gaan. keek wie er huilde, wie me miste. Ik weet ook niet meer wie ik ben, ben ik een jongen of een meisje. van wie houdt ik. Wie houdt er echt van mij. laatst stond ik op het dak van de school. ik keek naar beneden. En ik bedacht me hoe het was als ik zou springen. Maar ik kon het niet, ik kon het gewoon niet. Ik kon mijn broertje geen kut leven bezorgen. Want als ik zou springen zouden mijn ouders mijn broertje daarvoor willen behoeden. Misschien zouden ze denken dat het hun schuld was. Dus eerst wil ik een afscheidsbrief schrijven en als het zover is licht ik eerst mijn beste vriend in. Ik geef hem de brief en ren weg naar boven en spring. Dan zal ik vallen. En heel misschien zal ik het overleven. Misschien zou ik alleen iets breken. Maar de kans is groot dat ik terpletter val. En misschien zijn ze allemaal eerst verdrietig ofzo. omdat hun huishulpje dood is. Of gwn omdat ze iemand hebben zien dood gaan. Of omdat ze toch echt om me geven. Maar ze zullen verder gaan met hun leven. Ze geven het leven niet op. want ik weet hoe sterk ze zijn. En ze hebben lol in het leven. Ze houden van het leven. Ik niet. Het is saai en altijd het zelfde. Er gebeurt nooit wat en het wachten op de dood duurt veel te lang. En op een gegeven moment zullen zij toch ook dood gaan en is iedereen me al vergeten.
Maar waar ik het meest bang voor ben is de schade die ik zal aanrichten. Er zullen mensen zijn die me zien vallen. Zij zullen er een trauma aan overhouden. En een hele goede vriend is depressief, het gaat nu wel beter met hem maar ik ben bang dat als ik spring ik zijn familie ook kapot zal maken. Omdat zijn misschien wel hun zoon zullen verliezen. Maar het kan ook dat hij nadenkt en ziet wat ik heb aan gericht en dat hij dat absoluut niet wil doen. Maar uiteindelijk gaan ze toch allemaal dood. Dus wat boeit het mij. Ik ga zelfmoord plegen. Maar ik weet nog niet wanneer. Het zal niet lang meer duren dat weet ik wel.

Groetjes van iemand die misschien straks niet meer leeft

20-12-2016  |  Naam: Juul  |  Leeftijd: 13  |  Provincie: Friesland
Fml
Ik wil liever onbekent blijve dus jha ik ben mijn keven beu ik wil er een eind aan maken er zijn veel dingen gebeurd in mijn leven ik zou graag zelfmoord plegen wieet iemand niet pijnlijke of de minst pijnlijke manieren
19-12-2016  |  Naam: Anoniem  |  Leeftijd: 13  |  Provincie: Belgie
« vorige  |  33  |  34  |  35  |  36  |  pagina 37  |  38  |  39  |  40  |  41  |  volgende »