Zelfmoord.nl




Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt?


« vorige  |  30  |  31  |  32  |  33  |  pagina 34  |  35  |  36  |  37  |  38  |  volgende »
My life, my rollercoaster, my hell.
Ik weet niet eens waar ik moet beginnen, mijn wereld is grijs, eenzaam en zo voel ik mij al jaren.
Nadat mijn vader overleed aan kanker toen ik 9 was, stortte mijn wereld in. Ik heb dan ook weinig herinneringen, omdat ik alles heb verdrongen, het is beter om niks meer te weten dan constant met pijnlijke herinneringen en gemis rond te lopen.
Op school werd mij verteld dat ik de reden was dat hij dood was gegaan, maar goed ik was onderhand al gewend geraakt aan het gepest.

Twee jaar laten had ik eindelijk vriendinnen, ik voelde me geaccepteerd. Tot de dag dat zij mij vastbonden en begonnen te experimenteren, helaas voelde dat voor mij niet zo. Het voelde als uren, ik raakte in shock, kon niks meer zeggen of voelen, ik lag alleen maar.

In mijn tienerjaren kwam ik erachter hoe misselijkmakend deze wereld is, mannen die denken dat ze jou zomaar mogen aanraken. Als je vriendelijk bent flirt je en ja, dan heb je er zelf om gevraagd en dat geloofde ik. Jarenlang heb ik het mijzelf kwalijk genomen, alles wat mij is overkomen was mijn eigen schuld.

In die zelfde tijd kreeg mijn moeder een nieuwe vriend. ik kende hem al mijn hele leven en was dus ook ontzettend blij voor haar. Maar helaas was er sprake van een agressieprobleem. Voornamelijk verbaal, maar soms ook fysiek. Die blik in zijn ogen is mijn grootste angst, als ik mensen buiten hoor schreeuwen kruip ik onder mijn deken. Jarenlang was het een continue strijd, tegen hem, tegen mijzelf, tegen de hele wereld. Bang om thuis te komen, verlamd van de angst of ik weer iets verkeerd had gedaan. Thuis dat niet als thuis voelt. Alles moest volgens zijn regels en er was geen tegenwoord mogelijk. En dan vragen mensen waarom ik dit jaren heb gepikt... Het is geen questie van iets pikken, het is vrezen voor je leven.

Daarnaast ben ik hoogsensitief, ben ik snel emotioneel en dat botste altijd erg met mijn stiefvader. Door het constant corrigeren heb ik nu last van OCD. En door alles bij elkaar leef ik nu met een angststoornis. In mijn pubertijd was ik zo onzeker dat ik boulimia kreeg, mijn vorm van controle houden en tot de dag van vandaag heb ik nog steeds een probleem met eten.

Vervolgens raakte ik zwanger op mijn 18e, na lang wikken en wegen besloten het weg te laten halen, omdat ik geen stabiel leven had. Mijn vriend kon het niet aan en besloot die dag thuis te blijven. In mijn woede en verdriet en pijn had ik mijn beste vriend een liefdeverklaring gestuurd en dit had ik mijn beste vriendin gestuurd. Zij verteld het tegen mijn vriend en loog tegen mijn beste vriend. Mijn vriend maakte het de avond na de abortus uit, mijn twee beste vrienden was ik kwijt en ik was mijn kind verloren. Ik denk dat ik me nooit zo alleen heb gevoeld.

En dan de jongen die dacht dat het leuk was om gebruik te maken van het feit dat ik gezopen had, na 30x nee te hebben gehoord toch zijn gang gaat... Op een gegeven moment heb je er de kracht niet meer voor, alles werd wazig, m'n geluid viel weg, ik voelde niks meer. Jarenlang gedacht dat het mijn schuld was, ik moest niet zoveel drinken, ik had niet mee moeten gaan. Maar zo werkt het niet...

Binnen een jaar overleed mijn beste maatje op een festival, mijn wereld stortte voor de zoveelste keer in. Maanden gerouwd, maar wederom geen resultaat. Binnen een half jaar werd mijn nichtje vermoord door haar vriend, het hele proces was slopend. Helaas zat ik tijdens beide gevallen in mijn examenjaar, geen diploma, kan er ook wel bij.

Vervolgens ben ik uit huis gegaan, raakte verslaafd aan drugs en had geen eigen huis. De liefde van mijn leven was zo doorgedraaid met de drugs dat ik onze vriendschap op het spel zette om zijn leven te redden. Toen waren we nog vrienden. Toen we een relatie hadden loog hij er echter over en toen besloot ik weg te gaan, kreeg gevoelens voor mn huidige vriend en ben bij hem ingetrokken.

Sinds ik bij hem woonde zat ik in een zware depressie, constant ruzie met zijn ouders (hij) en aan het eind werden wij eruit getrapt. Een half jaar op een luchtbed geslapen met z'n tweeŽn in de woonkamer van een vriendin van mij die ik net kende. Begonnen op het HBO, ik wil mensen helpen die net zo'n zwaar leven hebben gehad, ik zit nu al een jaar in therapie en alsnog heb ik er geen zin meer in. We wonen nu samen, ik ben zo verschrikkelijk ongelukkig en weet niet of ik daar wel het recht toe heb.

Maar zo goed gaat het niet, de paniekaanvallen worden erger, ik lig alleen maar in bed met het ligt uit, ik kan urenlang zonder te stoppen huilen en zelfs mijn grootste trots (mijn zusje) is niet genoeg meer om het te winnen van de nadelige dingen.

Ik heb de moed niet om er een eind aan te maken, maar de gedachten maken mij gek. En mijn grootste angst is dat het me een dag zoveel wordt dat het toch gebeurd. Ik voel me hopeloos, niemand begrijpt het en ik sta er helemaal alleen voor.

13-06-2017  |  Naam: Anoniem  |  Leeftijd: 23  |  Provincie: Zuid-Holland
Teveel..
heeii, ik ben een meisje van 14 en kom uit een klein plaatsje dichtbij Nijmegen. Het begon allemaal in groep 7.. Er dat een meisje in me klas die een beetje raar is, ik vond haar kapot irritant dus ik begon haar een beetje uit te lokken(niet uitschelden maar ja jwz) ik stopte maar vriendinnen van me gingen door.. elke keer gaf dat ene meisje mij de schuld terwijl ik allang was gestopt, in eind groep 8 kwamen er tweede jaars op mij af waarvan de zus van dat ene meisje ook bij zat met haar vriendinnen, ze zeiden dat ik haar met rust moest laten ALLEEN DAT DEED IK AL 2 JAAR LANG !! mijn vrienden pesten haar niet ik.:( ze stopte niet en ik ging naar klas 1, die meiden zaten nu in klas 3, als ik ze tegen kwam op school hoorde ik nog opmerkingen van ze. .(Ik zit nu inmiddels in klas 2 en alles is uitgepraat en opgelost((soort van) er zijn nog steeds mensen die denken dat ze het laatste woord moeten hebben en hierdoor ben ik gwn niet populair ik heb 2 echte bffs die er voor me zijnn. Okť volgende verhaal. ik ken een jongen die was vroeger veeel bevriend met mijn zus (18) en die jongen is nu 20 jaar. Ik had een tijdje contact met hem in 2016 Augustus en dat was echt super fijn ik hou nog steeds van hem en heb keer met hem gechild en samen geblowt.. maar toch mijn ouders zijn erachter gekomen dat ik met hem contact hem en met hem heb gechild, ze waren het daar niet mee eens en ik snap niet waarom?! hij is goeie jongen die gewoon normaal doet, en ja hij luistetde naar me moeder die zei geen contact met mij te hebben meer (ik en die jongen dus) ik vond dat echt kuttttttt (NU nog steeds) ik denk serieus elke dag nog aan hem en hij is me alles.. hij woont in zelfde dorp als ik dus k zie hem afentoe wel, zondag zag ik em ook ik maakte zelfs oogcontact met hem en dat was echt super fijn, ik weet t gwn niet meer, alles zit tegen en niemand mag me ik vind gwn fijnn om hier ff me hart te luchten en ik denk er de laatste 3 dagen aan om weg te lopen van huis en naar iemand toe te gaan die mij steunt en daar voor altijd blijven IK denk er zelfs ook aan om allemaal pijnstillers in te nemen zodat ik dood ga zo erg voel ik me dat ik daar zelfs aandenk.. ik kan dit echt niet meer ik zie geen reden meer om te leven :( :( :l
13-06-2017  |  Naam: Anoniempje  |  Leeftijd: 14  |  Provincie: Noord-Brabant
...
...
12-06-2017  |  Naam: anoniem..  |  Leeftijd: 12  |  Provincie: Gelderland
Sinds een paar jaar...
Ik ben van afkomst chinees en daar word ik wel eens over gepest. Over mijn platte neus die is aangeboren, mijn spraakgebrek met de R en mijn afkomst.

Ook zeg ik vaak tegen mezelf dat niemand me mag, dat ik kut ben, een homo, dat ik mongolisch ben, dat ik niks kan enzovoorts.

Sinds een paar jaar dacht ik aan zelfmoord. De redenen om dat niet te doen waren: aan vrienden denken en of die dat hadden verdiend, ik bang ben dat na de dood eindeloze leegte was en dat je daar dan voor altijd vastzat.

Ook wist ik niet waarmee ik het zou doen, ik weet dat ik niet kan verdrinken zonder iets zwaars aan mijn been, mezelf laten stikken lukt ook niet, als ik het met een mes zou doen dan zouden er allemaal mensen beschuldigd worden, als ik het door giftige dingen deed was dat te pijnlijk, ik bezit geen wapens, als dieren dat deden werden die weer gestraft, als ik wapens wil hebben van politie moet ik eerst een agent uitschakelen en dan was de kans groot dat ik in de gevangenis kom.

12-06-2017  |  Naam: Anoniem SW  |  Leeftijd: 13  |  Provincie: Zuid-Holland
Depressie
Ik vecht al een hele lange tijd met een depressie, heb ook uitwegen gezocht in drank en drugs maar werd daar alleen maar verdrietiger van. Ik heb af en toe wel het gevoel van ik kom er op, maar dat wordt net zo gauw weer in de grond getrapt. Het voelt voor mij alsof ik aan het graven ben in een bodemloze put en alsof ik mensen alleen maar teleurstel met de manier waarop ik leef, ik heb ook heel lang nog vriendin gehad die mij nog op het goede spoor probeerde te houden maar dat is dankzij mij verpest en dat kwam voor mij hard aan vooral omdat ik weet dat ik haar verwaarloosd heb en omdat ik haar slecht behandeld heb. Deze depressie voelt voor mij als een eindeloos gevecht die ik steeds op het moment dat ik denk dat ik hem kan winnen weer keihard aan het verliezen ben, het voelt alsof ik overbodig ben op deze wereld. Ik ben nog niet klaar met vechten en ik wil ook niet stoppen met vechten maar er gaat mij tegenwoordig geen dag voorbij zonder dat ik zelfmoord scene door mijn hoofd zie flitsen. En dat vind ik zo angstaanjagend, soms schreeuw ik om hulp en soms laat ik het weten aan mensen die ik echt vertrouw maar ik ben nooit echt open over hoe ik me voel en ik maak er soms zelfs grappen over omdat ik niet wil dat mensen zich zorgen gaan maken om mij. Maar soms voelt het echt alsof ik het niet meer weet en dat maakt me alleen maar ongelukkiger.
11-06-2017  |  Naam: Gerard   |  Leeftijd: 16  |  Provincie: Utrecht
zelfmoord
Hoi....

Mijn naam is R, en ik denk aan zelfmoord. Ik heb al vele keren in het ziekenhuis gelegen vanwegen mijn verwondingen. De reden dat dit zo is is omdat ik hoe gek en nep het dan ook klinkt gameverslaafd ben en niemand met mij wilt gamen... Helaas heb ik ook geen vrienden buiten het gamen om....

Ik heb hier een karambit mes liggen en soms snij ik me zonder na te denken in mijn arm.

Graag wil ik hulp want wil nu echt een einde aan mijn leven maken.

Iemand tips?

10-06-2017  |  Naam: R  |  Leeftijd: 16  |  Provincie: Zuid-Holland
nee
leven werkt anders
we zijn moderne slaven
of eigendom van slavenhouder
of van geld en baas
geen verschil
jij blijft slaaf
vrijheid is illusie

geboren als man
om een vrouw te vinden
die vreemd gaat
zij niet

nicotine en alcohol lost het niet meer op

dissociatieve identiteitsstoornis
benzodiazepinenverslaving
obsessieve-compulsieve stoornis
manische depressie

eten
een keer in week

zon geeft ons licht
verwacht hetzelfde van ons terug
mensdom
2049

poging om iets te verbeteren
maakt het erger

emoties hebben controle overgenomen
zelfmoord
leven - bestaan
aanwezigheid
zak met organen en botten

wie?

onduidelijk

hij is gek
hij praat anders
niet zo als iedereen
maar slechte kant op

hun mening scheelt niet
ik heb mijn mening over jullie

geef me alles wat jij hebt
je krijgt het terug
jij vertrouwt niet
thankyou

ik hou van je
- dankje
ik kan niet zonder je
- oke

offline

waar was je?
- met iemand die geen fock op mij geeft
je bent de belangrijkste persoon voor mij
- vergeet me

ik ben je kwijt

vloek
onding
onzin

i lost

game over
you suck

09-06-2017  |  Naam: Hoek  |  Leeftijd: 20  |  Provincie: anders
Sta voor elkaar klaar

Toen ik voor het eerst op deze dit kwam vond ik het een lachertje, maar naarmate ik keek maakte ik mij o.a zorgen over de mensen hier. Zelfmoord hoort geen oplossing te zijn en mensen horen elkaar op te fleuren zodat het leven weer beter word. Ik zat zelf voor No reason in een dip, maar ik wil er voor mensen klaar staan. Ik voel me niet gepest ofzo, ik heb genoeg vrienden, en Mn uiterlijk is volgens mij ook wel in smaak maar het punt is dat mensen om elkaar moetten geven, en als je met een vreemde chat, snapt enz. Kun je je gevoelens kwijt, dat lucht meestal wel op ;)

09-06-2017  |  Naam: Jan2002  |  Leeftijd: 15  |  Provincie: Flevoland
ongewenst/onbelangrijk
Niet gepland en jammer genoeg geboren als jongste in een gezin waar ik als 5 rad aan een wagen werd gezien. Onzeker, gepest door en door constant het mikpunt van treiterijen vernederd, genegeerd en overal de schuld van krijgen. Omdat ik de jongste in het gezin was behoorde ik geen aandacht te vragen niet te klagen en al helemaal geen problemen te mogen hebben. Mijn leven lang heb ik constant voor andere klaar gestaan en alles gedaan om maar geaccepteerd te worden maar krijg stuk voor stuk iedere keer weer de deksel op mijn neus. Zelfs in de loop der jaren blijf het negeren en het vernederen voort bestaan. Ben nog steeds met mijn eerste man getrouwd en hij negeert mijn gevoelens totaal het is een narcist en denkt alleen aan zijn eigen belang. Hij heeft al zolang ik hem ken contact met andere vrouwen, in het begin was dit telefonisch en de rekeningen waren super hoog. Nu in dit digitaal tijdperk heeft hij meer dan een vriendin. We hebben twee kinderen en ook hun hebben zo hun geheimen voor mij en onze dochter die inmiddels al volwassen is, is zich van mij aan het afwenden en sluit mij zoveel mogelijk overal van buiten, vindt mij een assepoester moeder en lacht daar ook hartelijk om. niet begrijpend dat mij dat innerlijk pijn doet. ieder in ons gezin heeft zijn geheimen en ik ken de meeste. Ik wordt zoveel mogelijk overal buiten gelaten en weer genegeerd. het doet pijn keer op keer als je weet dat je nergens bij hoort en niemand iets met je te maken wilt hebben. Ik voel me zo vervloekt zo buitengesloten dat ik er serieus over denk dat het beter zou zijn als ik er maar niet meer zou zijn. ik heb het lef niet en de kracht niet om er een eind aan te maken zodat ik maar met mijn waardeloos leven blijf doorgaan en hopen dat het snel heel snel vanzelf stopt. ik zie de zin er niet meer van in.
09-06-2017  |  Naam: ongewenst  |  Leeftijd: 57  |  Provincie: Limburg
Zie t niet meer zitten wil rust
Ben blind aan t worden ben ziek heb zuikerziekte komt steeds meer bij mijn vrouw is bij me weg kijkt niet naar me om en laat mij en de dieren stikken weet t niet meer is beter als ik er niet meer ben al die pijn en verdriet t is niet te beschrijven snap t allemaal niet meer men gunt mekaar t licht niet meer in de ogen de wereld is ook verrot misschien is t elmders beter
08-06-2017  |  Naam: Sibilia  |  Leeftijd: 50  |  Provincie: Flevoland
« vorige  |  30  |  31  |  32  |  33  |  pagina 34  |  35  |  36  |  37  |  38  |  volgende »