Zelfmoord.nl




Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt?


« vorige  |  27  |  28  |  29  |  30  |  pagina 31  |  32  |  33  |  34  |  35  |  volgende »
Kapot
15 bijna mbo ja leuk oh wacht verbouwing dus helpen thuis niks mis mee toch nou ze denken dat als je een beetje getraind lijf hebt dan ben je een robot bent.. ik zie het niet zitten kan iemand me helpen
16-10-2017  |  Naam: F azadkhan  |  Leeftijd: 15  |  Provincie: Overijssel
Wat is het doel in troebel water
Iedereen zo doelgericht en ambitieus, de mens op de achtergrond. Men ziet alleen een goed scorende robot in mij, de gevoelens blijven ergens hoog in de lucht. Wat bezielt mensen nou wat betreft depressie? Niemand die de signalen leest ookal mogen zij duidelijk zijn. Ben al een keer bijna voor een trein gesprongen waarbij ik een stap terugzette door de snelheid waarmee een Intercity voorbij onze station langs racet. Ooit zal de depressie mij goed raken en mij voor die trein duwen. Wat mij hoop geeft zal ooit ook stoppen met het geven van een visie op de toekomst.

Mijn ouders hebben de mensenkennis niet en zijn zwart-wit vooroordelenmachines. Mijn broers zijn niet ge´nteresseerd in mij. Vrienden waartegen ik kan vertellen waar ik mee zit heb ik ook niet. De meeste mensen willen zelf aandacht krijgen maar niet aandacht geven. Tijd is geld en het menselijke mechanisme is niet van belang.

15-10-2017  |  Naam: P -  |  Leeftijd: 21  |  Provincie: Noord-Holland
moeilijke situatie
mijn ouders maken vaak ruzie, ze gaan dan ook scheiden. Ze zijn al meer als een jaar van plan om te scheiden en de ruzies worden alsmaar erger. Mijn mama zegt altijd tegen mij dat ik haar onrespectvol behandel, terwijl het eigenlijk ander som is. met het minste wat ik doe wordt ze kwaad op mij. ik ben bijvoorbeeld nog maar net terug van zeeklassen ik ben dus doodop en ik voel mij ook niet goed. ik voel mij niet goed door het gedrag van mijn mama. zij denkt dat ik mij niet goed voel omdat ik moe ben maar, als ik de waarheid zeg wordt ze kwaad. we moesten normaal vandaag schoenen gaan kopen maar ik had daar echt geen zin in omdat ze dan weer de hele tijd gaat roddelen en zagen. zoals ze altijd doet. nu heeft ze dus mij gestraft omdat ik haar zogezegd slecht behandel zonder respect. ik ben het zo beu dat ik uit het leven wil stappen maar toch twijfel ik. want er is 1 persoon in mijn leven waar ik echt naar op kijk (zij weet het zelf niet) het is een actrice maar nu ik gestraft ben mag ik niet meer naar de serie kijken waar zij in meespeelt. (de buurtpolitie) ze is echt mijn idool ik was dan ook voor het eerst pas echt gelukkig toen ik haar zag op 24 september in Kerksken. die dag vergeet ik nooit meer. ze betekent alles voor mij, zij (Nicoline Hummel) is de enige reden waarvoor ik twijfel om uit het leven te stappen.


waarschijnlijk interesseert het jullie niet maar ik ben toch blij dat ik dit even heb kunnen zeggen.

anoniem.

14-10-2017  |  Naam: anoniem  |  Leeftijd: 12  |  Provincie: Belgie
Het Einde? Maar Waarom!!
In 2011 op 2 januari de vrouw van mijn leven ontmoet.
2 Juli 2013 getrouwd. En 14 februari 2016 gescheiden.
Zei is alles voor mij.
Maar ik heb een karakter dat ik iedereen helpt, mijn ex-vrouw(1e), mijn kinderen, iedereen die wat aan mij vraagt.
Hierdoor bestede ik te weinig aandacht aan mijn vrouw. Ik luisterde ook niet wat ze zei. Ze heeft mij vaak gewaarschuwd. Wanneer ben je er voor mij. Ik was er ook, maar niet genoeg. Niet dat ik elke dag weg was, maar wel vaak in de weekende.
Hierdoor hadden we regelmatig/dagelijks ruzie. Waardoor haar zoon geen zin meer had om langs te komen.
Onder andere door dit, leek het mij beter om te gaan scheiden zodat zei niet haar kinderen kwijt zou raken.
Gevolg: zit nu alleen, in een eengezinswoning. Mijn kinderen zie ik niet meer. Zei heeft nu een eigen woning die ik ook weer heb helpen opknappen.
Ik voel mij vaak alleen. Werk 7 dagen in de week, maar heb geen enkel plezier meer.
Zei gaat nog met haar kinderen wat doen. Ik heb gewoon niemand meer.
Ik heb zo spijt dat ik ben gaan scheiden. Weet ook helemaal niet eens meer wat mij toen bezielde. Het leek de juiste oplossing, zodat zei haar kinderen niet kwijt zou raken. Maar nu????
Ik hou heel veel van haar, maar ze wil er absoluut niet over nadenken om mij een 2e kans te geven. Ik heb haar teveel pijn gedaan.
Weet het niet meer.
Als dit het leven moet zijn? Dan houdt het leven aardig op.

14-10-2017  |  Naam: Eigenwijsheid  |  Leeftijd: 52  |  Provincie: Zuid-Holland
Klaar mee
Ik heb zojuist een gesprek met met mn ouders en broer gehad, en we zijn tot de conclusie gekomen dat mijn vader nooit aan kinderen had moeten beginnen. Hij is een eenling die hardstikke zielig is en niet in staat is geweest om mij en mijn broer een goede opvoeding te geven. Ik schrijf dit nadat ik in een nabij gelegen bos zojuist met een riem om mijn nek tot de conclusie kom dat het zo niet gaat lukken. Ik wil gewoon dood. Ik heb geen toegevoegde waarde op deze wereld en al zou ik die hebben, dan zou ik niet mee willen doen aan deze poppenkast. Komende dagen maar eens op t web zoeken hoe je t makkelijkst een eind er aan kan maken, en dan is er eindelijk rust. Ik kan het iedereen aan raden.
14-10-2017  |  Naam: Pjieter  |  Leeftijd: 27  |  Provincie: Noord-Brabant
ik heb geen echte vrienden
mijn hele leven wordt ik al gepest over hoe ik ben en over mijn uiterlijk daardoor heb ik ook geen echte vrienden ik wordt mishandelt op school in elkaar geslagen ik denk dat de wereld beter af is zonder mij.
12-10-2017  |  Naam: anoniem  |  Leeftijd: 12  |  Provincie: Zuid-Holland
Ik weet het niet meer...
Ik weet het niet meer. Ik kan het niet uitleggen. Sinds vorig jaar heb ik sterk het gevoel dat mensen me niet zien. Vriendinnnen, mijn zusje en zelfs me ouders. Ik doe heel erg mijn best om erover te praten, maar het is nooit het juiste moment. Ik word alleen gelaten, uitgescholden, uitgelachen en noem maar op. *ik word niet gepest* Ik heb 2 beste vriendinnen en eentje daarvan heeft het heel moeilijk thuis. Dat weet ik, maar zij weet niet dat ik het weet. Doordat het zo moeilijk gaat bij haar, word ze snel boos. Vooral op mij. Om de kleinste dingen kan ze heel boos worden. Ik hou me oprecht in met sommige dingen zeggen of doen. Maar ook mijn zusje. Ze is nooit thuis, ik ben altijd alleen, en moet ook alles alleen doen. Me ouders zien dat niet. Ik kan de hele lijst met dingen wel gaan opnoemen maar het heeft toch geen zin. Het komt erop neer dat ik het gevoel heb dat mensen me niet nodig hebben. Er is altijd een extra stem in mijn hoofd die zegt "Doe nou maar, er is toch niemand die je mist" Terwijl ik weet dat mijn moeder het verschrikkelijk zou vinden. Elke dag hoor ik die stem wel. En thuis huil ik veel. Ik heb vaak met een mes bij me pols gestaan, maar ik durf het niet. Ik wil een pijnloze dood. Maar ho doe je dat? Ik kom nooit aan een overdosis. En voor de trein springen durf ik nooit. Het is heel lastig om mijn gevoel te beschrijfen, ik kan het eigenlijk niet. Maar ik voel me ongelukkig. Terwijl ik niets heb te klagen. Financieel niet, maar ook niet op school. Ik weet niet wat ik moet doen? Heeft iemand raad? X Anna 💓
12-10-2017  |  Naam: Anna  |  Leeftijd: 14  |  Provincie: Zeeland
wil niet meer.
Hallo, mijn moeder is 4 weken geleden redelijk plotseling overleden. Dat was zoiets het ergste wat me kon overkomen. We hadden een geweldige band met elkaar, en waren twee handen op 1 buik. We deelden veel dezelfde hobbies en ze was kwa praten slimmer en sneller dan de mensen hier (Limburg) om me heen. Ze was zeer lief, platinum hart en het was mijn beste maatje / vriendin. Ik kan niet meer. 10 jaar geleden mijn vriendin verloren en nu dit. En het leven is niks meer waard voor mij. Ik wil er een eind aan maken.
11-10-2017  |  Naam: Marc  |  Leeftijd: 50  |  Provincie: Limburg
Het is me teveel geworden
Ik ga nu al 3 jaar niet meer naar school en ben nu bijna 2 jaar uit huis gezet ik heb mij altijd al anders gevoelt en was mij daar bewust van ik ben niet gepest of belachelijk gemaakt en heb geen dingen meegemaakt het gene wat mij het gevoel gaf dat ik anders ben is dat ik niet blij word of kan voorstellen hoe het is om vrolijk te zijn.
Ik heb eigenlijk nooit echt plezier gekend en vind ook niks meer leuk ik slaap heel de dag en eet al 8 maanden lang alleen nog pasta en kip ik lus niks meer, ik wil niks meer, en ik kan niks meer ik heb mezelf helemaal geblokkeerd voor alles ik kom ook al meer als een jaar niet meer buiten, in ieder geval een andere plek dan thuis maar nu woon ik toch op een leefgroep. Ik heb een moeder die van me houdt en een vader die dat ook doet alleen die dat meolijk kan tonen en mij moeilijka accepteerd zoals ik ben. Het liefste ben ik gewoon thuis maar dat mag niet van da kinderrechter ik moet beter worden word er gezegd. Ik heb nooit iemand iets misdaan behalve mijzelf verwaarloosd. Omdat ik mezelf niet waardig vind. Ik kan mij niet inleven in andere. Ik heb nagedacht over een einde eraan maken maar heb nog nooit iets geprobeerd ik heb het er met niemand over gehad behalve een iemand die ik vertrouwde in het verleden en die heb ik nooit meer gezien. De enige reden dat ik er nog geen einde aan heb gemaakt is de gedachte dat mijn ouders aan mijn zusje van 6 moeten vertellen dat haar broer er niet meer is. Die gedachte spookt bij mij en daar word ik helemaal gek van ik wil het liefste gewoon slapen en nooit meer wakker worden. Ik weet het echt niet meer ik ben zelfs naar dingen aan het zoeken op internet van wat ik moet doen ik ben radeloos.

10-10-2017  |  Naam: Mike  |  Leeftijd: 15  |  Provincie: Noord-Brabant
help
ik wil dood
ik ben naar TSO gedumpt
ik wil in het ASO blijven
mijn pa is een pedofiel en een verschrikkelijk egoistisch mens
mijn ma begrijpt me niet

10-10-2017  |  Naam: anoniem  |  Leeftijd: 15  |  Provincie: Belgie
« vorige  |  27  |  28  |  29  |  30  |  pagina 31  |  32  |  33  |  34  |  35  |  volgende »