Zelfmoord.nl




Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt?


« vorige  |  18  |  19  |  20  |  21  |  pagina 22  |  23  |  24  |  25  |  26  |  volgende »
Gesneden
Ik heb Mn zelf gesneden gaan die ooit snijden ook weg
11-09-2017  |  Naam: Anoniempje  |  Leeftijd: 13  |  Provincie: Noord-Holland
Is dit alles?
Ik heb alles om voor te leven of zo ziet de buitenwereld het toch. Een kast van een huis en schitterende job en een fantastisch zoontje van 5. Maar eigenlijk heb ik niks. Buiten mijn werk heb ik slechts 2 mensen waar ik tegen kan spreken mijn moeder die ik wel heel regelmatig zie omdat zij mij helpt met mijn zoontje en een vriend die ik eens om de 6 maand zie maar mij steeds wel via chat te woord sta. Maar over deze negatieve gevoelens kan ik dat niet. Ze begrijpen dat niet en het antwoord is toet toet toet en begint over iets anders. Ik voel me eenzaam, alleen en moe. S nachts kan ik niet slapen en s morgens sta ik moe op. Ik doe mijn werk en het huishouden en dan weer naar dat bed enz... Zeker als mijn zoontje weg is bij de papa voel ik me zo alleen... ik ga niet naar buiten want zie het niet zitten om nieuwe mensen te leren kennen. Niet dat ik een hoge pretentie heb, maar gewoon relaties onderhouden ligt me niet. En dan denk ik: waarom wachten waarop wacht ik... Eenzaamheid is een stille doder van de geest
09-09-2017  |  Naam: Holly  |  Leeftijd: 42  |  Provincie: Belgie
Eenzaam en verlegen
Ik heb nooit zelfmoord gedachtes gehad tot in het eerste jaar van de hoge school, nadat ik thuis kwam dacht ik "niemand zal me missen, wat doe ik hier nu nog ? Waarom ben ik geboren?" gelukkig heb ik niks gedaan want later maakte ik toch drie vrienden uit mijn klas. Maar nu doe ik een opleiding die ik al altijd wilde doen ik was zo gelukkig maar ik woon niet hier lang en ken niemand buiten school (ken zo ie zo weinig al op school.) dus de meeste kennen elkaar al, het doet me pijn als het pauze is of als dag voorbij is en iedereen heeft vrienden of een vriend bij zich. Ik ben allang verlegen omdat ik teveel denk wat andere van mij vinden, maar ik had altijd vriendinnen zelfs al kwam ik op een nieuwe school nog steeds met mensen die ik niet kenden. Maar uiteindelijk heb ik mezelf pijn gedaan voordat iemand dat kon doen, mezelf sociaal buiten gesloten ik weet niet hoe ik het moet doen...maar wel gewoon 'fuck it' en gewoon doen zoals ieder sociaal mens die vrienden maakt en goeie herinneringen op school, anders zie ik het nut niet meer als je geen vrienden hebt om iets te doen en mee te praten of winkelen...
09-09-2017  |  Naam: Ebele  |  Leeftijd: 18  |  Provincie: Groningen
Urgent zelfmoord plegen
Een paar weken geleden heb ik mijn moeder verloren
We waren als vrienden, ik hou van haar.
Ik wil weer bij haar zijn
Het gaat zo niet langer.
Ik wil niet verder, in deze zinloos

08-09-2017  |  Naam: Jan  |  Leeftijd: 56  |  Provincie: Friesland
Zelfmoord gedachten
Hoi ik ben anoniem
Ik ben 15 jaar oud en heb regelmatig zelfmoord gedachten
Waarom ?
Ik heb geen verschrikkelijk leven .. word niet mishandeld of gepest en dergelijke
Het ligt aan mij zelf..
Ik voel me alleen en in de steek gelaten ,
Onzeker
Ik haat me zelf soms omdat ik mezelf niet in de hand kan houden..
Ik voel me gekwetst door anderen en door me zelf
Iedere keer als er iets fout gaat in mijn leven komen zelfmoord gedachten gelijk in me op.
Dan vraag in me af waarom ik hier Łberhaupt ben want wat heeft dat voor zin ? Het leven is niet leuk voor mij . Ik vind het leven ook niet leuk.
Ik kan me niet meer herinneren wanneer de laatste keer is dat ik me echt blij heb gevoeld .
Mijn ouders praten niet meer met elkaar en als ze wel praten doen ze dat door middel van ruzie.
Ik heb vaak erge ruzie met mijn vader en hij wilt me altijd slaan als we dan ruzie hebben. Hij trapt me de grond in en scheld me uit..
Mijn zogenaamde vrienden verlaten me allemaal 1 voor 1 en wat dan pijn doet is dat je merkt dat het eigenlijk nooit echt vrienden zijn geweest en dat hun er geen probleem mee hebben dat ze uit je leven zijn. Ik ben door een van mijn voormalige vrienden betast ( dan bedoel ik ook echt borsten vast pakken etc ) zonder toestemming , dit was een nare en zowat traumatische ervaring voor mij waar ik nooit echt goed over gepraat heb kunnen hebben
Ik heb zoals ik zei zelf ook problemen , ik ben heel erg op me zelf en zal ook echt niet snel mijn gevoelens uiten .. Ik kom Mn kamer bijna niet uit .. Ik heb een muur om me heen gebouwd die voor mensen onmogelijk is om te breken.. Zo is het voor mij ook echt lastig om hulp te zoeken omdat ik het haat over mijn gevoelens te praten en het ook niet zal doen.
Ik heb ook sociale angst en vind het daarom ook best wel moeilijk om naar "sociale " evenementen te gaan zonder mensen die ik ken..
Ik zat op 2 sporten maar ben daar vanaf gegaan en durf eigenlijk ook niet echt op een andere sport maar wil het wel graag omdat ik mijn leven echt een lachertje vind..
Ik heb ook een rug aandoening : scoliose
Dat betekent dat mijn ruggengraat niet recht is maar dat er meerdere bochten in zitten . Dit laat mijn lijf er heel erg raar en vervormd uit zien.. Ik kan wel gewoon recht staan maar dan moet ik me zelf ook echt forceren .
Ik krijg hier een operatie voor en ga dus 6 weken lang niet meer naar school en mag ook heel veel voor lange tijd niet doen
Ik voel me nog onzekerder door mijn rug en kamp door mijn rug ook met chronische pijn
:(
En het probleem is dat ik niet wil leven maar ook niet mensen in pijn wil achter laten.
Bedankt voor het lezen
Anoniem

07-09-2017  |  Naam: Anoniem anoniem  |  Leeftijd: 15  |  Provincie: Friesland
Zelfmoord is het leven
Hallo,
Ik wil gewoon zo graag dood en zo graag weg van hier. Ik ben er zo erg klaar mee om mij elke dag zo te moeten voelen.

Ik ben sinds ik mij kan herinneren al depressief en heb verschillende therapieŽn gehad die nergens op sloegen, hun waren mij laatste hoop.

Ondertussen heb ik ook niemand meer, ik kom alleen mijn bed uit voor mijn werk want ik wil wel mijn huur kunnen betalen. Na werk ga ik meteen naar huis en ga ik mijn bed weer in, dan huil ik tot de volgende dag en ga ik weer naar mn werk.

De laatste drie vrienden die ik heb, vragen nooit meer of ik kom. Zij waren mijn laatste reden om te blijven, familie heb ik niet

Ik snap wel dat ze niet met mij willen zijn, want ik ben gewoon kut. Dus ik zal wel weg gaan nu ik weet dat zij ook zonder mij kunnen

05-09-2017  |  Naam: Halsey  |  Leeftijd: 20  |  Provincie: Noord-Holland
Blauwe fles
Ik kijk naar een blauwe waterfles terwijl ik mij vol, maar ook leeg voel. De meeste mensen voelen zich fijn na een lang weekend vrij waarin je allemaal leuke dingen gedaan hebt. Ik voel mij verdrietig, ik voel mij er niet toe doen. Al die mensen om me heen en ik voel me leeg en verdrietig ik wil niet meer denk ik soms. Liefhebbende ouders, liefhebbende kinderen van deze ouders ik ken dit niet en ben jaloers nog leger voel ik mij na deze gedachten. Het verdriet word meer, de pijn word meer. Ik weet niet wat ik met mijn gevoelens aan moet, weer krijg ik van mijn vriend een sneer. Nog meer pijn nog meer verdriet. Niemand ziet mij de echte mij, de persoon achter het masker met de lach van oor tot oor.
05-09-2017  |  Naam: Blauw 92  |  Leeftijd: 25  |  Provincie: Noord-Holland
Het streven naar wat geluk is een doodlopend eind
Altijd maar in de weer in de hoop ooit een tijd tegemoet te komen waar ik het negatieve achter mij kan laten en eens ervaar hoe het is gelukkig te zijn, althans, niet doodongelukkig.

Door een soort van minderwaardigheidscomplex er nooit iets van weten te maken.

Ik heb het sterke vermoeden dat het enige moment dat ik het geluk zal vinden het vervolg zal zijn op de acceptatie dat mijn tijd er op zit. Ik ga met een grote glimlach, op in het niets.

05-09-2017  |  Naam: Mark  |  Leeftijd: 26  |  Provincie: Utrecht
Mislukkeling
Hallo allemaal,

Ik ga jullie niet vervellen met mijn verhaal.
Ik ben er van overtuigd dat wij die aan zalfdoding denken, alle hun eigen redenen hebben om dit de denken/voelen/doen.
Ik ben er ook van overtuigd dat iedereen er hier heel erg lang en diep over na gedacht heeft.
Dit is geen gedachte dat zomaar in je op komt en je er gelijk naar handelt.
Waar ik zelf het grootste probleem mee heb, is dat als ik het aan iemand mijn, huisarts, psycholoog, partner dit kenbaar maak, dat dit mijn gedachte is en ik het echt niet meer zie zitten, geen uitweg zie, geen zin, energie meer in het leven heb, ik aan alle kanten wordt tegengesproken.
Dat het leven nog zo veel meer bidt, dat er nog zo veel mensen zijn die van mij houden, dat er hulp voor mij is.
Hierdoor voel ik me alleen maar nog erger, voel ik me zo'n slecht persoon. En eigenlijk versterkt dit alleen maar mijn gevoel om er een einde aan te maken
Snappen zij dit dan echt niet, zulk commentaar helpt mij niet!!!!!
Tuurlijk begrijp ik dat zij je niet zomaar zelfmoord laten plegen, dat zij proberen om je te helpen, om weer doel, zin, plezier, liefde in het leven te krijgen.
Maar als ik al vanaf mijn 16de deze gedachtes/gevoelens heb, werkt zulk commentaar alleen maar aafrechts bij mij.
Ik heb inmiddels al 3 keer een poging gedaan. En ik denk bij mezelf, ZELFS DIT KAN IK NIET!!!!!!
Het lukt me niet eens om zelfmoord te plegen.
Wat voor een mislukking ben ik!!!
Mss. doe ik het niet goed, maar moet wel toegeven, dat ik wel een pijnloze zelfdoding wil. Ik ben bang voor pijn.
Is dit ook een zwakte van mij, zou een ander zeggen, "Als je echt dood wilt, dan moet je maar de pijn op de koop toe nemen"
Ik weet het allemaal niet meer.
Ik weet alleen dat ik de hele dag er aan denk, hoe ik er een einde aan zal maken.
Elke avond ga ik naar bed en bid dat ik de volgende dag niet wakker wordt.

29-08-2017  |  Naam: Annmarie  |  Leeftijd: 51  |  Provincie: Utrecht
Het heeft gewoon geen zin meer
Ik ben er gewoon klaar mee. Ik heb al lange tijd door dat ik niet van het leven kan genieten zoals andere mensen. Mijn leeftijdsgenoten halen hun plezier uit het uitgaansleven, regelmatige tripjes naar de sportschool en hopen in de toekomst een goede positie in een commercieel bedrijf te bekleden. Voor mij werkt dat nou eenmaal niet. Ik wil geen huisje-boompje-beestje leven hebben. Ik wil geen betekenisloos baantje bij een bedrijf die puur om het geld gaat. Ik haal geen lol uit terrasjes bezoeken. En dan aan het einde van de rit als een nummer sterven; helemaal niks betekend hebben.
Nou goed, dacht ik toen. Als ik geen plezier kan hebben, dan kan ik het beste proberen iets nuttigs voor de mensheid te doen. En dat bleek een struikelblok te zijn.
Ik ben vrij intelligent, maar niet hoogbegaafd. Ik krijg altijd voorgeschoteld dat ik een talent voor schrijven heb, maar ik realiseer heel goed dat dit ook niet buitengewoon is. Bovenal ontbreekt het me aan motivatie.
Dus, de enige reden waarom ik nog wil leven is om iets aan de mensheid na te laten, maar zelfs dit kan ik niet. Ik vind het natuurlijk rot om mijn nabestaanden verdrietig te maken, maar realistisch gezien heb ik toch geen nut voor iemand. Ik ben er gewoon klaar mee.

29-08-2017  |  Naam: anoniem  |  Leeftijd: 18  |  Provincie: Noord-Brabant
« vorige  |  18  |  19  |  20  |  21  |  pagina 22  |  23  |  24  |  25  |  26  |  volgende »