Zelfmoord.nl




Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt?


« vorige  |  197  |  198  |  199  |  200  |  pagina 201  |  202  |  203  |  204  |  205  |  volgende »
Op zoek naar liefde
Als zeventien jarig meisje zou je wel eens conflicten hebben. In mijn leven zijn al veel strijden gestreden, naarmate ik ouder werd, werd ik steeds onhandelbaarder. Mijn ouders hadden veel ruzies. Er is geslagen, en zelfs heeft mijn moeder een zelfmoord poging gehad. Ook ik zat vaak onder de blauwe plekken. We kwamen in contact met kinderbescherming. Maar daar zaten geen consequenties aan. Later ging ik maar maatschappelijk werk omdat ik me niet kon handelen en het thuis niet goed ging.
Maar daar stopte ik al snel weer mee want ik voelde me er niet prettig bij.

Thuis ging het steeds slechter. Na een tijdje kreeg ik een vriend maar ik ging vreemd op vakantie. Mijn moeder kon dit niet handelen. Ik hield het aan met mijn vriend. Na een half jaar ging ik weer naar die jongen toe, die ik op vakantie leerde kennen. We begonnen en relatie. Maar ik was stom en had nog met die ander. Daar maakte ik het mee uit, na veel twijfelen, ik hield evenveel van ze. Maar ik had thuis veel problemen en mijn nieuwe vriend werd alleen maar door mijn moeder en vader bekritiseert. Ook was er en grote afstand en geld nood waardoor elkaar zien onmogelijk werd. Dat ging ook uit. Na drie dagen had hij een ander. Toen ik hem vertelde dat ik niet over hem heen was zei hij dat hij dat ook niet was en dat hij voor mij wou gaan. Maar mijn ex waar ik nog veel van hield trok tegelijk weer naar me toe..

Ik weet het niet meer. Kan al en tijd niet tussen die jongens kiezen. Mijn moeder en vader haten me. Nu ik dit schrijf is ze boos en schreeuwt het huis bij elkaar. Ze zegt dat ze me haat en dat ze wou dat ik dood was. Toen ik tegen haar zei, ik zie geen andere oplossing dan zelfmoord zei ze doe maar ik kijk toe.

Ik wil niet meer maar wil ook niet dood. Toch zie ik geen oplossing meer. Ik wil niet meer..Ik wil gewoon wat liefde en steun, daar mijn moeder me wat vrijheid gunt. En weet niet wat ik moet..

29-07-2012  |  Naam: suzy  |  Leeftijd: 17  |  Provincie: Friesland
Weet het niet meer
Ik voel me nu zo slecht.. weet het allemaal niet meer! Iedereen laat me in de steek, terwijl ik niks verkeerds heb gedaan.Alleen mijn lieve familie is er altijd voor me, dat zin de mensen die ik vertrouw en van hou! Heb moeite met mezelf accepteren, ik HAAT mezelf gewoon.. om hoe ik ben en eruit zie, gewoon walgen! Ik zie mezelf gewoon geen toekomst hebben, meerdere keren ongewenst betast door mannen, ik vertrouw ze niet..ze willen altijd maar n ding, net alsof ik een lustopject ben, walg van de meeste kerels. Tuurlijk zijn er ook wel eens dagen dat het wat beter gaat maar heb een idee dat ik steeds gekker word en mezelf wel een keer wat ga aan doen, alleen heb het lef er niet voor..maar misschien komt dat nog als het allemaal nog erger gaat worden als nu, want ik trek dit leven niet meer. :( Voel me gewoon schuldig tegenover de mensen die ernstig ziek zijn en die juist graag willen leven en ik praat dan op deze manier, ik wl ook niet zo denken maar het de gedachten komen elke keer weer naar boven door de ellende die ik meemaak. Speel gewoon een toneelstukje, gelukkig hebben de meeste mensen niet door hoe ongelukkig ik ben en ga ze dat ook niet vertellen, dan ben je gelijk een aandachtvrager dus hou het voor mezelf. Ben nooit echt gelukkig geweest, hoop dat ik dat ooit nog cht mag worden. Iedereen die zich ook zo slecht voelt wil ik veel sterkte wensen, hoop ook voor jullie dat het allemaal goed komt en dat we allemaal gelukkig worden.

Liefs

27-07-2012  |  Naam: Anna  |  Leeftijd: 24  |  Provincie: anders
Redt jezelf of verdrink
Ik ben geboren als nakomeling. Mijn zus is 8 jaar ouder. De eerste vier jaren van mijn leven zijn vaag bijgebleven... maar daarbij zijn er flarden dat ik ergens toch weet van de ruzies thuis... Mijn ouders gaan scheiden, ik moet dan 5 worden. De eerste periode geen contact met mijn vader.... mijn moeder knokt voor haar bestaan en dat van haar kinderen... maar alleen, zonder partner, lijkt niet te lukken. Ze treft iemand.. en die persoon neemt langzaam maar zeker bezit van haar en het gezin. Drankmisbruik, driftbuien, slaande ruzies en het voor waardeloos versleten worden maakt een diepe indruk op ons... maar mijn moeder is verstijft van onmacht en weet de relatie maar niet te breken en kiest gek genoeg voor 'hem' en niet voor de kinderen.... Uiteindelijk kreeg ik door de scheiding, de contactregeling en de situatie bij mijn moeder waar ik inwoonde, gedragsproblemen en was ik op normale scholen niet hanteerbaar. Ik werd op een dagcentrum voor schoolgaande jongere jeugd geplaatst... dit zou jaren zo gaan... van school met een busje... met het busje naar het dagcentrum naar huis en naar bed... jaar in en jaar uit... Niemand van de volwassenen uit het dagcentrum die ooit eens de thuissituatie heeft onderzocht...

Mijn zus is uiteindelijk op haar 16e het huis uitgegaan en gaan samenwonen... ik bleef achter en was het mikpunt van de wisselende buien van mijn moeder's partner... hij wist altijd precies hoe het aangepakt moest worden... altijd als mijn moeder er niet was... ruzie maken met mij... en als ik mijn moeder dit wilde vertellen... zei hij altijd dat ik hen tegen elkaar aan het uitspelen was...

Ik weet nog goed dat ik op een dag zo veel verdriet had na weer en gemene streek van die man, dat hij me een kussen op mijn hoofd drukte... Ik moest stil zijn... mocht niet huilen.... Als kleine jongen heeft dit zoveel indruk op me gemaakt dat ik uiteindelijk fantaseerde over zelfdoding en met rode pennen en lippenstift nabootste dat ik mijn polsen doorsneed... tot wanhoop van mijn moeder... en daarmee werd ik ook nog eens doorverwezen tot een behandeling bij het Riagg.... ook daar werd nooit eens aandacht besteed aan de zwart getekende man die mijn moeder's vriend moest voorstellen...

Er is veel meer gebeurt... te veel om allemaal op te schrijven...

Ik ben op mijn 15e uiteindelijk voor mijn homoseksuele geaardheid uit de kast gekomen.. en vanaf mijn 18e tot 20e heb ik een relatie gehad... helaas en gek genoeg, met iemand die veel gelijkenissen vertoonde met de man die mijn moeder in huis had... Ik raakte aan de drugs en heb een zelfmoordpoging ondernomen... die gelukkig mislukte (overdosis amfetamine) ...

Heb me uiteindelijk zelf hard aangepakt... ik heb deze jeugd eindelijk een plek kunnen geven... niet dat alles nu makkelijk gaat en dat voor mij de zon sneller schijnt... er is daarvoor te veel gebeurt.. maar toch... het is dragelijk geworden.

Anderhalf jaar geleden, na 25 jaar, is mijn moeder pas los gekomen uit de relatie met deze man... nadat deze door ziekte, medicatie en gedragsproblemen echt gevaarlijk voor haar werd. Ik heb met mijn zus samen, zonder verdere hulp van buiten af, mijn moeder uit haar woning gehaald... waar de man bij was... al haar bezittingen en waardevolle zaken het huis uit gesleurd en het huurcontract eenzijdig laten ontbinden... ik was nu de laatste die lachte... heb de man in dat huis achter gelaten.....samen met het verleden...

Nu achteraf,... na al die jaren... blijkt die man was een narcist... en hij heeft mijn complete jeugd naar de kloten geholpen... ik kan en zal hem dit nooit vergeven! Hoewel.... aan narcisme is praktisch niets te doen...

Maar ik leef nog wel! Ik heb gaandeweg in de jaren dan wel niet heel erg veel vriendschappen opgebouwd... ook omdat ik op mezelf ben... te vaak in de steek ben gelaten, belazerd en bedonderd... Maar er is een persoon die die me net zo na aan het hart als mijn moeder en mijn lief... hij heeft mijn leven gered en na 16 jaar is het nog altijd goed... we hoeven elkaar nooit iets te zeggen... een woord of blik en we weten hoe en wat....

Ik hou vast aan de leuke kanten van mijn leven.... en geluk moet je afdwingen!

Je bent niet alleen... onthoud dat... met jou zijn er velen die redenen genoeg hebben om uit het leven te stappen... maar probeer altijd de positieve kanten te bekijken.... er is altijd wel iets of iemand om voor te leven....


liefs,

Marc

ps: blijf zwemmen... niet naar de horizon... maar naar het strand... verdrink niet... redt jezelf! Wees onafhankelijk en niet afhankelijk van een ander... je moet het zelf doen... ga er van uit dat een ander niets voor je doet... geen verwachtingen betekend geen teleurstellingen....

27-07-2012  |  Naam: Marc  |  Leeftijd: 34  |  Provincie: Overijssel
Verlaten door mijn vriendin
Mijn vriendin zit in een diepe depressie . Ik blijf over met de kinderen. Het is altijd een verrassing of ze wel of niet naar huis wilt en als ze dan niet wilt voel ik mij afgewezen . Daar gaat ze op pad met mede clienten maar met mij mee is haar teveel .
De pijn van het in de steek gelaten worden door haar is nagenoeg net zo diep als de keer dat mijn vader overleed.
Met een drugsverleden en dit gevoel zou ik het liefst tot geen gevoel meer willen verdoven . Gewoon niet voelen .
Ik ben inmiddels zover dat de consequenties mij weinig kunnen schelen .Wat kan een mens hebben vraag je je wel eens af

27-07-2012  |  Naam: M  |  Leeftijd: 38  |  Provincie: Zuid-Holland
naar mijn uitweg gaan
Geen normale en positieve reacties, maar van binnen negatieve reacties van iedereen krijgen, en horen dat ze je willen vermoorden. Niet serieus genomen en gehoord worden, niks voor mezelf mogen houden, geen privacy, niks kunnen,iedereen Moet alles weten, het zwarte schaap van de familie zijn, enz. geen leven. Mensen nooit op hun woord geloofd vanwege alles wat ze me hebben aangedaan. De dood volgt voor mij nog.
24-07-2012  |  Naam: ?  |  Leeftijd: 23  |  Provincie: Noord-Brabant
Ik haat mijn ouders !!
ik wil dood ik mag niks van mijn ouders ik wil da ik dood ben ik mag niks ik vraag om buiten ik mag ni en als ik iets wil hebbe dan zegge ze ge moe beleeft zijn ik moe int huis alles doen en ze zeggen da ik niks doe ik wil dood dan moet ik ni meer leven me die hoeren en daarbij heeft mijn kut moeder een baby ik wil die echt ni ik wil dat ik dood ben ze zal tog ni achter me wenen !!!
24-07-2012  |  Naam: Elena  |  Leeftijd: 13  |  Provincie: Belgie
Eenzaam en schulden
ik ben ziens mijn 14 jaar verslaafd aan heroien en later ook aan cocaiene ik ben 10 jaar geleden ca gestopt met heroineen 4 jaar geleden met cocaine ik slikkte eel oxazepam ia de huisarts en raakte zo in een isolement omdat ik geen kontakten meer met anderen hield ik wilde ook uit het seqie vvan verslafden ik had alle telefoonnummers gewisst danaast kwam ik ook nog onder Bewind te staandus hield ik maar 60 euro in de week over waardoor ik ook weinig meer kon ondernemen. Toh mijn pech was dat ik een dhr bakel aanbefolen wordt via de Brijder stichting en hij kasserde 100 euro per maand en dat 3 jaar lang zonder schulden aftelossen hij kasserde ook mijn vakantiegeld en ik kan niets doentegen deze man zo word mijn vertelldook omdat ik op vrijwillige basis onder bewind was en het niet meer kan aantonen behalve met mijn Bankafschiften dat zou ik kunnen laten zien dat ik elke week maar 60 euro kreeg ik ben behoorlijk in de war ik kwam naar dat ik bij dhr bakel was naar Allround via de rechter onder Bewind vanaf nu zou alles beter worden toch niets is minder waar hun betalden
niet eens mijn huur van 3 maanden niet en kasserden ook 600 euro zogenoemde intekgesprekskosten welke al betaald waren afschiften heb ik niet en Allround ging falliet nu ben ik oor de 3 keer bij BBIB onder Bewinddie moeten nu alles grondelijk uitzoeken wat weer maanden duurt tot september ben ik in afwachting over de Allround hoe en wat omdat ze hebben mijn huur 3 maanden niet betaald zoals ziekenfons waar wel geld via UWV binnenkwam en ik weet tot vandag niet waar mijn geld is en hoe hoog mijn schulden in plaats van minder zijn inmiddels opgelopen zijn mijn totaal schuld was als ik tot allround kwam 2500 euro dus geen reusenbedrag wel te veel om voor mijn zo maar te kunnen aflossenja en met al deze elende zit ik alleen en krijg ik zelfmoordgedachtes omdat ik geen toekomst zien op deze manier en me door iederen belazerd voel en nu weet ik ff niet verder ik weet ook niet meer wie ik kan vertrouwen op deze manier en voel me ontzettend eenzaam en verlaten daaraast heb ik probleme met een relatie

24-07-2012  |  Naam: katja  |  Leeftijd: 47  |  Provincie: Noord-Holland
Ongelukkig Meisje
Ik ben nu 18 jaar. Ik ken mijn ouders niet. Sinds ik geboren werd dus mijn hele leven. Ik heb heel veel meegemaakt. Ik heb in 4 weeshuizen gezeten in Slowakije. Dat moest omdat er per leeftijd was. Toen ik naar Nederland kwam, kwam ik hier wonen in Nederland (Limburg) (met 11 jaar). Ik woonde bij mijn grootouders maar dat ging niet goed. Ik leefde als Assepoester. Toen ik 15 jaar was, ben ik weggelopen van mijn grootouders. Daarna ben ik gaan logeren bij mijn oudere beste vriendin daarna ben ik naar een pleeggezin geplaatst van Jeugdzorg. Van daar ben ik weer naar een huis gegaan waar allemaal baby's waren. Dan mocht ik bij een vrouw logeren die ik niet kon. Van daar ben ik naar opa en oma van mijn exvriend gegaan tijdelijk. Daarna naar een crisishuis. Gelukkig waren daar ook ouderen mensen. En van daar uit woon ik nu in een pleeggezin al 2 jaar. Het is een super leuke gezin. Alleen ik voel me heel erg ongelukkig. Ik zei al vanaf ik klein ben: ik heb gewoon pech in mijn leven! En dat zal ook zo blijven. Ik wil graag niet bestaan dan was de wereld veel mooier zonder mij. Ik heb gewoon geen zin om te leven. Ik voel me elke dag verdrietig. Niemand geeft om mij
24-07-2012  |  Naam: meisje  |  Leeftijd: 18  |  Provincie: Limburg
Ik kan het niet meer aan.
Ik heb 10 minuten geleden meer dan 25 diepe sneen op mijn arm gemaakt. Ik zit hier huilend met het mes in mijn hand. Ik kan het niet meer aan, ik zit nu al zeker weken liggend op mijn bed, starend naar de muur en de tranen dat uit mijn ogen lopen. Ik heb mijn polsen willen oversnijden maar het lukte me niet. Ik ben zwaar depressief. Ik laat mijn ouders denken dat ik vrienden heb, dat alles goed gaat op school, dat ik gelukkig ben, dat er niets mis is. Maar dat is totaal niet zo, juist het tegenovergestelde. Ik heb geen vrienden, geen 1. Ik heb me nog geen 1 keer in heel mijn leven geamusseerd. Ik weet niet wat het is om plezier te hebben, om te lachen, om lief te hebben, om vrienden te hebben. Ik werd 7 jaar lang gepest, zwaar gepest. Ik kan niet in de spiegel kijken zonder wenend ineen te storten. Ik kan niet buiten gaan, schrik van wat iedereen zou doen of denken of mensen die naar mij zouden schreeuwen. Ik krijg paniekaanvallen en mijn ogen draaien weg als ik in publiek ben. Iedereen dat ik ooit heb ontmoet maakte mij uit, lachte met mij, haate mij voor geen reden. Thuis gaat het ook niet goed, mijn famile hebben al hun geld verloren en maken constant ruzie daarover. Elke dag nieuwe discussies en ruzies. Ik zie mijn pa al jaren niet meer. Ik hoor hem alleen aan de telefoon en ik mis hem zo hard. Ik zit elke dag binnen omdat ik geen vrienden heb, maar zelfs mijn moeder doet de moeite niet om mij ergens mee te nemen. Zij gaat uit, en ik blijf elke dag thuis. Dit gaat al jaren zo. Ik heb 1 keer geprobeerd om dit te zeggen tegen 1 van mijn familie leden het antwoord dat ik kreeg was uitlachen en "Doe ni zo belachelijk jhe, gij zijt ni depressief en ghebt geen probleme" zelfs mijn eigen familie lid, lachte mij uit. Soms krijg ik te horen dat ik een gestoord kind ben dat niks tegoei kan doen van mijn eigen oma. Sinds dat mijn moeder nooit iets doet voor mij moet ik kleren van 4 jaar geleden dragen, of een broek voor 3 weken lang omdat ik geen kleren krijg. Ik schaam mij om zo naar school te gaan. Mijn moeder koopt altijd nieuwe kleding, technologie, gsms, alles voor haar eigen. Ze brengt andere mensen kilometers ver weg met de auto. Als ik eens iets vraag, krijg ik een antwoord vol met haat en agressie. Ik wil gewoon een moeder dat me 1 keer in een week vastpakt en van ij houdt ipv mij uit te maken en zo gemeen te zijn tegen mij. Ik wil niet meer verder gaan met dit rotleven.
23-07-2012  |  Naam: Jenn  |  Leeftijd: 15  |  Provincie: anders
iedereen
jullie moeten geen zelfmoord plegen weten jullie wel hoeveel mensen er om jullie geven denk aan je ouders,familie,vrienden ik wil ook wel eens weg van de wereld en alleen zijn maar ooit kom je er weer bovenop ik zit nu in de geld problemen want ik ben over mijn abbo heen en moet ook nog vakantie spullen betalen en daarom wouw ik ook dood mn ouders zijn ook niet altijd even aardig en wil ook vaak naar een pleeggezin alleen het lukt steeds niet en later denk je toch nog van gelukkig dat ik het niet heb gedaan dus doe het niet denk aan de mensen die om je geven
23-07-2012  |  Naam: Annoniem  |  Leeftijd: 13  |  Provincie: Noord-Holland
« vorige  |  197  |  198  |  199  |  200  |  pagina 201  |  202  |  203  |  204  |  205  |  volgende »