Zelfmoord.nl




Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt?


« vorige  |  17  |  18  |  19  |  20  |  pagina 21  |  22  |  23  |  24  |  25  |  volgende »
depressie gaf me zelfmoordneigingen
mijn leven is nooit echt geweldig geweest. een deel van me familie wilt me dood en de ander maakt ruzie. ik wordt als 13 jaar lang gepest en ik ben de gene die er altijd voor me was 4 jaar geleden verloren. ik zag het niet meer zitten. ik was moe en slaap hielp niet. dus ik dacht. wat nou als ik gewoon voor altijd mijn ogen sluit en niemand mij meer pijn kan doen en in rust heb voor altijd. ik werd depressief en begon mezelf te verwonden. dit doe ik tot vandaag de dag nog. de neigingen zijn wel weg, want muziek is een van de enigste redenen waarom in hier nog ben. als ik naar mijn favoriete bands luister en naar hun concerten kan maakt dat me blij en het geeft me iets om naar uit te kijken. music literally saved my life
20-09-2017  |  Naam: Angelina  |  Leeftijd: 16  |  Provincie: Overijssel
Leven en psychische lijden
Ik ben een vrouw van 54 jaar. Ik heb slechte tijden en goede tijden in mijn leven gekend. Als jong kind op 2,5 jaar ben ik mijn ouders kwijt geraakt. Mijn vader had het leven van mijn moeder ontnomen. En hij kwam in t gevang terecht. Vanaf mij 4e haar besefte ik dat ik geen ouders had. Want dat kon niet ongemerkt gaan omdat ik veel gepest werd door kinderen en volwassenen als de dochter van een moordenaar. Kinderen mochten van hun ouders niet met mij spelen. Ik werd door volwassenen weggejaagde, mocht niet in de buurt komen. Ik verbleef bij mijn oma en oom en tante. Ik had t goed tot dat mijn oom kwam te overlijden. Mijn tante gaf mij geen eten als ik naar school ging. Ik dronk alleen water en als ik iets kon stelen om te eten dan deed ik dat. In de avond kreeg ik droog rijst te eten. Ik had niemand die voor mij ging zorgen. Als jong kind ben ik ook seksueel misbruik door een jongere oom. Opgegeven moment had mijn oma het door. En als mijn oom mij riep dan mocht ik van mijn oma niet gaan en dus ging mijn oma kijken wat mijn oom wilde. Een paar keer is geprobeerd binnen de familie mij te verkrachten. Ik werd ook nog eens achtervolgd door nare dromen. Ik wilde uit de situatie vluchten. En trouwde op mijn 15e en kwam naar Nederland. Op mijn 20 ste kreeg ik een dochter. In dit relatie werd ik gekleineerd en emotioneel gemolesteerd. Kreeg altijd te horen op een schip is er 1 kapitein . Toen ben ik weggelopen. Daarna kwam een gevecht voor ons dochter. Mijn ex deed alles om ons dochter, zelfs familie getuigen dat ik een slechte moeder was en labiel en gek. Mijn dochter wilde ook bij haar vader en niet bij mij. Uiteindelijk heb ik haar weggegeven. Want ik kon niet tegen hem opbotsen. Daarna had ik heel veel verdriet en verbleef ook in blijf van mij lijf. Daarna kwam ik een vriend tegen. En hier heb ik 17 jaar een goede leven gehad. Dit wad een begin van mijn ontwikkeling en mijn studie. Uiteindelijk heb ik tot de universiteit kunnen studeren. Mijn droom carriŔre gemaakt. En na 17 jaar uit elkaar. Nu woon ik 10 jaar alleen en kan mij nog steeds niet wennen dat mijn relatie uit is. 5 jaar geleden kreeg ik een ongeluk door een auto. Had een zware hersenschudding. Hierdoor was ik een dag en deel van de avond kwijt. Daarna kreeg ik burnout. En daarna werd ik zwaar depressief. Ik nu wil ik dit leven niet meer. Ik ben psychisch erg aan t lijden. Het is niet te verdragen. Dagelijks denk ik een einde aan dit leven te maken. Ik geloof ook niet meer dat t goed komt. Ik wil niks anders dan dat er een einde aan komt.
19-09-2017  |  Naam: Anonieme vrouw  |  Leeftijd: 54  |  Provincie: Zuid-Holland
Ik kan niet meer
Ik kan niet meer verder leven zo, ik weet niet meer waarvoor ik vecht.
Ik lijd zoveel pijn voor niks en ik heb al 6/7 jaar instanties achter me aan, ik heb mezelf ook zoveel dingen aangedaan omdat ik weg wou van alles en omdat ik zwaar depressief werd en su´cidaal. Ik heb mezelf gekrast, ik heb mezelf geslagen totdat ik blauw was, ik heb medicatie pillen geslikt met alcohol, ik heb mezelf proberen op te hangen. Niemand weet 'alles' zelfs de mensen die dichtbij me staan. Ik heb ook in me verleden veel dingen meegemaakt ik werd vroeger buitengesloten door anderen omdat ik 'anders' was en ik heb veel geweld en agressie meegemaakt in thuissituatie waardoor ik trauma's aan heb overgelaten, ik heb ook veel stoornissen en psychotische symptomen zoals schizofreunie, anti sociale persoonlijkheidsstoornissen. Ik haat mezelf zo erg dat ik zo ben geworden ik wou gewoon dat ik stopte met ademen, Er is toch niemand die me zal missen niemand kijkt toch naar me om, ze zouden me vergeten en dan heb ik nooit bestaan.

18-09-2017  |  Naam: Ashanti  |  Leeftijd: 14  |  Provincie: anders
Voel me alleen en in de steek gelaten
Al jaren last van stress en depressief, door mijn ziekte waar je elke dag stapjes achteruit. Voel me in de steek gelaten door iedereen, familie wil ik niks mee te maken hebben daardoor. Vrienden heb ik niet, komt doordat men mij niet begrijpt. Ik voel me door mijn chronische botziekte als ongewenst. Vaak voel ik me ook als een sta in de weg. Ik heb vaak aan zelfmoordpoging gedacht die Voor mij het makkelijkste kan zijn, zodat ik niet meer tot last ben. Ik heb in mijn al veel meegemaakt, veel operaties gehad, familiedramas.
16-09-2017  |  Naam: Misterd  |  Leeftijd: 36  |  Provincie: Drenthe
Pesten
ik wil dood
15-09-2017  |  Naam: sybren  |  Leeftijd: 13  |  Provincie: Zuid-Holland
Genegeerd
Mijn leven was (WAS) super leuk, ik had veel vriendinnen het ging goed op school. Maar toen moest ik naar de 1ste van de middelbare school. Ik had er super veel zin in want ik kende al wat mensen. Maar ze negeerde me allemaal en ik weet niet wat ik nu moet doen k huil bijna elke avond, het klinkt vast heel
Overdreven maar ik ben elke dag helemaal alleen, k heb nooit is iemand die met mij wilt afspreken ofzo. Dus wat heeft het voor zin om nog te leven als niemand je mag.....

14-09-2017  |  Naam: Anoniem  |  Leeftijd: 12  |  Provincie: Zuid-Holland
Zie het niet meer zitten ik wil stoppen met het leven
Mijn naam is m ik heb veel problemn en dat is al heel lang aan de gang zo als geestelijke problemen .daar door ben ik aan de drugs geraakt .me moeder kwam er achter op zich bind ik het niet erg.alleen zij zet mijn op schandpaal ze verteld het tegen iedere famillie lid en ook op een hele vieze manier bij voorbeeld als zij gebeld word begint ze gelijk over mijn wat ik allemaal doe en ik hoor alles ze doet als of ik dood ben terwijl ik alles hoor em zij weet dat wat voor moeder ben je dan en dat gaat zo dag in dag uit en ik kan nergens terecht dus ik moet dit verdragen nee ik kan het miet meer en denk heel veel aan zelfdoding
14-09-2017  |  Naam: M  |  Leeftijd: 38  |  Provincie: Zuid-Holland
Verdriet
Ik heb heel veel verdriet omdat ik altijd het gevoel heb dat niemand mij snapt. Als ik iets wil vertellen aan mijn vrienden/vriend dan lijkt het wel of ze vinden dat ik me aanstel. Ik ben gewoon depressief en niemand die het in ziet. Ik vraag me af hoe ik het zo goed kan verbergen. Mensen gaan er al vanuit dat ik boos/chagrijnig ben op hun terwijl ik dat niet eens zo bedoel. Ik voel me super machteloos omdat ik dingen wil veranderen maar niemand het toelaat. Ik voel me zo alleen terwijl er zoveel mensen om me heen zijn. Ik mis vroeger zo erg. Was het allemaal nog maar zo onschuldig en makkelijk.
14-09-2017  |  Naam: Joris  |  Leeftijd: 19  |  Provincie: Noord-Brabant
zie het niet meer zitten
me leven lijkt allemaal leuk en aardig goed baantje, opleiding. het lijkt allemaal leuk maar ik weet niet wat ik doe in de maatschappij. me vriendin heeft het pas geleden uitgemaakt en dat was voor mij moeilijke tijd. sinds kort probeer ik het opnieuw bij mijn vriendin ik probeer de slechte dingen die ik heb gedaan goed te maken. maar elke keer als ik iets goed probeer te doen gaat het de dag erna fout. ik doe dit niet expres maar ik weet niet hoe ik dit moet fixen. me ouders hebben pasgeleden ook drugs op me kamer gevonden. naja pas geleden. vandaag. ze willen me het huis uit hebben denk ik en nu weet ik niet wat ik moet doen. ik weet als ik uit huis word getrapt dat het ophoud met het leven voor mij. mensen zeggen steeds tegen me dat ik dingen verkeerd doe terwijl ik het echt probeer goed te doen. me vrienden laten me hangen. had vroeger vrienden genoeg dacht ik maar echte vrienden niet alleen mensen die met me wouden omgaan niet om me te steunen als ik het moeilijk had. ik heb altijd me emoties ingehouden maar dat hou je niet vol. op een moment komt er een eind aan waarneer en hoe weet ik niet aar het zal denk ik niet lang duren.
12-09-2017  |  Naam: ben  |  Leeftijd: 18  |  Provincie: Noord-Brabant
Mijn verhaal
Het liefst vertel ik alles. Dit is geen optie. Maar dit is wat ik delen wil met iedereen die ik niet ken die dit gewoon lezen of door iets soortgelijks gaan. Blijf sterk er is hoop.

Ik ging vroeger naar school. Ik merkte dat ik steeds minder begin te eten en me ziek begin te voelen. Elke keer als ik iets moest doen koste me het steeds meer moeite en ik at dan ook niks daarvoor tot ik thuis was. Er waren dagen dat ik helemaal niks at en ik voelde me de hele dag slecht. Toen was er een keerpunt. Het lukte me niet meer om die kracht uit mezelf te halen om naar school te gaan. Ik was al depressief. Toen ik thuis zat was het elke dag hetzelfde. Ik werd heel laat wakker zodat ik minder van de dag mee hoeft te maken. Ik at niet veel. Ik ging op een bank liggen. En ik keek uit het raam. Alles deed pijn. Mentaal en lichamelijk. Ik had niemand. Niemand die ik kende voelde zich hetzelfde. Iedereen die ik kende liet me achter. Zelfs me bloedeigen vader. Ik had maar een persoon en dat was mijn moeder. Ik ging ook niet naar buiten. Dat was voor mij onmogelijk. Ik was bang maar ik probeerde altijd hoop te houden en te denken dat alles beter komt. Als een donkere tunnel met aan het einde licht. Het licht is hoop. Het donker is waar ik nu doorheen ga. Ik kan niet zien hoever het licht van mij weg is. Elke dag leek het minder tot ik niet meer zag. Ik werd su´cidaal. Ik zat vast in mijn hoofd. Niemand die me begreep. Niemand die er was. Ik had niks. Ik zat op het randje van hetzelfde raam waar ik al maanden uit kijk. Tranen in mijn ogen. Ik was klaar om te springen en het te beindigen. Alleen ik twijfelde nog. Omdat ik rechtop zat begon mijn buik weer pijn te doen. Ik voelde me licht in mijn hoofd. Ik zakte in elkaar. Ookal zat ik op het randje viel ik toch naar binnen en ik werd een paar uur later wakker op de houten vloer. Ik wist niet hoe ik me moest voelen. Ik ging naar me moeder en gaf haar een knuffel en begon te huilen.
Dit was een tijd geleden. Ik voel me nu niet meer altijd zo en het gaat een stuk beter. Ik heb nu een therapeut. Als iemand zich ook zo voelt kan ik maar een tip geven. Praat. Zoek mensen die je kunnen helpen. En wees niet bang. Wat is het ergste dat kan gebeuren als je toch al leeft in een hel.

11-09-2017  |  Naam: Anoniem  |  Leeftijd: 15  |  Provincie: Drenthe
« vorige  |  17  |  18  |  19  |  20  |  pagina 21  |  22  |  23  |  24  |  25  |  volgende »