Zelfmoord.nl




Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt?


Niet goed genoeg
Ik wil er gewoon bij horen ik ben heel mijn leven gepest en zelfs op werk voel ik me niet geliefd. Ik probeer net zoals de rest te zijn maar ik voel me niet geaccepteerd. Het lijkt alsof ik geen plek heb op deze wereld en daarom wil ik uit het leven stappen.
06-11-2020  |  Naam: Rebecca  |  Leeftijd: 22  |  Provincie: Zuid-Holland
Gewoon weg die pijn
K heb veel fouten gemaakt. Mijn ouders hun vertrouwen ben ik hierdoor kwijt. Maar doordat het thuis niet lekker gaat heb ik niemand om mee te praten. De pijn die ik voel moet gewoon weg.... ik wil mijn ouders en familie niet geen pijn doen
02-11-2020  |  Naam: Anoniem  |  Leeftijd: 15  |  Provincie: Gelderland
Gewoon normaal
Hallo allemaal,

Mijn naam is Tim en ik ben 14 jaar oud, ik heb al best wel lang zelfmoord neigingen omdat ik altijd werd gepest en geen enkele vriend had. Ik wil hierop een tip geven aan iedereen die ook last hiervan heeft, pleeg geen zelfmoord want later ontmoet je waarschijnlijk betere mensen zoals ik. Dus mijn advies is om er gewoon even doorheen te bijten zoals ik,en ik weet dat het lastig is maar probeer het.

17-10-2020  |  Naam: Tim  |  Leeftijd: 14  |  Provincie: Overijssel
Het word alleen maar slechter
Hallo, ik ben een meisje van 16 jaar oud en wil dood
Mijn leven word alleen maar slechter van groep 3 tot groep 8 ben ik de hele tijd gepest en niet een beetje ook. Toen kwam ik op de middelbare ik dacht dat ik voor het eerst vrienden kreeg niet dus deze mensen bleken dus te roddelen over mij en er waren andere kinder die mij weer zaten te pesten. De docenten en leeraren deden er nooit wat aan ook al kwam je maar steeds bij ze. Zo doende ben ik mij wezen snijden op mijn armen,benen en buik. Ik kreeg toen een vertrouwings persoon maar die kwam de afspraak en nooot na en was er nooit. Nu zit ik op het mbo. Ik ben geuikt door de jongen waar ik ziels veel van hield . En ben verkracht door een andere collega nu ben ik mijn baan ook kwijt dus een goede start voor mijn aller eerste jaar mbo corona helpt ook niet mee. Ook zei mijn oer dat die mij nooit wat aan zou doen hij heeft mij nu aal heel vaak bedreigt en heeft een poging tot wurgen gedaan. Ik heb met niemand meer contact iedereen haat mij. Niemand houd van mij. Ik zie mijn familie nooit meer,mijn ouders lopen maar te zijken, mijn oer die snauwt steeds naar mij ik kan dit niet langer meer aan. En wil weg ik hoor hier niet thuis en heb ook geen reden om hier nog te blijfen.b

14-10-2020  |  Naam: Anoniem   |  Leeftijd: 16  |  Provincie: Groningen
lijdensweg
als je leven een eindeloze pijnlijke lijdensweg is dan moet je je gewonnen geven is hard maar wel de waarheid ik stop ermee bye bye
04-10-2020  |  Naam: henk  |  Leeftijd: 55  |  Provincie: Noord-Holland
Moe
Ik ben zo onwijs moe. Ik weet niet hoe lang ik nog verder kan. Ik ben nog maar 25 jaar, maar leef al meer dan tien jaar met deze gevoelens. Ik zet altijd maar door, omdat ik mijn familie geen verdriet wil doen. De enige reden dat ik doorzet is voor hun. En toch, zien ze dat niet. Dat vind ik misschien nog wel het meest vermoeiend. Iedere dag kom ik me bed uit, ik ga naar mijn werk of naar school. Hoeveel moeite me dat ook kost, hoe ongelukkig ik er ook van wordt, ik doe het. Maar het is nooit goed. Toen ik een jaar vrij was van school werkte ik 4 dagen in de week, en het maakte me kapot. Het koste me zo onwijs veel energie, maar toch stond ik er elke dag. Netjes aangekleed, mijn haar en make-up gedaan, een glimlach op mijn gezicht en als een gek door de winkel te rennen omdat ik een goede collega wou zijn en omdat ik wou dat mijn vader trots op me was. En toch was het niet genoeg. Normaal werken mensen vijf dagen in de week, dus dat is wat mijn vader wou. En dus ben ik vijf dagen gaan werken. Ik had het gevoel alsof ik helemaal gek werd. Iedere mogelijkheid die ik had om meer te werken nam ik aan. En zelfs nu, nu ik aan een nieuwe studie begonnen ben, die erg zwaar is en ik elke dag huilend aan mijn huiswerk/leerwerk begin en last heb van paniekaanvallen was ik blij dat ik de vrijdag vrij was zodat ik dan de hele dag kan werken. Want dat is wat studenten doen. Binnekort komt de herfstvakantie eraan en vandaag vroeg mijn baas me of ik de maandag extra kon werken. Ik sta voor die week al 5 dagen ingepland, terwijl ik die tijd eigenlijk nodig heb om te leren, en toch zei ik ja. Omdat ik voor mijn gevoel niet anders kan. Ik wil niet zwak lijken. Ik doe alsof het me makkelijk afgaat. 4 dagen school 2/3 dagen werken in de week. Ik denk dat een deel van mij dit doet in de hoop dat ik een dag gewoon compleet in elkaar stort. Ik weet niet of dat logisch klinkt? Maar soms hoop ik gewoon dat het zo onwijs fout gaat, zodat mijn vader inziet dat hij mij te ver gepusht heeft. Het is niet alsof hij het niet weet. Ik heb hem een tijd geleden nog verteld dat ik mijzelf weer een paar keer gesneden had. De laatste keer was jaren geleden geweest en ik had een terugval. Vervolgens heeft hij er niets meer overgevraagd. Geen: hoe gaat het nou met je? Niets. Ook pas geleden toen ik na een gesprek met de psycholoog gelijk door naar werk moest. Mijn manager vroeg hoe het was geweest en ik ak gewoon. Na lang huilen, heeft ze me naar huis gestuurd omdat ik natuurlijk met mijn mascara op mijn kin moeilijk achter de kassa kon gaan staan. Neem me niet verkeerd, mijn manager is echt een topvrouw die vaak zegt dat ik minder moet werken en beter op mezelf moet passen. Ze vraagt me altijd hoe het gaat en of er iets is dat ze voor me kan doen, en dat ik het gelijk moet aangeven als het niet gaat (wat ik natuurlijk niet doe..). Zodra ik thuis kwam, liep ik naar mijn vader toe om hem nogmaals te vertellen hoe diep ik er eigenlijk doorheen zat. Het enige wat ik kreeg was een speech over dat ik moet gaan sporten, meer moet gaan eten en meer dingen moet doen met mijn vrienden. Want dat helpt. Ik snap ook eigenlijk niet waarom ik niet gewoon mezelf van kant maak. Ik ben al jaren niet meer gelukkig geweest, mijn twee beste vriendinnen wonen drie uur verderop, mijn andere beste vriendin zie ik amper omdat onze roosters zo van elkaar verschillen. Om de week ben ik helemaal alleen omdat mijn stiefoer en zus er dan niet zijn en mijn stiefmoeder en vader liever met z'n 2e eten.. Mijn opa en oma, die echt mijn rots in de anding zijn wonen ook anderhalf uur van me vandaan en kan ik niet zien vanwege corona.. En dan denk ik, waarom? Waarom ben ik hier nog.. Ik wil mijn familie geen pijn doen, maar buiten mijn opa en oma om, lijkt het ze allemaal vrij weinig te kunnen schelen. Iedereen is druk bezig met zijn eigen leven. En toch kan ik het niet, toch wil ik ze niet verdrietig maken en teleurstellen. Dus sleur ik mezelf maar door de dagen heen, in de hoop dat het op een dag veranderd. En er zijn ook echt wel dagen waar het gevoel minder is, maar zelfs op die dagen, zodat ik in mijn bed lig komen de gedachtes waar naar boven. Vandaag ook, ik heb lekker na het werk wat eten voor mezelf gemaakt en zet een serie op. Alles is goed en dan opeens slaat het in, het gevoel alsof ik geen lucht krijg. Alsof alles donker en koud wordt. Ik moet nog leren, ik moet nog opruimen, ik moet de afwas nog doen, ik moet nog strijken. Er zijn nog zoveel dingen die ik moet doen en ik wil het gewoon niet. Ik wil gewoon slapen. Slapen en nooit meer wakker worden. Rust.
03-10-2020  |  Naam: Zara  |  Leeftijd: 25  |  Provincie: Noord-Brabant
Gewoon weg
Weglopen uit een gezelschap. Gewoon naar huis. Gewoon niet meer daar willen zijn. De zoveelste keer. Gewoon er niet meer willen zijn. Er gaan mensen dood die kinderen hebben, mensen om zich heen die zich om hun bekommeren, mensen die zoveel hebben om voor te leven en die gaan gewoon dood. Ik begrijp het niet. Pluk mij dan! Ik heb geen kids, voeg niets toe, waarom ik niet? Gun het die anderen. Waarom?
15-08-2020  |  Naam: Doeterniettoe  |  Leeftijd: 47  |  Provincie: Limburg
Gedachten
Ik ben moeder van 2 kinderen.
Heb een slechte relatie. En geen vrienden kring.
Mijn werk word vanwege de corona steeds minder.
De stap voor scheiden is daardoor steeds verder en verder. Financieel afhankelijk. En zie bijna geen andere uitweg. Wat me tegenhoud zijn de kinderen.

06-08-2020  |  Naam: Jasmin  |  Leeftijd: 30  |  Provincie: Groningen
Waarom
Waarom kan ik nooit goed genoeg zijn voor iedereen.
Ik weet dat me ouders me niet gepland hadden om me te hebben maar waarom hielden ze me dan en deden ze me niet voor adoptie. Me vader mishandeld me mentaal als sinds toen ik 10 was. Ik dacht dat me moeder van me hield maar waarom heeft ze me dan achtergelaten bij me vader. Waarom stuurde ze me niet gewoon naar een anderen gezinnen of naar iemand andere. Waarom gaan mensen alleen met me om als ze aandacht van me willen en als ik hun nodig heb ze me verlaten. Ik heb meerderen keren aan zelfmoord gedacht maar ik wil het niet doen ik ben nog pas 15 ik hen nog een heel leven voor me. Maar waarom is er nooit iemand voor me

01-08-2020  |  Naam: Anoniem  |  Leeftijd: 15  |  Provincie: Zuid-Holland
levensbeeindiging zonder dat het lijkt op een zelfmoord
Ik ben al jaren depressief. ik geuik antidepressiva, maar dat helpt niet. Er gebeuren steeds meer dingen waar ik verder door in een een depressie raak. Ik kan geen zelfmoord plegen, omdat de uitvaartverzekering mijn uitvaart niet ervaart. Hoe kan ik toch mijn leven beeindigen zonder dat het op zelfmoord lijkt. Ik heb diabetes type 1 sinds 1968 en geuik antidepressiva sinds 2011. Ik sta onder bewindvoering en heb geen cent om goed te leven.
14-07-2020  |  Naam: Karin  |  Leeftijd: 57  |  Provincie: Noord-Holland
« vorige  |  1  |  2  |  pagina 3  |  4  |  5  |  6  |  7  |  volgende »