Zelfmoord.nl




Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt?


« vorige  |  1  |  2  |  pagina 3  |  4  |  5  |  6  |  7  |  volgende »
‭(06) 23 17 61 55‬
Hoi ik ben Man 31 Jaar

5 jaar veel last van Tinnitus
En vergeet achtig heit en niet in de gaten hepwat er om mij heen gebeurd als ik last heb van Tinnitus

09-04-2018  |  Naam: Dennis  |  Leeftijd: 31  |  Provincie: Limburg
Krijgen jullie alle reactie
Wat een ."""'' Moet ik hier hulp zoeken, als je dar doet wil je t niet, klopt, Wil ik niet, maar loop er al heel,lang mee, ben zeer sterk, weet dat ik daardoor veel drink,wijn, wil dit gevoel NIet, al verdere keren auto in willen stappen en voor trein gaan staan, brrr wil hulp maar weet niet hoe. Familie kan je kapot en klein krijgen,ga nu voor mezelf, maar na 20;jr alleen voor 2=kids te zorgen en. Nu geen contact doet heel veel pijn
06-04-2018  |  Naam: Jose  |  Leeftijd: 49  |  Provincie: Noord-Brabant
Hoop of hopeloos
Hoi, wat een verhalen lees ik hier zeg. Ik wordt er verdrietig van! Ik wil ook mijn verhaal kwijt hier omdat ik mij ook bijna dagelijks depressief voel en wil stoppen met leven. Ik heb reden genoeg om voor te leven maar het gevoel van zinloosheid raak ik niet kwijt. Het kwelt me. Ik ben christelijk opgevoed en ik geloof nog steeds dat er een God is die van mij houdt. Ook geloof ik dat Hij mij op een dag helemaal vrij maakt van mijn depressie en mij zin zal geven aan mijn leven. Ik geloof dat iedereen het waard is om er te zijn en te leven!! Wat je ook hebt meegemaakt en hoe je je ook voelt. Die zekerheid is wat me nu op de been houdt. Weten dat er mensen van mij houden nu, maar in de toekomst nog veel meer. Mensen die ik nodig heb maar waarvoor ik ook een steun, een vriend een luisterend oor kan zijn. Dit geloof en deze zekerheid houdt me op de been. Ik kan je niet vertellen hoe je uit je depressie komt maar ik kan je wel vertellen dat er hoop is. Hoop op een beter leven, hoop op een moment waar je zwakte van nu de kracht voor anderen zal zijn. Een dag waarop je zal denken; ik snapte dat ik niet meer wilde, maar wat ben ik blij dat ik het niet heb gedaan, dat mensen zullen zeggen; Vriend,vriendin, wat fijn dat je er nog bent. Deze hoop houdt me staande! Deze hoop gun ik jou ook als je dit leest. Ik bid voor iedereen die dood wilt dat juist als het donker is, juist als het hopeloos lijkt, je staande mag blijven!! Verlies nooit je hoop, verlies nooit je geloof, het is het pad naar HET LEVEN lijdt, een leven van geluk en blijdschap, we wandelen allemaal op dat pad, HOU VOL! Zet door, geloof is echt de zekerheid van wat je nog niet ziet en de hoop op wat nog komen gaat.
06-04-2018  |  Naam: Ruben  |  Leeftijd: 37  |  Provincie: Overijssel
Het leven begint net en ik voel me nu al verloren
Hoi,

Dit is de eerste keer dat ik opschrijf hoe ik mij voel. Sinds ik 13 ben heb ik zelfmoordgedachten. Er waren tijden waarin het goed ging en ik misschien een paar maanden niet aan zelfdoding heb gedacht en soms was het een paar maanden elke dag meerdere keren.

Ik ben nu 18, zit in 5 gymnasium en ik voel me verloren. Het gaat niet goed op school en mijn zelfbeeld is heel slecht. Ook zijn mijn ouders alleen gefocused op hoe mijn school gaat en niet hoe ik mij zelf voel.

2 weken geleden had ik weer een proefwerkweek, waarvan vandaag een aantal cijfers binnen zijn gekomen. Ze waren niet goed om het zo te zeggen. Ik ben uitgescholden door mijn ouders, bedreigd met uithuisplaatsing en hierdoor voel ik me nog beroerder.

Ik ben kortom een walgelijk persoon. Ik ben egoistisch, lelijk dik en biedt geen toevoeging aan deze wereld. Het enige waar ik goed in ben is mensen telleurstellen en dingen verkeerd doen. Ik ben lui en geen goeie vriend, ik denk alleen aan mijzelf en ik ben er klaar mee. Ik ben klaar met alles en wil er gewoonweg dood.

Het enige wat mij tegenhoudt is dat ik mijn familie geen pijn wil doen. Mijn familie is altijd zo goed voor mij geweest en ik wil niet bewijzen dat ik een egoist ben.

04-04-2018  |  Naam: Anoniem  |  Leeftijd: 18  |  Provincie: Zuid-Holland
Schooljaren
Vroeger toen ik op de basisschool zat werd ik altijd gepest. Maar dat deed me toen echt niet heel veel. In groep 8 begon het me eerder onzeker te maken over bepaalde dingen. Ik wilde zo graag naar de Middelbare om dan van alles af te zijn en niet meer gepest te worden.

Toen ging ik naar de eerste klas alles begon zo goed ik werd met veel mensen bevriend. Waarvan ik bij sommige dacht dat het echt vrienden waren. Ze begonnen me opnieuw te pesten alleen maar overal commentaar op. Toen hadden we een soort test in de klas. Kwamen ze der achter bij die test dat ik hele hoge Faalangst heb. Wat voor komt door me onzekerheid doordat ik ben gepest. Opnieuw had ik hoop voor in de 2de klas dat het zou stoppen. Maar nee het begon allemaal weer goed maar op de een of andere manier gingen ze me weer pesten. Alsof ik altijd de pispaal moest zijn. Dit keer deden ze meer ze gingen me schoppen en al dat soort dingen. Ik had er toen al soms over na gedacht om met het leven te stoppen. Maar ik wilde het niet vanwege me vriendinnen. Toen heb ik mezelf een paar keer gesneden gelukkig ben ik daarmee gestopt. Nu zit ik in de 3de het pesten was minder geworden nog steeds opmerkingen. Ik kreeg zelfs een vriendje. Maar hij heeft me gebruikt toen ik daar achter kwam hij heeft dingen lopen zeggen die ik vertelde in vertrouwen. Me beste vriendin kreeg met hem na 2dagen dat het uit was. Dus nu heb ik heftige ruzie met haar en hebben we geen contact meer. Ze zet opeens heel veel vrienden tegen me op die ik nu allemaal ook kwijt ben geraakt. Op dit moment heb ik geen goeie vrienden meer die ik 100% vertrouw waar ik alles tegen kan vertellen. over hoe moeilijk ik het heb en de problemen. Tuurlijk heb ik nog vrienden waarmee ik om ga maar die vertel ik niet al mijn problemen. Het worden der juist steeds meer en dat kan ik voor mijn gevoel allemaal niet meer aan en zie ik als enige reden Zelfmoord maar dat lukt me op de een of andere manier niet..

04-04-2018  |  Naam: Sanne  |  Leeftijd: 14  |  Provincie: Noord-Holland
wanhoop
Ik ga je niet vervelen met het hele verhaal.
korte versie is dat ik lang ongelukkig ben en na lang nadenken er ook achter ben gekomen dat er gewoon geen zin is in het leven. heb al een paar keer geprobeerd zelfmoord te plegen. Dichtste bij kwam ik toen ik me probeerde op te hangen. alleen brak de plank ipv mijn nek en na even brak de houten plank waaraan ik het touw had vastgemaakt helemaal door. laatste keer had ik van men vader die doktor is een grote doos morfine capsules gepikt. spijtig genoeg ben ik er nog steeds en viel de laatste resten van het masker dat ik zoooo lang ophield helemaal weg. Ben dan in therapie gegaan en een half jaar geleden besloot ik voor mezelf er weer volledig voor te gaan. heb een goeie job gevonden, goeie vrienden waarmee ik de banden terug aangehaald heb, geweldige familie,.... alleen ben ik nog steeds ZO leeg. ik probeer alles te doen om normaal te zijn , om gelukkig te zijn. hopend dat dit wel zal komen. alleen is die gollem in mij die zegt dat ik dood moet 2 maande geleden ineens terug. ik schrok me dood. sindsdien heb ik hem lang op afstand gehouden maar 2 weken geleden kon ik paar dage heel slecht slapen en was het heel druk op werk waardoor ik niet meer sterk genoeg was. hij heeft terug de bovenhand genome en mensen subtiel uitgehoord en opgezocht met een nieuw plan. ondertussen ben ik terug in controle maar ik kan geen reden vinden om het niet te doen. na een half jaar van echt eerlijk hard te proberen ben ik nog steeds zo leeg en ik wil niet heel men leven tegen die gedachte vechten terwijl ik weet dat ze eigenlijk gelijk hebben. Enige dat ik nog kan proberen is een lief. Heb wel een meisje waarin ik ge�nteresseerd ben en zei ook in mij denk ik maar ik hou de boot af. Kans is gewoon te groot dat ik blijf jagen achter zin, een gezin sticht en er dan achter kom dat ik toch leeg ben. die hel kan ik haar niet aandoen. En ik heb niet de kracht om voor jaren te blijven doen ofdat ik gelukkig ben. heb dit jaren gedaan (met veel succes) en kan dit gewoon niet opnieuw doen. ben niet sterk genoeg meer. heb plakband en uitgerekend hoeveel helium ik nodig heb voor de auto te vullen en waar ik dit kan krijgen. enige wat ik nog nodig heb is een goed afgelegen plaatsje niet te ver weg van de winkel en een paar leuke liedjes om naar te luisteren terwijl ik heenga. nog een moment van zwakte en men golem zal alles geregeld hebben en ik vind geen reden om het niet te doen

03-04-2018  |  Naam: anoniem  |  Leeftijd: 25  |  Provincie: Antwerpen
Mijn verhaal
gelukkig heb ik nog niet geprobeerd zlfm(ZeLFMoord) te plegen ik wil het wel doen maar ik wil mijn ouders,familie en echte vrienden geen pijn doen en gelukkig kan ik mijn stress kwijt met mijn sporten motorcross en fierljeppen dan kan ik mijn gevoelens helemaal uiten er is bij ons in de buurt wel vaker (poging) tot zlfm gepleegd bij mij helpt het vooral als ik mijn gevoelens uit op een boksbal ik heb gevoelens zoals �ik heb geen zin meer in mijn leven� waarom leef ik �berhaupt nog, niemand mag mij�dat zijn dingen die ik dan vaak zeg als ik zlfm gevoelens heb waardoor ik zlfm neigingen heb is doordat ik denk dat ik nep vrienden heb en ze achter mijn rug om over mij roddelen KOM OP IK BEN 11 IK HEB NOG EEN HEEL LEVEN VOOR MIJ IK HOOR DEZE GEVOELENS NIET TE HEBBEN
02-04-2018  |  Naam: Motorcrossgirl  |  Leeftijd: 11  |  Provincie: Friesland
Lost in time
Opeens.. Ik sta op en loop naar buiten met een peuk in m'n hand. Niemand heeft iets in de gaten. Ze zullen wel gedacht hebben: die gaat even roken... Stumperd! Dat je daar voor naar buiten moet, en je vrienden binnen gezellig laat praten. MIS, u gaat niet door naar de volgende ronde. Voor het roken ga ik namelijk niet naar buiten. Ik zet het volume van m'n headset nog wat harder. Mijn gedachten bonken heen en weer tussen de twee oordoppen. Flarden springen door mijn hoofd, op een neer. Om iemand te vermoorden of om zo hard tegen een plasmascherm aan te slaan dat mijn knokkels bloeden. Ik leun moeizaam tegen de muur aan en zak naar beneden. Even blijf ik zitten. Dan steek ik mijn peuk op. Ik neem langzaam een hijs en blaas deze heel rustig en beheerst uit. dan stroop ik mijn rechtermouw op. De littekens van het snijden zien paars van de koude. Ik heb te veel bloed verloren de afgelopen tijd. De aansteker zit nog in mijn hand. Het voelt heel verleidelijk. Ik breng hem zachtjes naast mijn pols. In mijn hoofd beukt het woest "I'm not here for your entertainment." Mijn gedachten slaan op hol. Alles gaat door elkaar heen. ik MOET me gewoon beter voelen. De aansteker leg ik even op mijn pols. Dan.. dan steek ik hem aan. Helaas, hij gaat uit. Dan nog maar een keer! De wind is te sterk. Ik ga iets verzitten en neem nog een hijs. Nu moet hij het doen. En ja hoor, hij doet het! Langzaam hou ik de vlam tegen mn pols aan. De littekens gaan weer wat open, de huid wordt rood: het doet pijn! Maar pijn is fijn.. ik vervloek me in mezelf. Ik vervloek dit kutleven en lichaam. De vlam gaat weer uit. Nog een keer herhaal ik het, alsmaar achter elkaar. Wanneer mijn peuk op is loop ik weer naar binnen toe. ze zullen gedacht wel hebben: o, zijn peuk is op. Stumperds..
01-04-2018  |  Naam: DD  |  Leeftijd: 16  |  Provincie: Zuid-Holland
Weg van deze wereld
Ben klaar met deze wereld deze dome consumptie maatschappij waar je gebruikt wordt .
Heb mezelf nooit thuis gevoeld in deze wereld.
Heb een liefde volle ouders maar mijn jeugd is geen sprookje middelbare school was hell gepest geslagen getrapt nooit geholpen door de school viel wel mee zeiden ze fuck you all. Hoop trajecten moeten volgen om hoe met mijn leeftijdsgenoten om te gaan . pff boel shit . Uiteindelijk krijg je ingeprint wat je zaaid zul je oogsten , als je je best doet komt het allemaal goed. Ja niet dus altijd alles gegeven in leren en werk zodat ik met 32 een zware burn out krijg en totaal ten onder ga daar voor al zelfmoord neigingen maar nooit sterk genoeg om door te zetten . tijdens de burn out weer traject in om mezelf te vinden en het nut van deze wereld weer te proberen in te zien , dit lukt uiteindelijk ook door mijn vriendin die mij bijstaat. Mijn werk kon ik omzetten in partime waar ik blij mee was , 3 maanden gezien daarna voor 5 van de 9 werknemers ontslag was aangevraagd waaronder ik. Dus gaan we weer vannalles beloofd en dan sta je 3mnd later opstraat .geen vertrouwen meer in werkgevers. .
Werk sinds dien niet meer gezien ik alle vertrouwen in de maatschappij ben verloren. Alles gaat om geld we vernietigen de natuur om geld en bling. En dan vrijheid we hebben geen vrijheid we moeten heel veel van de overheid dus zijn niet vrij!
Hopelijk zijn we vrij na onze dood .
Waar ik graag naar uitkijk maar het lef nog niet heb om het zelf te doen .
Misschien verlaat ik de wereld snel samen met mijn lief en de diertjes
En zijn we vrij

29-03-2018  |  Naam: Mike  |  Leeftijd: 37  |  Provincie: Gelderland
titel
ik ben een jongen van 18 jaar uit de buurt van utrecht. Ik zit al een tijd niet lekker in m'n vel. niemand weet dit van mij omdat mensen mij niet zullen begrijpen. ik heb altijd een hele hechte vriendengroep gehad op de middelbare school. we deden alles samen. ik was altijd de enige die werkte naast mijn school werk(te) ik bijna 50 uur in de week. op een bepaald moment stopten mijn vrienden met mij uitnodigen als ze wat leuks gingen doen. wel hadden we nog gezellig contact via bellen facetime enz. ik vroeg een keer aan een van mijn vrienden waarom ik niet meer werd uitgenodigd. toen kreeg ik als reactie: ja, je kan nooit want je werkt altijd. dit hakte er bij mij erg hard in, harder dan verwacht. toen pas realiseerde ik me dat ik niet de vriend ben/was die ik zou moeten of willen zijn. niet dat ik niet vind dat je niet moet werken, ik stimuleer het juist. op dat moment wist ik dat ik te weinig aandacht had voor mijn vrienden. helaas kan ik het me niet permitteren om minder om minder te gaan werken wegens verschillende redenen. ik zie mijn "vrienden" nooit meer en vind dit erg jammer. met mijn studie loopt het ook niet allemaal even lekker en moet overal voor knokken zonder enig resultaat. ik ben het zat om voortdurend te moeten vechten zonder er iets voor terug te krijgen. ik zou graag willen dat het anders was maar dat is het nu eenmaal niet. ik durf er niet met mensen over te praten omdat ik weleens heb verteld dat ik niet helemaal lekker in m'n vel zat en dan werd ik een beetje weg geduwd met de woorden "ach man doe normaal je hebt het allemaal al voor elkaar" maar eigenlijk is daar niks van waar alles waar ik aan begin mislukt of loopt niet zoals ik had gewild. ik durf dit ook niet tegen mijn ouders te zeggen omdat ik bang ben dat ze zullen instorten. met name mijn moeder is heel emotioneel en ik ben bang dat wanneer ik haar vertel dat ik me niet fijn voel ze helemaal in zakt. ik kan het gewoon niet meer. ik ben het zat om voortdurend zo hard te werken maar er niks voor terug te krijgen
29-03-2018  |  Naam: teun  |  Leeftijd: 18  |  Provincie: Gelderland
« vorige  |  1  |  2  |  pagina 3  |  4  |  5  |  6  |  7  |  volgende »