Zelfmoord.nl




Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt?


« vorige  |  16  |  17  |  18  |  19  |  pagina 20  |  21  |  22  |  23  |  24  |  volgende »
Depressie
Ik word heel erg depressief van een game. Het heet Counter Strike: Global Offensive. Ik word elke keer uitgescholden en heel veel mensen bedreigen mij zeggen dat ik mislukt ben en geen vrienden heb. Daardoor twijfel ik. Moet ik wel of niet zelfmoord plegen. Ik weet het niet maar de drang van zelfmoord plegen is groot. Als ik dood ben heb ik eindelijk rust en wordt ik niet meer gepest.
20-04-2017  |  Naam: Anoniem  |  Leeftijd: 12  |  Provincie: Noord-Holland
alleen
ik heb een vriend al een jaar voor hem heb ik al veel mee gemaakt ik ben verkracht op me 12e mijn ouders zijn uit elkaar en mijn vader is te arm omdat ze geld naar wiet gaat. mijn vriendje houd van me en ik hou vn hem maar hij is snel boos hij slaat me ook en scheld me uit ik vind mezelf niets meer waard en ik weet dst veel mesnen denken verlaat hem dan maar ik kan het niet ik heb niemand hij wilde nooit dat ik vriendinnen had nu heb ik dat ook niet ik zie mijn vader ook niet meer terwijl mijn broer daar woont de vriend van me moeder heb het niet zo met mij en mijn moeder begrijpt het allemaal niet ik wil gewoon dat mijn vriend me niet meer slaat dat hij luisterd naar me ik kan gewoon niet door want hij gaat dat nooit doen ik ben alleen en ben er klaar mee met alles ik heb niemand behalve mensen die het me zo moeilijk maken ik heb zoo veel stress de laatste tijd alles doet pijn ik slaap slecht ik trek het niet meer
20-04-2017  |  Naam: anoniem  |  Leeftijd: 15  |  Provincie: Zuid-Holland
Zelfmoord plegen
Ik loop nu al 30 jaar op aarde rond, doelloos. Soms zit ik in een bui, waarin ik denk aan zelfmoord. Ik moet dan altijd de afweging maken tussen leven en dood. Dan kies ik meestal om toch verder te leven, ook al wil ik dat eigenlijk niet. Mijn leven is niet bepaald een succesverhaal, in de relatie gaat het niet goed en vrienden heb ik maar weinig. Je doet pogingen om het te verbeteren, maar dat lukt dan niet, omdat je dan weer tegen een andere grens aan loopt. Ik moet trouwens toegeven dat het denken aan zelfmoord ook tot een bepaalde rust en zekerheid leidt. Iedereen gaat toch een keer dood, waarom mag ik nu niet dan niet gaan. In de jaren tachtig sprak men wel eens over de pil van Drion. De nette beschaafde burger kon met dit plan zijn eigen dood kiezen. Zelf ben ik hier een voorstander van, want als je de dood in huis haalt zul je ook twee keer nadenken of je het wel of niet doet. Helaas zijn er voor dit plan te veel tegenstanders, vooral uit christelijk hoek, mensen die notabene zelf samenleving hard maken. Ook de klote VVD doet hier aan mee, zij versterken het beeld tussen een loser en een winnaar. Ook het geldsysteem is dor en rot, de grote jongens winnen alleen maar meer en nog meer, en het lage volk kan daar voor opdraaien. Het lage volk moet leven, voor de grillen van de rijken. Echt, wij zijn niet meer nodig. Voor een multi miljardair zijn wij poppetjes die hij kan inhuren en er mee kan spelen naar hartenlust. Ik verzet mij hier tegen. Misschien kan ik niet tegen een veranderde samenleving. Beste heren van de site, daar mag u wel meer kritiek op hebben. Nederland, zal de komende jaren alleen maar harder worden. Crisissen komen en gaan, en elke crisis wordt alleen maar weer erger. En waar gaat het allemaal om...om het klote geld, dat bepaalt je succes nog steeds. Geef iedereen toch het zelfde en blijf niet hangen in economische termen, die schade aanbrengt aan een kleine tot grote groep mensen! Hou daar mee op!
19-04-2017  |  Naam: Michiel  |  Leeftijd: 30  |  Provincie: Groningen
Gesprek met men moeder gehad
Ik heb al zo 3 maand zelfmoordgedachten & snij mezelf al 2 maand ongeveer..
ik heb na zo lang wachten met men moeder gepraat. Ik had gezegd "het maakt me eigenlijk niet uit of ik nog leef of niet" maar dan wou ik ineens niets meer zeggen..
en is mijn moeder boos geworden.
Uiteindelijk heb ik 1/100 van mijn problemen verteld, ze weet ook niet dat ik snijd.
Maja ze denkt nu dat ik het niet echt meen enzoo dus ben ik bang dat als ik dit een tweede keer zeg ze me nog steeds niet zal geloven enzoo..
dusja ik weet niet wat ik moet doen..
Iemand tips voor zonder pijn het leven te verlaten?

18-04-2017  |  Naam: Anoniempje  |  Leeftijd: 13  |  Provincie: Belgie
Niet begrepen.
Goedemorgen. Ik zit met een enorm dilemma en ik wou dat ik het lef had om zelfmoord te plegen. Daar is echt wel lef voor nodig.
Ik ben nu 52. Ben de jongste uit een gezin van 3 kinderen. Mijn vader leeft niet meer. Mijn moeder wordt dit jaar 80, mijn broer woont in AustraliŽ, en mijn zus woont in dezelfde plaats als mijn moeder. Mijn zus en ik mantelzorgen allebei met nog anderen voor mijn moeder. Nu is het zo dat mijn zus en haar man, en ik vermoed mijn moeder ook, het alleen maar handig vinden dat ik nog besta om te mantelzorgen voor mijn moeder.
Mijn zus en ik kunnen absoluut niet met elkaar overweg. Soms denk ik dat zij en haar man mij haten. Ik heb een brief geschreven (zůnder verwijten) dat ons leven heel verschillend is en dat ik dat begrijp, maar ook of ze willen laten weten wat er allemaal tussen ons in staat. Onze levens zijn heel verschillend: mijn zus en zwager werken allebei en hebben 2 kids die het ook allebei "goed doen": allebei een baan en wonen allebei samen.
Ik ben alleen, heb wel wat relaties gehad maar die zijn allemaal stuk gelopen. Dat begrijpen ze voor een deel wel. Maar verder denken ze volgens mij dat ik mezelf heel zielig vind en dat ik jaloers ben!
Terwijl mijn leven met een grote psychiatrische achtergrond echt niet makkelijk is.
Waarom ze me haten weet ik niet. Ik zit in de WAO en ben nu dus weer alleen. Ik ben gevoelig en ik loop al jaren bij het GGZ.
Mijn zwager belt mijn moeder om te vragen of het met mij en haar een beetje goed gaat .. in het begin vond ik het mantelzorgen heel zwaar. Nu een stuk minder. Hoe dan ook: ik word nog steeds gekleineerd waar anderen bij staan.
Op mijn brief heeft mijn zus alleen laten weten "laten we normaal tegen elkaar doen" . En ze had geen zin om uitleg te geven.
Mijn moeder wordt volgende maand 80. Dan is er "feest" en mijn broer komt met zijn vriendin over uit AustraliŽ met zijn nieuwe vriendin die we nog nooit hebben gezien.
"We". Ik heb het gevoel dat er 9 man tegenover mij staat. Zelfs mijn moeder, die overduidelijk de kant van mijn zus kiest. Met steeds meer moeite zorg ik nu nog steeds voor mijn moeder, maar ik moet mijn mond houden over mijn zus want mijn moeder zegt dat alles aan mij ligt. Zolang we het daar niet over hebben gaat het goed en kunnen we het zelfs nog gezellig hebben samen.

Ik voel mij niet begrepen dat mijn leven niet makkelijk is. Als mijn moeder er niet meer is zullen de contacten afgelopen zijn.
Ik ben bang voor mijn eigen zus met de ongelooflijke felheid die ze uitstraalt en mijn zwager, daar zit ik ook niet op te wachten dat ik die weer zal zien.
Mijn leven is qua vrijwilligerswerk nu een beetje een puinhoop: het staat even stil.
De verjaardag van mijn moeder, daar wil ik onderuit komen. Dat zal een enorm gespannen sfeer zijn. Het lukt me ook niet om een nieuwe partner te vinden.

Wilt u/jullie mij heel eerlijk zeggen wat jullie denken na het lezen van bovenstaande. ?
Ik vind het nu zo gecompliceerd dat ik er niet meer wil zijn. Dat ik niet meer besta.
Stom is dat ik dan nog denk aan de begrafenis die mijn naaste​ familie dan nog moet regelen. ..

Vriendelijke groet.

Arina

18-04-2017  |  Naam: Arina van H.  |  Leeftijd: 52  |  Provincie: Gelderland
Niks
In deze samenleving zijn we allemaal poppen, vastgebonden aan touwen en iemand moet ons helpen staan. Net zoals je ouders je helpen lopen en je leren fietsen. Alles is met hulp. We hebben die hulp nodig, want zonder die hulp zijn we niks. En als we niks zijn, zijn we dan wel nodig in deze samenleving?

17-04-2017  |  Naam: D.N  |  Leeftijd: 15  |  Provincie: Overijssel
Liefde
Partner ontslag genomen,kan niet meer.
Gaat om mijn partner,dit jaar 30 jaar samen.
Als 24 jaar medische begeleiding .
Drank zorgt voor neerwaartse spiraal.
Ik moet nu voorbeeld stellen en sterk zijn.
Gesprek bij huisarts noodzakelijk
Komen hier niet tezamen uit

15-04-2017  |  Naam: Bart H  |  Leeftijd: 49  |  Provincie: Zuid-Holland
een mislukt leven vanaf mij kinder jaren
thuis altijd klappen van mijn vader van mijn moeder altijd maar dingen die lelijk waren vanaf mijn 5e tot mijn 21e jaar in kindertehuizen daarna zwerfen door het land op zoek naar wat geluk maar tot nu zonder succes ik heb geen vertrouwen meerin het leven
15-04-2017  |  Naam: peter  |  Leeftijd: 60  |  Provincie: Noord-Holland
Mijn verhaal
Hey,

Deze situaties hebben mij veel pijn gedaan en hebben ook veel invloed op mij. Ik heb rood haar dus je zult t al wel denken ' ginger ' wordt ik genoemd nogsteeds, maar het werd nog erger. Ik ben twee keer mishandeld door tieners waarbij ik dacht dat ze vriendinnen waren. De eerste keer was in groep 8 en zit nu in de derde. De tweede keer was dinsdag 11 april 2017. Dat is dus nog niet zo lang geleden, ze heeft me een klap op mijn ezicht gegeven. T begon allemaal hier : die 'vriendin' heeft tegen al mijn anderen vrienden iets gezegd waardoor ze boos op mij waren, ik dacht van waarom zou ik dan niemand mogen naaien, waarom moet ik dan m'n kop houden over alles. Dus ik had tegen een paar van haar vrienden gezegd dat ze iemand 'knap' ' vond, die vrienden van haar waar ik dat tegen had gezegd was uit de hand gelopen en hebben dat tegen haar gezegd. Ik werd een kanker hoer genoemd en boem we hadden ruzie en hebben tot de dag van vandaag nogsteeds. Zo ging dat dus door. Ik werd dus nog een keer genaaid door dat meisje, en ja daar moet ik allemaal m'n mond over houden. Dus ik heb zelf verantwoordelijkheid genomen en heb dus ook haar weer terug genaaid met dat ze drug had gebruikt in de wc's van de school. Iemand heeft mij daarmee genaaid tegenover haar en ja je raad t al ik kreeg de klappen. Heel haar groepje vrienden stonden erbij maar ze keken ernaar en deden niks. Ook he ben ik door datzelfde meisje 2 hele goeie vrienden kwijt geraakt. Mijn andere vrienden/vriendinnen die steunen me wel maar die steun alleen is niet genoeg. Mijn ouders steunen mij hier niet in en soms krijg ik ook nog s klappen van hun. Geloof me dat wil je niet meemaken. Ze blijven maar zeggen dat ik helemaal niks in m'n leven ga bereiken. Dat maak t ook alleen maar moeilijker voor mijzelf.
Ik hoop dat jullie hier iets van meekrijgen en mij hiermee kunnen helpen.

Groeten,
Elyne

14-04-2017  |  Naam: Elyne  |  Leeftijd: 15  |  Provincie: Noord-Brabant
Moe
Ik schrijf nooit op forums of dergelijke en ik schaam me ook. Maar ik kan mijn verhaal nergens kwijt. Het begon al sinds ik een klein meisje was van ong 4. Ik kwam uit een gezin wat perfect leek maar het allesbehalve dat was. Mijn vader
Misbruikte me verkrachte me mishandelde me en heeft me vaak met woorden onzeker laten voelen. Ik vocht keihard omdat ik bang was dat mijn moeder en broertje verdriet zouden hebben van al deze informatie. Later begon ik ook ook alles weg te drinken en genruikte ook wel eens drugs ging uit, spijbelde zorgde niet voor mezelf. Ondanks alles vergaf ik iedereen en ik werd nooit boos.. Sterker nog ik liet alles gebeuren omdat ik iemand anders niet wilde kwetsen. Toen ontmoette ik een man van een cultuur waarbij je moet wonen bij je schoonouders. Ik heb daar 4 jaar lang elke dag gehuild omdat mijn schoonmoeder op pijnlijke gemene manieren mij zwart maaktte tegenover iedereen. En ik was stil. Mijn man begon me door alles ook een tijdje te haten maar ik bleef stil en smeekte voor liefde. Ik klampte me eraan vast en vocht voor liefde. Uiteindelijk zijn we op ons zelf gaan wonen en hebben we 2 kinderen. Nu is hij een eigen bedrijf gaan starten. Ik ben elke dag thuis met de kinderen en heb echt letterlijk niemand geeneens een kennis hier behalve soms de buren. Hij is elke dag weg en we spreken elkaar nauwelijks. Verder mijn dromen om kinderarts te worden is weggenomen. Ik leef puur voor de kinderen maar het vaagt steeds meer weg omdat ik het gevoel heb dat ze beter zonder me af zijn. Ik kan niet meer elke dag schijnheilig nep vrolijk doen bij mijn schoonouders. Ik ben zo moe en bang voor pijn. Ik voel geen liefde en bescherming en dat oprechte dat niemand je pijn wilt doen. Ik ben zo moe ik huil nauwelijks meer . Leeg. Voel me geen persoon voelt alsof ik gedwongen leef. Alleen en ik haat mezelf nog meer als dat nog kan dat ik dit denk terwijl ik kinderen heb. Ik wil
Slapen voor altijd.. Geen druk meer op mijn hart geen angst geen vechten . Niet vang meer zijn wat mensen zeggen over mij. Ik ben bang voor mezelf voor hoe ik me voel mijn hele leven .

14-04-2017  |  Naam: M  |  Leeftijd: 25  |  Provincie: Gelderland
« vorige  |  16  |  17  |  18  |  19  |  pagina 20  |  21  |  22  |  23  |  24  |  volgende »