Zelfmoord.nl




Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt?


« vorige  |  15  |  16  |  17  |  18  |  pagina 19  |  20  |  21  |  22  |  23  |  volgende »
Ja of nee
Ik wil zo graag zelfmoord plegen maar ik durf het niet ik vraag me maar af of ik het wel moet doen straks gaat het fout en ga ik niet dood maar dat is juist wat ik wil de rede is
Mijn moeder houd niet van mij ze mishandelde me al sinds me 5e ik ben op me 11ste bij mijn papa gaan wonen in de zomer vakantie is mijn oma overlede aan kanker nou ja ze wou nii meer leven en zij was meer een moeder voor mij dan oma me vader heeft een nieuwe vriendin hij is alleen maar bezig met haar en haar hond want die zijn oohhh zo leuk en ik ben gwn niks voor hem mijn eigen hond die is gwn weg gedaan en niemand houd van mij ik wil niet meer ik wil niet meer leven gwn even weg van de pijn, mensen, verdriet en de hele wereld

02-05-2017  |  Naam: Anoniem  |  Leeftijd: 12  |  Provincie: Utrecht
Waarom
Waarom leef k nog?
Ik ben alchaholist
Me vader wil me niet zien
Ik scheld me moeder dagelijks uit
Onschuldige kinderen worden dagelijks vermoord
Ik wil zo niet verder leven
Voor wie leef ik nog
Op 16 jarige leeftijd al een mislukeling
Waarom leef ik nog?

02-05-2017  |  Naam: Anoniem  |  Leeftijd: 16  |  Provincie: Noord-Brabant
zelfmoordgedachten
de laatste tijd gebeuren er dingen die ontzettend hard aanomen , ik had een hele goede vriendschap met een meisje en ze heeft me laten vallen voor haar vriendje , en er zijn nog zoveel dingen bijgekomen , mijn beste vriend is bijna 1 jaar overleden ook door zelfmoord en kwil gwn bij em zijn
30-04-2017  |  Naam: chacha  |  Leeftijd: 13  |  Provincie: Belgie
Het is klaar!
Mijn leven was goed... tot dat het mis ging het was is niet meer zoals het was al lang niet meer. Ik mag mezlef zelfs niet meer. Voor mij is het genoeg geweest die 13 Jaren het is mooi geweest dit is voor mij lang genoeg. Ik ben geschapen om te mislukken. Ik heb alle foto's en video's van mijn leven verzameld een laatste film gemaakt en nu wil ik het stoppen, het enigste wat me al die tijd overeind hield was muziek, en degen op wie ik verliefd was, ik kreeg het met haar maar na een maand maakte ze het weer uit. Ik ben kapot.

This world oh wow oh wow oh wow, it's may e not the place that it should be, not for me... goodbye thanks for the better things...

28-04-2017  |  Naam: Anoniem  |  Leeftijd: 13  |  Provincie: Noord-Brabant
moe
weet je, ik wil er vanaf zijn.... gewoon klaar ermee, einde, geen gedoe meer, en vooral geen gevoelens meer. Dit duurt nu al +tien jaar, maar eigenlijk heb ik zoalg ik weet depresieve periodes gehad. ook heb ik de diagnose complexe ptss, door traumatische gebeurtenissen. En ik vind het leven veel te zwaar.
Tegelijkertijd is er een deel in mij, dat niet dood wil... ik heb een jaar geleen een poging gedaan, en daarna beloofd het nooit meer te doen... aan mijn familie, maar het allerbelangrijkste aan mijn 3 kinderen (die tussen de 16 en 19 jaar zijn)

Ik kan het gewoon niet maken, zij zijn de dupe, en ik de egoist.... want uiteindelijk laat ik ze, als enigste ouder, compleet in de shit achter, daar ben ik me bewust van, in zoverre dat ik ze dat niet aan wil doen.

Maar alle 3 doen ze hun eigen ding, het zijn echte uitvliegers, en ook daarin kan ik ze niks verwijten, zo was ik door omstandigheden ook... en alle 3 late pubers, en ik ben eigenlijk niet oke zonder hun... wow dat is pas last opleggend naar hun... Ik ben nu alleen, zij zijn op vakantie.... en ik weet echt niet wat ik met mezelf aan moet.... ik weet niet of je dat uit kan leggen aan mensen die "normaal" functioneren.... hoe het is om, niet een been kwijt te zijn, of een dwarslaesie te hebben. Tegen die mensen word gezegt, ow, ik snap je, dat is heftig.... wouw wat ben jij een knokker.....
Ik kan je 1 ding zeggen, cptss en depressie valt niet daaronder.... wat ik hoor, is, kop op, je hebt zoveel meer dan andere om te vechten.... gewoon positief zijn.... netjes therapie volgen en dan ben je er zo vanaf....
was het maar waar....
hier zit frustratie.... en begrijp me niet verkeerd, ik ben blij, dat ik niet hoef te dealen met een lichamelijke handicap... en heb meer dan reuze veel respect voor mensen die revalideren... echt wow... lieve mensen, zoveel respect, er is zoveel moed voor nodig, om zulke tegenslagen zien te overwinnen.
Dus.... zit ik nu in me eentje thuis, en ben ik aan het denken, zijn ze niet beter af zonder mij... het blok aan hun been, dat maar niet beter word....

Ik zou echt willen dat het stopte....

27-04-2017  |  Naam: mij  |  Leeftijd: 41  |  Provincie: Noord-Brabant
Ik kan niet meer
Alles is mij afgenomen. Ben al bijna 4 jaar dakloos, maar heb wel onderdak. Moet er voor betalen weliswaar, echter dat was voorheen geen probleem. Ik leef sinds ik dakloos ben, met dank aan mijn ex, in een isolement. Ik kom amper buiten. Mijn post haal ik dus ook niet op bij de daklozenopvang. Zijn enkel blauwe enveloppen waar ik niets mee kan. Mijn dochter van 18 is bij mij. Heel lief dat zij voor mij heeft gekozen, maar ze gaat helaas ook om met haar vader die ons verraden heeft. Door zijn toedoen zit ik samen met haar in deze situatie en alsof het allemaal nog niet erg genoeg was heeft hij mij ook nog een belastingschuld in de schoenen geschoven. Daar moet ik nu voor boeten. Nog meer boeten. Vandaag heeft de belastingdienst mijn rekening leeg geplunderd. Dat betekent dat ik niets meer heb, enkel schulden want ik kan al mijn lasten niet betalen. Mijn zorgverzekering niet, mijn huur niet, mijn telefoon niet, niets. Eten ook niet. Ik zag het al heel lang niet meer zitten en heb voor mijn dochter en mijn moeder volgehouden, maar nu denk ik"mijn dochter ziet haar vader, daar kan ze naar toe. Mij heeft ze niet echt nodg. Alleen voor mijn moeder vind ik het afschuwelijk, maar moet ik dan door met dit nutteloze leven dat enkel ellendig is? Waarom? Het leven heeft mij niets meer te bieden en ik heb ook niets te bieden. Ik ben klaar. Ik zou willen dat ik gewoon mag gaan. Het wordt niet leuker of beter. Ik ben eigenlijk al dood en leef voor anderen. Niet voor mijzelf. Ik beweeg nog en af en toe praat ik, maar meer is het niet. Ik zou willen dat ik zo uit het leven gerukt wordt. het beste wat mij kan overkomen. Ik ben niet sterk. Al heel lang niet meer. Ik heb geen vechtlust. Geen zin. Geen behoefte. Ik ben gewoon moe. Te vaak opnieuw moeten beginnen. Het leven is voor mij een gevangenis. Het is kloten en ik heb er niet om gevraagd. Nooit hier willen zijn.
27-04-2017  |  Naam: India  |  Leeftijd: 52  |  Provincie: Zuid-Holland
hoe verder
hee

mijn leven is zwaar mijn vader is dagelijks onder invloed van drugs en verkoopt drugs mijn moeder heeft het aaltijd heel druk en met me stiefvader is het niet uit te houden ik zie het soms echt niet meer zitten in voel me zo opgesloten in me zelf dat ik soms aan zelfmoord denk en doordat ik er aan denk begint het steeds erger en vaker te worden ik voel me niet fijn ik ben door dit begonnen met blowen het hielp eerst tegen de stres maar nu doe ik het steeds vaker ik weet dat het niet mag van allah maar het helpt heel erg ik ben vaak in aanraking geweest met de politie en daardoor is de band met mijn moeder nog slechter geworden soms voelt het alsof niemand mij waardeert alsof niemand van mij houd en alsof niet het boeit dat ik op deze wereld ben dus daarom denk ik waarom zou ik nog blijven ik weet echt niet wat ik hier mee aanmoet ik voel me zo kut

god blessed you

help mij aug

26-04-2017  |  Naam: anoniem  |  Leeftijd: 14  |  Provincie: Friesland
waarom
ik ben remy en ik ben 14 jaar ik word in augustus 15 maar ik zit/zat op school ik ben nu in behandeling bij de banjaard en ben uitgeschreven bij mijn school en ik werd op school al in principe sinds groep een gepest en ik zit nu in de tweede en ik word nog steeds gepest ik heb nu een vriendin en die vind ik echt leuk en ze weet van mijn situatie maar ik hou echt van haar en ik voel me vandaag echt heel belabberd en ik weet echt niks meer ik rook om het gevoel van de dood weg te houden allen ik hoor elke dag dat ik moet stoppen maar ze snappen er niks van. en me ma begint ook niet alles meer op een rij te kunnen houden en ik wil er gewoon niet meer zijn ik wil dat dit ophoud maar hoe kan ik dat doen? ik denk soms dat als ik op de veertiende verdieping zou gaan staan ik er zo zou kunnen afspringen dan is het allemaal voorbij. maar ik wil niemand pijn doen want ik weet hou het voelt als mensen zich zorgen om je maken maar ik raak iedereen kwijt (sad face) ps de banjaard helpt dus echt nii

24-04-2017  |  Naam: Remy   |  Leeftijd: 14  |  Provincie: Zuid-Holland
Al jaren.
Hallo. Al jaren denk ik met tussenposis aan zelfmoord plegen. Ik ben de jongste van 3, ben nu inmiddels 52!
Al vanaf dat ik kon denken voel ik me een buitenbeentje in de familie.
Ik ben alleen. Paar relaties zijn gestrand.
Mijn zus is getrouwd en heeft 2 kids die het allebei goed doen. Mijn broer woont in AustraliŽ met zijn nieuwe vriendin. Hij heeft geen kinderen. Zij ook niet voor zover ik weet.
We hebben steeds minder contact.
Ik vermoed dat mijn zwager echt een gruwelijke hekel aan mij heeft.
Ik ben hooggevoelig. Natuurlijk snap ik dat dat voor anderen heel lastig is, maar dat is ook zo voor mezelf!
Het kost me steeds meer moeite om te leven of te overleven. Ik voel me heel vaak heel erg eenzaam. Het lukt me niet om een partner te vinden ..
Ik denk steeds meer aan zelfmoord.
Maar wat ik hier ook al heb gelezen: ik denk dan nog wel aan de familie die dan mijn begravenis moet regelen.
Ik ben nu alleen nog goed omdat ik mede-mantelzorger voor mijn moeder ben.
Mijn vader leeft niet meer. Hij is in 2007 overleden. Hij hield iedereen bij elkaar. Mijn moeder doet dat niet.
Mijn zus en ik hebben​ een paar keer flink gebotst. Nu is het contact zo goed als niks meer.
Mijn 50e verjaardag was heel eenzaam!
Hoe kan ik voorkomen dat de familie de troep op moet ruimen als ik zelfmoord pleeg. Geen idee.

21-04-2017  |  Naam: Aleida  |  Leeftijd: 52  |  Provincie: Gelderland
zelfmoord plegen ja of nee?
Hallo,
ik ben een meisje van 15 jaar en ik denk zo goed als elke dag aan zelfmoord. Omdat ik een slechte jeugd heb gehad... Mijn mama was alcoholist en dat zorgde voor vele trauma's in mijn leven, ik werd gepest 6 jaar lang. En ik heb gewoon het gevoel dat niemand me begrijpt en ik heb enorm veel schrik om verlaten te worden door de mensen die wel om me gaven. Vooral na de dood van mijn overgrootmoeder ging mijn leven snel berg af. Ik wacht op de hulp van God, maar ondertussen heeft mijn leven wel geen zin meer. Ik ben verloren. En ik krijg overal waar ik kom, haat van de mensen om me heen.. Mijn hoofd is een en al een doolhof waar ik niet uitgeraak. Ik heb een paar keer een vriendin van mij ongerust gemaakt omdat zij wist wat ik wou doen en omdat ik zo depressief was en ik antwoordde nergens meer op op mijn gsm. Aangezien ik mijn leven beu was en ik was het al van plan, maar daarna begon ik haar berichten te lezen voor mij en dat hielp me effe. Maar ik wil mijn problemen niet meer delen met mensen.
Wat moet ik doen ?

20-04-2017  |  Naam: Anoniem   |  Leeftijd: 15  |  Provincie: Belgie
« vorige  |  15  |  16  |  17  |  18  |  pagina 19  |  20  |  21  |  22  |  23  |  volgende »