Zelfmoord.nl




Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt?


« vorige  |  10  |  11  |  12  |  13  |  pagina 14  |  15  |  16  |  17  |  18  |  volgende »
Niets lukt.
Ik heb de beste ouders die er zijn.
Ik heb de beste vrienden die je kunt hebben.
Ik heb de beste jeugd gehad die je kunt hebben.
Maar het ligt allemaal aan mezelf.
Niets lukt gewoon. Ookal doe ik heel erg me best in iets het lukt niet. En dat is bij alles. Dat heb ik me hele leven al. Ik probeer en gaf nooit op met proberen. Tot 1 maand geleden ik realiseerde dat het toch niet ging luken. Dat het toch wel slordig zou worden. Dat ik toch wel teleurgestelde gezichten ging krijgen. Ik maak de meest stome beslissingen. En me ouders fixen het meestal voor me. Door al deze mislukkingen voel ik mezelf een mislukkeling. Ik wil niet de mensen van wie ik ziel veel hou achterlaten maar ik doe bijna me hele leven al alles andere en denk nooit echt aan mezelf. En als ik denk wat het beste voor mij zou zijn zou ik niet willen dat het uitkomt. Maar als me leven zo doorgaat. Gebeurd het meschien op een dag.
Heel erg bedankt voor het lezen

22-11-2017  |  Naam: Anoniem  |  Leeftijd: 16  |  Provincie: Zuid-Holland
Ik kan het niet meet alleen
Hai ik ben Lilly ik ben 13 jaar en ik zit zo nu en dan te denken aan zelfmoord ik snijd mezelf al een paar maanden het is voor mij een uitweg om alles te vergeten dus jaa stoppen is erg moeilijk. Ik heb het wel geprobeert maar het lukt echt niet. Ik heb best wel wat meegemaak. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 2 was ik kan me het niet echt meer herinneren maar dat is ook wel beter. Ik heb ook een niet zo beste relatie met mijn vader omdat er veel is gebeurt in mn korte leventje.
Mijn moeder weet sinds kort dat ik snij maar ze denkt dat ik gestopt ben.

We zijn al bezig met terapie. Mijn moeder zegt dat ik MOET stoppen maar niemand kan mij het verbieden maar dat snaps ze niet. Nu heb ik dagelijks ruzie met mn moeder en mijn zus ik word er echt gek van ik sluit mezelf op in mijn kamer. En heb al een keer een poging gedaan om zelfmoord te plegen maar die is mislukt. Ik nam een overdosis van mijn ADD pillen maar het was niet genoeg😢. Ik lan maar niet stoppen met het snijden het is echt te moeilijk.

Dit was het wel Xoxo Lilly

20-11-2017  |  Naam: Lillyy  |  Leeftijd: 13  |  Provincie: Noord-Brabant
niet meer weten wat te doen
hallo

ik heb een aangeboren afwijking en heb hier al een heel laag zelfbeeld van
ik weet niet waar te beginnen t is al vanaf mijn 13e voordat ik op de middelbare school kwam werd ik via de telefoon al getreiterd wat er zoal gezegd is wil ik niet herhalen de dagen op school waren en niet te houden ik werd op gewacht ik werd op school gepest buiten gesloten in elkaar geslagen of leuk doen in je gezicht en vervolgens zwart gemaakt achter je rug om en eenmaal thuis verder via de telefoon ik ging kapot ik heb hierover mijn moed verzameld door t mijn ouders te vertellen uiteraard vond ik mezelf in het snijden en de muziek om ff weg te zijn van alles maar de gedachten blijven te sterk. ik ben op de nieuwe school van kastje naar de muur gesttuurd ik heb sova training gehad , orthopedagoog geweeest , maatschappelijke hulp gehad, pschygoloog geweest maar ik heb het nooit kunnen verwerken of m plekje kunnen geven nieuwe school had ik t goed en t leek ook goed te gaan maar een grote zware last elke dag mee te dragen gaat ook niet lang ik draag al 4 jaar een zware onzekerheid en depressie met me mee tot dat we bij de dag van nu aankomen examens gehaald en beginnen met me opleiding iets waar ik al jaren naar toe leef en dit ook hoop te behalen maarnee hoor deze nieuwe school met opleiding nee dit wordt m niet ik ben alweer vanaf de eerste dag weer buiten gesloten , de rug toe gekeerd krijgen niemand wil naast me zitten , niemand wil tegen mij praten niemand wil samen met je werken en van je oude vriendinnen maar aanhoren hoe leuk zei het hebben op hun opleiding ik ben weer begonnen met snijden en muziek te luisteren dit blijkt me nu niet meer te helpen het enige wat mijn hoofd schreeuwt is waarom leef jij nog waarom en inderdaad waarom leef ik nog ik wil dood hoe lang kan ik dit weer verdragen hoe lang hou ik dit nog vol ik wil niet meer ik kan dit niet meer waarom ik

20-11-2017  |  Naam: anoniem  |  Leeftijd: 17  |  Provincie: Drenthe
Ik zie het allemaal niet meer zitten
Hallo ik ben Barbara, en ik zie het leven niet meer zitten. Ik wordt gepest met mijn naam en mijn verleden. Ik ben vroeger misbruikt door mijn vader en mensen wachten me op op school. Dit is mijn laatste hoop. Als ik geen reactie krijg ga ik mezelf van het leven beroven
20-11-2017  |  Naam: Barbara  |  Leeftijd: 15  |  Provincie: Noord-Brabant
Wat moet ik doen..
Het leven zit erg tegen.. Ik ben sinds december 2016 erg depressief. Ik heb veel vrienden verloren. Ik heb vaak het gevoel dat ik niemand ben, dat ik niks waard ben. Ik snijd mezelf... Ik ben 13.. Op deze leeftijd zijn de meeste mensen wel gelukkig, maar ik? Ik ben een uitzondering. Niemand die me begrijpt, die me kan helpen. Ik voel me alleen op deze wereld.. Ik ben uitgeput van alles. School, niet slapen (Ik kan het gewoon niet, niet meer..)

Ik ben vroeger ook erg gepest. Ik werd altijd buitengesloten, ze zeiden dat ik nooit wat zou worden.. Ik zei toen ook al dat ik zelfmoord wou plegen.
Nu ik in de 2e zit (en dus een andere klas heb) dacht ik dat het beter zou gaan, maar alles werd erger.. alle nare gedachtes nemen toe, mensen mogen me niet.. Iedereen van de basisschool die me herkent, roepen altijd als ze me zien "Hoer" en "Val dood". Ik weet het echt niet meer...

Ik zie het leven echt niet meer zitten.. Ik wil weglopen van huis.. Om van alle problemen af te zijn..
Wie wilt me helpen..Wie kan me helpen.. Alsjeblieft.. Red mij van deze hel :(..

16-11-2017  |  Naam: Naomi  |  Leeftijd: 13  |  Provincie: Utrecht
zo moe
Al jaren ga ik door het leven met de gedachten waarom ik nog leef. Na een jeugd vol geweld, ruzie en een gezin dat meer overleeft dan leeft. Mijn hele schoolleven was een hel Ik werd gepest genegeerd en sociaal genegeerd. Ik was dood lui en te stom voor woorden. Spook was mijn bijnaam.
Mijn relatie is stuk gelopen mede door dat mijn ex manisch en licht schizofreen was. Vanaf dat de jongste 6 maanden was zorgde ik alleen voor mijn jongens. Als bij mijn jongste op 16ste blijk dat hij autist is komt dat hard aan. Ook de oudste krijg 2 jaar later dezelfde stempel. Ik neem de stap om eens te zien of het ook in mijn kant voorkomt. Ik krijg de stempel asperger. yippie zal je denken eindelijk weet je wat er mis is met je. Dingen die op zijn plek gaan vallen. Opstaan en weer verder. Maar hoe? I.p.v. dat mijn medemens mij accepteert hoor ik steeds dat ik mij moet aanpassen aan hun manier. Hoe kan ik voorkomen dat ik in de stress schiet. Mijn collega's hebben last van mijn gedrag? Ik moet handvatten leren zodat ik niet zo gauw in paniek raak. Waarom moet ik nu weer een strijd aangaan om geaccepteerd te worden zoals ik ben? Waarom krijg ik steeds dat gevoel dat ik niet normaal ben. Waarom ben ik zo geboren? Was ik niet beter af dood? Ik ben zo moe van die dagelijkse strijd om weer een dag door te komen. Zo moe van het gevecht om alle dingen te verwerken voor ik tot rust kan komen. Zo moe om te leven. Mag ik stoppen?

14-11-2017  |  Naam: Miranda  |  Leeftijd: 50  |  Provincie: Zuid-Holland
Vechten
Ik ben nu 26 en heb al sinds mijn 16e su´cidale gedachten. Ik wil dood, maar wil mijn familie en vrienden dit niet aan doen. Ik zocht naar manieren die een ongeluk zouden lijken, maar geen enkele gevonden. Ik ben in therapie geweest en heb er meer controle over. Maar ik voel mezelf terug weg glijden. Ik wil dit niet doen, maar wil even weg van alles, zonder iets te moeten uitleggen. Ik wil in het ziekrnhuis liggen. Met fysieke verwondingen. Zo ben ik even weg van alles en hoef ik niet opnieuw mijn naasten te belasten. Is er iemand die weet hoe je makkelijk in ziekenhuis terecht komt dat het ongeluk lijkt ofzo
14-11-2017  |  Naam: What's wrong with me  |  Leeftijd: 26  |  Provincie: Friesland
Van alles en nog wat maar niks wil goed gaan
Ik ben Erik (niet mijn echte naam) ik ben 15 en ik zit met van alles en nog wat. Afgelopen januari (2017) zijn mijn ouders gaan scheiden.. ik heb er nog steeds veel verdriet en last van. Er is thuis veel gezeik m'n pa zeikt over m'n ma en m'n ma over m'n pa. Ze hebben allebei een nieuwe vriend en vriendin. Ik heb geen goeie klik met de nieuwe vriendin van m'n vader. Als zij bij ons thuis is ga ik maar naar boven om te gamen zodat ik niet bij d'r hoef te zijn. Met m'n ma bed ik heel veel ruzie .. over bv. School m'n vriendin (ex) ej over nog veel meer. Ze dreigt me uit huis te zetten en ze zegt vaak dat ik bij m'n vader moet gaan wonen. Mijn ex-vriendin heeft t pas ook uitgemaakt waar ik nog steeds veel verdriet van heb ... we hadden iets langer dan 1 jaar .. ik vind d'r echt heel leuk Maarja zij heeft al weer een andere jongen op t oog. Op school sta ik er ook slecht voor ik heb door al dit gezeik geen motivatie meer voor school .. mijn vrienden .. tja die hebben me ik de steek gelaten toen ik vorig jaar in de helt van de 2e klas van havo naar mavo ging .. ze dachten dat ik t deed voot (toen nog) mijn vriendin terwijl t was omdat ik me thuis niet kom concentreren door de scheiding .. kan iemand mij helpen .. alsjeblieft .. ik zie het leven echt niet meer zitten. Ik wil weg ..
13-11-2017  |  Naam: Erik  |  Leeftijd: 15  |  Provincie: Noord-Brabant
Leeg
Mijn naam is Maya, ik ben 15 jaar en ik heb al 6 jaar lang een zware depressie. Niemand van me familie weet dit, ik wil niet dat ze hoofdpijn van me krijgen. ik word al 10 jaar gepest op school, thuis, op straat en als ik in me vaderland Egypte ben. Ik heb ook ADHD en leerproblemen, dat heeft niemand in de familie. Ik voel me zo alleen en buitengesloten, "je zus en broertje komen altijd als eerst!" zegt me moeder. Ik voel me niet belangrijk in de familie. Op school schelden ze me uit met kanker elke dag, het kwetst me heel erg want me opa is dit jaar door longkanker om het leven gekomen. Het gepest wilt niet ophouden. Op de basisschool gaf iemand mij een mes en zeide dat ik mezelf moest vemoorden omdat ik een schaamte was en niemand om me geeft. Sinds dat moment zijn me zelfmoord gedachtes alleen maar erger geworden. Ik heb vaak mezelf pijn gedaan en ik krijg vaak paniekaanvallen, woedeaanvallen ( die probleem heb ik al me hele leven maar ze zijn erger nu), inzinkingen, etc.

Me familie maakt vaak racistische opmerkingen tegen mij, ik ben de enigste kind uit me gezin die een bruinige getinte kleur heeft en ik heb hele grote krullen. Me oom noemde me ineens in de voorjaars vakantie een (n woord, jullie weten wat ik bedoel). Ik schrok me heel erg en ik was heel erg boos geworden. Hij zei dat lichtere kleuren beter zijn dan de kleur dat ik heb. Maar wat kan ik doen zei ik toen, me vader is heel erg getint ik heb het van hem gekregen. Hij ging niet luisteren en ging verder dom doen. Ik voel me soms niet lekker door me kleur, soms denk ik dat blank zijn beter is dan een getinte kleur te hebben.

Ik heb mezelf voor het eerst pijn gedaan toen ik 9 was en nu denk ik vaak om van een gracht te springen of mezelf ophangen. Ik durf echt geen hulp te vragen want niemand in mijn gezin geeft om mij. Ik kan niet meer herinneren wanneer me ouders vroegen of het goed ging met mij, ze denken alleen aan studie met mij en met me broertje en zus denken ze aan meer dingen. Heel veel mensen haten mij..en daarmee bedoel ik me familie. Ik wil doodgaan..

13-11-2017  |  Naam: Maya  |  Leeftijd: 15  |  Provincie: Noord-Holland
Overal problemen
Op school word ik heel erg gepest omdat ik geadopteerd ben uit een Aziatisch land. Ze zeggen dat ik op moet rotten naar mijn eigen land en dat ik nooit wat zal bereiken in dit fatsoenlijke land. Mijn beste vriend is helemaal depressief omdat zijn moeder van alles doet, dus hem wil ik niet lastigvallen. De docenten op school vertrouw ik niet omdat zoveel scholen mij weg hebben laten rotten. Thuis gaat het ook niet goed met me omdat ik altijd gedoe heb met mijn eigen moeder. Mijn vader wil niet naar me luisteren. Overal heb ik gedoe en er zijn maar drie meneen van wie ik echt het idee heb dat het hen zou kwetsen als ik er echt een einde aan zou maken. Als ik niet kon schrijven en tekenen had ik er echt allang een einde aan gemaakt, maar nu is dat ook niet meer genoeg. Toen ging ik mezelf onder hypnose proberen te krijgen om alle nare dingen te vergeten, maar dat hielp niet en uiteindelijk was muziek luisteren ook al niet meer genoeg. Ik weet niet wat ik moet doen.
12-11-2017  |  Naam: Anoniem  |  Leeftijd: 14  |  Provincie: Overijssel
« vorige  |  10  |  11  |  12  |  13  |  pagina 14  |  15  |  16  |  17  |  18  |  volgende »