Zelfmoord.nl





Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt?


« vorige  |  1239  |  1240  |  1241  |  1242  |  pagina 1243  |  1244  |  1245  |  1246  |  1247  |  volgende »
er valt niets te zeggen
ik heb een intense hekel aan mijn lelelijke kop. mijn innerlijk nog erger. omdat ik het zelf heb gevormd . ik haat mezelf echt zooo erg . het is niet uit te drukken in woorden. zelfs niet voor de beste dichter . soms pak ik een sjaal . daar knijp ik mijn keel even mee dicht . soms vreet ik mezelf zo vol dat ik het in mijn slokdarm kan voelen . vroeger trok ik mijn haar eruit . of ik nam aspirine . spijt heb ik van een ding . dat ik niet zelfmoord heb gepleegd als kind zijnde . dat was het . alles gaat aan mij voorbij . iedereen heeft een doel . ik heb niets . soms zelfs geen gevoel . vooral op zulke ogenblikken wens ik een ding . de straf van god . zo erg haat ik mij zelf . daar doe ik sinds kort ook bewust iets voor . of liever gezegd niets . ik laat bewust plichten na . de wroeging zit er wel . maar de zelfhaat nog meer . intense haat . dat is hoe het mij vergaat . haat . leegte . ik vind het best . ik wacht . en ik wacht . op de dag die komen gaat . de dag dat ik gestraft word . want dat is wat mij het meeste toekomt . ik verdien het . en kijk er op sommige momenten ook echt naar uit . toch duik ik niet zielig in een hoek . ik zeg altijd . kom maar op !
26-02-2007  |  Naam: mislukking  |  Leeftijd: 26  |  Provincie: Friesland
Keep you head up
Er was altijd die gene die
zei ik hou zoveel van jou !

Leven is meer ;)

26-02-2007  |  Naam: Jessie  |  Leeftijd: 16  |  Provincie: Overijssel
waarom nog hier zijn? waarom niet weg?
het begon al bij de tweede klas van de middelbare school. In mijn eerste klas haalde ik altijd goede cijfers ik voelde me goed. Maar na de zomervakantie voelde ik me lui ging meer op meiden letten. Ik haalde slechte cijfers ik voelde me steeds rot. Ik wordt altijd een buitenlander genoemd omdat ik er anders uit zie. Sommige bedoelen het als grap maar ik voel me dan echt ZO ROT. Ik moet huilen maar natuurlijk doe ik het niet, ik ben namelijk bij mijn vrienden dan moet het ook niet. Nou ik haal slechte cijfers en mijn moeder probeert mij dan te helpen maar op een verkeerde manier ik word dan echt zo woedend dat ze steeds het zelfde gaat zeggen. Ik verlies mijn geduld of ik maak dingen kapot en ik maak mijn moeder aan het huilen dan voel ik me een mislukkeling van een zoon. Of ze gaat zeggen dat ik slechte cijfers haal en dan voel ik me ook als een mislukkeling. En je krijgt steeds zo veel huiswerk, ik denk dan waar kijk ik nou naar vooruit. Ik dacht eerst ik wordt architect ik krijg een goed leven. Maar als ik steeds zo hard moet werken alleen voor geld en om te leven. Wat is het nut dan?

Ik ben op ski kamp alles is vet. Komt er een apres ski hut liedje. Kwam het wordt dat mij pijn deed. Ik kon dat wel aan. Zei een leraar nou ik zie ergeen hoowr? Zegt mijn eigen vriend egt wel!! DAAR en wijst hij naar mij. Ik was egt zo verdrietig ik ging niet huilen maar mijn hart huilde dat zels mijn eigen vrienden zo over mij denken. En ik ook altijd als ik verkering vroeg aan een meisje waar ik smoor op was zeiden ze altijd nee. Ik ben niet dik, heb best een leuk kapsel, ben lang genoeg, ben niet te dom. Het is mijn huidskleur dat mensen afwijst ik denk dan moet ik zo verder in mijn leven gaan? Hier heb ik geen zin in ik wil liever dood

naja tis hoe ik het bekijk

26-02-2007  |  Naam: anoniem  |  Leeftijd: 13  |  Provincie: Zuid-Holland
wil dood
ik word al twee jaar lang mishandeld en aangerand door een jongen
dat zorgt voor heel wat problemen alleen nu denken mijn ouders ook nog dat ik zelfmoord wil plegen en daar ben ik egt super boos om omdat ik helemaal niet zo ben
nu heeft mijn moeder ook nog mijn sleutel van mijn kamer afgepakt dus nu kan ik mijn kamer niet op slot doen maar als ik op school zit doorzoekt mijn moeder mijn kamer om bewijs te vinden dat ik zelf moord wil plegen:( wat ik nu ook wil

26-02-2007  |  Naam: ingetjuh  |  Leeftijd: 13  |  Provincie: Zuid-Holland
me broer
Me broer die dreigt vaker met zelfmoord.. dit maakt het voor mi ook erg moeilijk. Ik kan niets doen om hem te helpen. Het ene moment is die vrolijk het andere moment erg down. Dan heeft tie geen geld en loopt weer te zeggen dat hij zelfmoord gaat plegen weet niet wat ik kan doen. Vandaag is het weer hetzelfde, zelf raak ik behoorlijk in de put. Soms denk ik dat het zelf maar moet doen om verlost te zijn van alle dingen waar ik zoveel moeite mee heb. Maar dat kan ik niet heb te veel dingen waar ik nog voor wil leven. Maar soms stilletje denk ik dat hij het maar moet doen alle levens van mij en het gezin zouden er beter op worden. ik weet dat ik dit niet mag denken maar het schiet weleens in me gedachtes. Heb te veel meegemaakt om het niet te denken. Mijn broer wil ook met niemand praten! dat maakt het ook erg moeilijk!
Ik vraag me af er nog meer mensen zijn die het herkennen...?

26-02-2007  |  Naam: x  |  Leeftijd: 24  |  Provincie: Gelderland
Steeds steken deze gedachten weer de kop op
Ik ben iemand met sociale angsten als gevolg van mij sexuele geaardheid. Ik ben namelijk homosexueel. 2 vrienden en m'n moeder weten het. Mijn moeder heb ik het een paar maandjes geleden moeten vertellen omdat ze het al ik weet niet hoevaak gevraagd heeft. Haar reactie was dat ze opgelucht was dat ik het eindelijk verteld had. Ze vond het goed van me dat ik het verteld had. En ze zou aan niemand doorvertellen! Een dag later luisterde ik een gesprek af die ze voerde met m'n vader, en ze vertelde het. Inclusief dat ze me nu gelijk heel anders bekeek en ervan walgde. De gedachte dat ik met een gozer zou lichaam rollebollen maakte d'r gewoon misselijk.
En ach... het was niet voor niks zo dat ik het voor haar verzweeg als een gek. Ze heeft al meerdere keren bewezen erg laag ontwikkeld te zijn en totaal geen besef te hebben van hoe erg dit soort dingen wel niet kunnen zijn. Vreselijk als je zelf volwassener bent dan je moeder. Ik had het er verteld tegen beter weten in.
Maargoed, m'n ouders zijn nog niet eens het grootste probleem eigenlijk. Ze accepteren het verder wel. Zeker m'n vader gelukkig.
Het probleem is eerder is de buitenwereld. Ik schaam me tegenover andere mannen. Altijd weer! Ik ben altijd bang dat ze het aan m'n stem kunnen horen, en... ik heb genoeg aanknopingspunten waaruit te halen valt dat dat ook zo is. Mensen horen het aan m'n stem, aan m'n manier van praten, weet ik veel... vooral wanneer ik dan al bang bent dat ze het merken dan gebeurt het. M'n stem wordt dan schor en het geheim wordt veraden. Ik heb meer dan genoeg mensenkennis en weet precies aan de manier van doen te zien dat ze het merken. En ik heb ook al vaak genoeg de vraag naar m'n hoofd gekregen. Op de middelbareschool zijn mijn sociale angsten hiervoor ontstaan. Vooral de periode erna is het zich gaan vastbijten en heeft het zich ontpopt tot sociale angsten en vermijdingsgedrag.
Vooral met het vinden van werk is dit vreselijk. En ik zit nu weer eens voor de zoveelste keer zonder werk. Overal loopt het op hetzelfde probleem uit. Nergens ben ik op mijn gemak! Het probleem zit 'm vooral in de omgang met mannen. Met vrouwen heb ik het minder...op de n of andere manier staan vrouwen er heel anders tegenover. In het mannenwereldje blijft het iets onmannelijks. En weet je... ik kan me daar totaal in inleven!
Ik haat om zo nog door het leven te moeten gaan. Ik wil gewoon voor vol aangezien worden. Gewoon als man. Ik voel me ook gewoon 100% normaal man.
Maar het gaat niet... het is als leven met een handicap. Een beperking. Die stem van mij heb ik ook slecht onder controle. Vooral in stress situaties ga ik er vreserlijk mee af.
En zo gaat het al jaren. Het doet zoveel pijn!
En als ik dan mijn beste vriend zie, die ook homo is, maar er totaal geen last van heeft, sociaal gezien uitermate sterk is, succes na succes heeft... ik wordt gek van de jaloezie die ik daardoor ervaar. Ik haat 'm zelfs een beetje door! Ik gun 'm zowat niks. Ik zal zo graag willen dat hij hetzelfde meemaakt als ik. Dat we een gelijke positie hebben. Hij net zoveel shit als ik, of ik net zoveel geluk als hij. Ik haat het gewoon.

Ik wordt het gewoon zo zat om maar de hele tijd zo door het leven te moeten gaan! Ik zoe het ook eigenlijk nooit meer cht goed komen dit. Het zal echt iets zijn waar ik mee moet leren leven. En.. ik wil dat gewoon echt niet. Ik geloof er ook gewoon niet in dat dit ooit goed gaat komen.
Soms lijkt het wel goed te gaan... vooral wanneer ik situaties verkeer waarin ik de angsten niet onder ogen hoef te komen. Maar steeds weer na goede periodes steekt toch dit de kop weer op. Altijd weer. Ik kan me niet kut voelen zonder daarbij aan zelfmoord te denken. Altijd weer die gedachte "er komt een dag dat ik het ga doen", of "Hoe zou ik het toch kunnen doen?". Maar altijd weer zie ik dan m'n lieve kat voor me... ik kan het 'm gewoon niet aandoen. Dat beest is zo'n godsgeschenk! Als ik voor me zie hoe die me zou gaan zoeken, of hoe die verdriet zal hebben... auw, zo'n pijnlijke gedachte! Ik kn dat gewoon echt niet. Maar ergens moet het heb ik het gevoel... dit gaat nooit meer goed komen.

Soms denk ik wel eens: "was ik misschien in mijn vorige leven een zware homofoob en moet ik nu zelf ervaren hoe het is om zo door het leven te moeten?" Nou en of ik het ervaar! Wat een klote bestaan zeg. Wat klote om in een heterosexuele samenleving te leven waarin je gezien wordt als n of andere nicht. Ik vind het zo onwijs klote!

Nu schrijf ik vanuit een vreselijk downmoment. Maar gelukkig heb ik ook onwijze pieken! Ik ben een hele vrolijke persoonlijkheid over het algemeen. Een gevoelig mens... een mens met hoge pieken en hoge dalen. Maar heel intens!
Maar deze gedachte komt altijd weer terug...

Ik weet gewoon niet wat ik moet doen om hier overheen te komen. Ik zie het gewoon niet gebeuren. En professionele hulp? Al een paar keer naartoe geweest, maar het is het ook niet. Daar willen ze me er alleen maar toe aanzetten om eraan te werken mezelf klaar te maken voor m'n coming out. Maar IK WIL DAT HELEMAAL NIET!!! Ik wil helemaal niet uit de kast komen. Ik wil gewoon niet leven als homo.

Nou ben ik ook nog eens begonnen met een studie psychologie van 3 jaar, zit zonder geld, zonder werk, ik durf nergens te werken. Altijd bang dat ze het zien. Lekker vooruitzicht. Het is gewoon zo'n puinhoop! Ben 22, heb nog steeds geen drol bereikt, niks gespaard, niets! Deze brief is natuurlijk maar een beknopte versie van m'n echte situatie. bah, ik haat dit leven!

Lekker omsamenhangend verhaal. Losse flodders van zinnen verwerkt in een brief. Gewoon maar wat losse gedachtes opgeschreven. Ik heb er niks aan, maargoed.

Kom ik hier ooit nog uit vraag ik me af...

Me goed voelen... tsjah, morgen misschien wel weer, misschien zelfs over een uur...maar los ik m'n probleem op met mezelf goed voelen? Nee! Ik stop het dan alleen maar weg. Ik heb een serieus probleem. En daar zie ik gewoon de oplossing zich niet van aandienen. Dat doet het al jaren niet, en dat zal het ook denk ik gewoon niet gaan doen. Ik blijf me hiervoor schamen.

Ik zal graag blijven leven, maar niet op deze manier...

De vraag is dus eerder: hoe pleeg ik zelfmoord? Welk legaal verkrijgbaar middeltje bij de drogist dood m'n lichaam op een niet-pijnlijke manier?

Als geest ga ik toch wel verder, maar dt leven wil niet meer lijden...

26-02-2007  |  Naam: Rob  |  Leeftijd: 22  |  Provincie: Utrecht
Pijn
Mijn hele leven heb ik al het gevoel dat ik moet vechten tegen de maatschappij en mijn eigen directe naasten.
Na een zware pijnlijke jeugd, voel ik me vervormd en ik kan maar niet de juiste weg vinden in mijn leven.
Ik heb al diverse banen gehad, maar ik kan het nooit lang volhouden en ik heb steeds het gevoel dat ik faal.
Ik kan met weinig mensen daarover praten laat staan dat ze me begrijpen en ik ben gewoon moe echt moe.
Ik heb geen zin meer om elke dag maar weer te moeten vechten en mezelf anders voordoen te doen.
Verder ben ik het gewoon zat om telkens weer ik de zeik te worden genommen door derden als je ver voor die personen bent gegaan.
Die eeuwige pijn wil ik niet meer voelen

25-02-2007  |  Naam: Mister x  |  Leeftijd: 32  |  Provincie: Gelderland
Iedereen haat me
Ik ben iemand die niet over mijn problemen kan vertellen, dat zit in mijn genen, het kan ECHT niet. Hierdoor verneuk ik mijn eigen leven, wat nog niet zo erg is vindt ik. Maar ik verpest het vooral voor anderen met wie ik dan toch een sociaal contact heb: mijn (nep)vrienden. Zij helpen mij niet omdat ze niet weten dat ik een probleem heb, ik durf en kan het ze echt niet vertellen en dan gaat t mis: ze haten me nu. Ik drijf mezelf in een hoekje en iedereen zegt dat ik er maar over moet praten met de desbetreffende personen. Hier loopt het vast en daardoor heb ik mijn lieve vriendin helemaal verdrietig gemaakt. Ook zij haat mij nu. Ik maakte het uit als uitbarsting van de problemen die ik had die ik nooit heb verteld. Al haar en mijn vrienden weten wat er is gebeurd en haten mij. Ook zei zeggen dat ik er gewoon over had moeten praten. Als ik zeg dat ik dat niet kan noemen ze mij zielig en nog veel ergere dingen. Schelden doet geen pijn schijnt hier niet niet als pep-talk gebruikt te kunnen worden. Wat ik wil is dat alles weer goed was zoals eerst, dat niemand met mijn problemen te maken had op sociaal gebied. Door me op 1 lieve persoon te richten heb ik mezelf klem gezet. Doordat ik het heb uitgemaakt haat echt iedereen me die ik goed ken. Er rest mij nog 1 ding: al deze voor mij eerst leive mensen te verlossen van mijn verneukingen in de toekomst, want er is niets te doen om het goed te maken en dat kan ik zelf niet. Ik hoop dat de hele wereld dit leest en mij haat, want dat verdien ik met mijn domme kop... Hans Boender, Pax Christi College te Druten
25-02-2007  |  Naam: Hans Boender  |  Leeftijd: 17  |  Provincie: Gelderland
Leven of Dood
Ik ging naar de brugklas en mijn vriendin (Dat dacht ik teminste) zei dat zij veel beter was dan mij en dat ik maar een trut was, en ze ging over mij roddelen. Nou ik begon toen ook slecht over mezelf te denken 'Ik ben eigenlijk best wel dom', Wat doe ik nou goed, niks toch.' En ik kon me niet meer zo goed consentreren op mijn huiswerk. En ik begon mezelf te snijden om weg te komen van de pijn. Opeens werd een meisje die ik kende 2 keer verkracht en ging aan drugs ik wist nregens vanaf. En op een gegeven momment moest ze van school af, ik was daar zo verdrietig om dat ik nog erger ging snijden. Maar mijn pijn ging niet weg. En toen hoorde ik dat een andere vriendin van mij Zelfmoord wou plegen. IK moest haar allemaal uit het hoofd kletsten maar dat ging niet goed. En mijn cijfers waren ook rampzalig,, allemaal onvoldoendes Omdat ik alleen mijn gedachten niet bij school kon houden. Nou mijn ouders waren boos, ze denken dat ik er te slecht voor ben, maar ik kan mijn hoofd er gewoon neit bij houden. En twee anderen meisjes die gebruiken mij gewoon. Ik weet echt niks meer te doen, alles gaat fout. Als het leven zo is hoeft het voor mij niet meer, ik voel me zo leeg, zoveel pijn, ik zie geen toekomst voor mezelf. En mijn ouders zeggen durf ik niet. Wat moet ik doen, ik wil het liefst dood.
25-02-2007  |  Naam: XxsnoeppiexX  |  Leeftijd: 13  |  Provincie: Noord-Brabant
aangereden
men vriend (17) is aangereden een paar maanden geleden ik treur er nog steeds over zelfmoord denk ik al maar iedereen zal me missen help me plz
25-02-2007  |  Naam: -  |  Leeftijd: 11  |  Provincie: Gelderland
« vorige  |  1239  |  1240  |  1241  |  1242  |  pagina 1243  |  1244  |  1245  |  1246  |  1247  |  volgende »