Zelfmoord.nl




Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt?


« vorige  |  1239  |  1240  |  1241  |  1242  |  pagina 1243  |  1244  |  1245  |  1246  |  1247  |  volgende »
zie het allemaal niet meer zitten
vraag mij eigelijk af waarom ik nog op die stomme wereld leef, al heel mijn leven miserie, sinds ik geboren ben, mijn ouders altijd ruzie omdat mijn pa alle weekends zat thuis kwam, men moeder kon er ook nie meer tegen dus ja laten we scheiden, wie was er de dupe? ik en men zus natuurlijk, alle dagen was er ruzie want ja men zus en ik lokten alles uit. och ja wat voor zin heeft het nog dat ik het hier allemaal typ want niemand helpt me toch, neen ze steken me alleen dieper in de put, dacht dat ik wat steun ging hebben van men vriend maar blijkbaar is die het ook beu dat ik zoveel verdrietig ben en hij is toch veel liever op zijn werk dan bij mij spijtig genoeg
maar goed dat zal we lallemaal aan mij liggen zoals gewoonlijk,
heb gewoon geen zin meer om hier rond te lopen en het liefst zou ik zo snel mogelijk dood willen zijn dat ik eindelijk van mijn problemen af ben


11-08-2007  |  Naam: eenzaammeisje  |  Leeftijd: 19  |  Provincie: Belgie
niet meer alleen
Ogenschijnlijk heb ik een topleven. Goede baan, schitterend huis.
Maar ik van binnen ben op. Ik heb het gevoel dat op heel veel terreinen dingen stuk zijn. Mijn huwelijk was slecht, ik wilde in 2005 scheiden. Er was geen verbinding. Mijn kinderen zijn minder dan de helft van de tijd bij me. Dus nu moet ik ook nog de natuurlijke verbinding met hen missen, de vanzelfsprekende aanwezigheid.
Mijn ex bevestigt nog regelmatig de juistheid van mijn beslissing. Toch vraag ik me soms af of ik het niet nog beter had moeten proberen, ondanks zijn grote egoïsme. Ik geloof dat ik wel een goede moeder ben, maar het is nog steeds pijnlijk dat mijn kinderen niet meer bij me wonen. Ik word gek van die onregelmaat. En ik voel me schuldig naar hun toe dat ik het niet heb gered mijn huwelijk goed te krijgen.
Mijn werk is zwaar. Er is veel onduidelijkheid. Ik ben de rust zelve en hoor dat ik transparant ben en dat mijn 100 medewerkers blij zijn met mijn acties en daadkracht. Maar als ik niet uitkijk, loop ik leeg en ik ben niet gemotiveerd genoeg. Ik wil een hele poos helemaal niets meer.
Mijn familie is knots, ik heb helemaal geen contact meer. Mijn moeder is manisch-depressief. Ik ben vanaf mijn twaalfde haar moeder. Ze heeft haar leven aardig op de rails nu, maar ze helpt mijn zusje en als ik niet uitkijk, leunt ze op mij op een nare manier. Ze kan heel vilein zijn en kwetst me dan. Nooit ben ik háár kind.
Mijn relatie van zeven maanden met een fijne man is sinds een maand of vier stuk gelopen en daar heb ik nog elke dag last van. Hij ging niet voor me, hij zei dat zijn kinderen mij leuk vonden en aardig en toch mocht ik niet deelnemen aan de normale dingen in de momenten dat het kon. Hij noemde mij zijn 'prijspakker' en zo ging hij ook met me om: op momenten dat het hem uit kwam, konden we afspreken en kwamen zijn zorgen. Kwam ik hem te na, voelde hij zich benauwd, geclaimd. Van twee walletjes eten. Van mij genieten op zijn momenten, maar ik kon geen wensen aangeven.
Ik kom soms uit mijn verantwoordelijke baan thuis en het eerste wat ik dan doe, is in tranen uitbarsten in mijn mooie huis. Ik huil zo vaak, ik ben het moe moe moe om altijd alles zelf te moeten regelen. Alles, van een kapotgedraaide fitting, tot zware boodschappen, tot jezelf vermaken.
Geniet van jezelf, je bent bijzonder en goed (woorden van ex-vriend), ga een jaar op jezelf staan (vriendinnen die een fijn huwelijk hebben en veel familie). Er is niets aan, niets, niets, niets. De zon schijnt en daar zit ik dan in mijn fijne tuin en ik kan doen wat ik wil. En ik mis de aanraking, de lieve streling, de stevige arm, de passievolle seks. Er is niemand aanwezig. En het duurt al zo lang. Mijn huwelijk was eenzaam, de relatie is stuk en ik geloof niet dat ik ooit het geluk zal proeven, met iemand oud te worden, net of ik het niet waard ben.
En nu begint het serieuze vormen in mijn hoofd aan te nemen: ik wil er echt mee stoppen. Ik laat het toe, want zó wil ik het echt niet. Mijn leven is niet bedoeld om alléén te leven. IK WIL DIT NIET. Ik wil samen zijn, ik wil een spiegel van mijn ziel, ik wil vastgehouden worden, ik wil mijn liefde kunnen geven. Ik huil nu van binnen en de zon schijnt en ik ga zo mijn dorp in, schoenen bij de schoenmaker ophalen en een sleutel laten bijmaken. En als ik dan een leuk jurkje aan heb, zie ik mannen kijken: zo, lekker ding, mooie vrouw! En ik lees de afgunst in de ogen van hun vrouwen. En denk: je moest eens weten. Godverdomme, wat een shitboel.
Ik voel me alleen. Ik word

11-08-2007  |  Naam: Desi  |  Leeftijd: 46  |  Provincie: Noord-Holland
t veel..
ik ben weer hervallen in Anorexia Nervosa..de eerste keer was ik 6..
Ik heb geen reden meer om te leven..
mijn vrienden zeggen zelfs dat ze met me meegaan in de dood..
en mijn enige grote liefde, is ver weg..
en het wordt elke keer moeilijker..
ik zit al een week te huilen op mijn kamer, en als ik buiten mn kamer ga.. krijg ik nog commentaar van mijn ouders!
ze snappen het niet.. niemand snapt het!
soms gaat het beter.. maar elke keer komt de depressiviteit terug.. elke keer wordt het me terug teveel!
Deze keer ga ik er cht aan onderdoor..
ik kan het niet meer aan..

11-08-2007  |  Naam: R.I.P.  |  Leeftijd: 14  |  Provincie: Belgie
Schrijfsel
Zucht, ik zie het allemaal niet zo meer zitten, een van mijn beste vriendinnen heeft een relatie met een goeie vriend en hoewel ik het enigzins zag aankomen hebben ze meer dan 3 maand hypocriet gelogen en verwegen dat ze een relatie hadden. Als ik dan polste wimpelden ze me beiden gewoon af, alsof ik een paranoia psycho met zieke gedachten was. Zelf had ik ook gevoelens voor het meisje in kwestie, die verdwenen wel naarmate ik doorhad hoe doortrapt ze met haar 'vrienden' hun voeten speelde. Ik ben het beu constant belogen te worden door mensen die ik denk dat vrienden zijn... Ik kan s'nachts niet slapen en ik ril er helemaal van, voor de rest gaat mijn leven nog redelijk goed, mijn studies vlotten en ik heb nog een paar vrienden bij wie ik enigzins mezelf kan zijn. Ik vraag me gewoon af wat het beste is, alle contact met deze twee verbreken, negeren. Zucht volgend jaar ga ik die mensen dagelijks zien en ik denk niet dat ik dat aankan, ik word er gek van, had er een pistool in huis geweest was ik er waarschijnlijk al niet meer. Ik krijg de gedachte gewoon niet weg uit mijn hoofd, hun manipulatieve scherpe stemmen klinken elke seconde door mijn hoofd.. Bedrogen en belogen worden door je beste vrienden, ik kan er alvast niet mee leven...
11-08-2007  |  Naam: Anoniem  |  Leeftijd: 19  |  Provincie: Drenthe
ben het beu !!!
ben het leven kotsbeu,denk al een paar weken aan zelfmoord ,zodat ik dan eindelijk de nodige rust zal hebben in men hoofd,kan aan niets anders meer denken ,eerst men man die mij bedroog ,heb reeds aantal jaren een vriend en die heeft me veel pijn gedaan ,allemaal door die stomme chatrooms ,kan het hem niet vergeven !!zelfs de gedachte aan men kleinkinderen maken me niet meer blij ,daarom denk ik dat het beter is voor mij om eruit te stappen ,eindelijk rust !!!!
11-08-2007  |  Naam: fabbie  |  Leeftijd: 45  |  Provincie: Belgie
zelfmoord
ik heb 9 jaar lang bij men stiefmoeder gewoond en had wel bijna elke dag ruzzie met haar en ik heb heel vaak neigningen gehad op zelfmoord te plegen heb me al heel vaak pijn gedaan heb me zelf gesneden met een scheermesje
maar had ook een keer een mes op men pols want kont het leven niet meer aan
groetjes van een anoniem

11-08-2007  |  Naam: anoniem  |  Leeftijd: 17  |  Provincie: Overijssel
Gewoon iets doms ...
Ik ben heel erg verliefd op 1 jongen en de beste vriend van die jongen, zie ik als mijn broer. Ik deel echt alles met hem, ook met de jongen waar ik op ben. Lang geleden was er een hele mooie reis voor ons gepland, door mijn vader. (met nog een vriendin) Maar door een klein ruzieetje, had de vader van jongen waarop ik ben, het geannuleerd. Dus mijn vader dacht, die gaan niet mee. En dus de beste vriend van de jongen waar ik op ben, wou dan ook niet mee. Logisch. Dus de plaatsen waren geannuleerd voor de twee jongens. Ik dacht dat mijn wereld ging instorten, want ik hield zoveel van ze. De reden dat mijn wereld ging instorten, is dat ik volgend jaar naar een andere school ga en ik ze nooit meer zal zien. Het zal nooit meer hetzelfde zijn. Een paar dagen geleden, had ik het uitgepraat met de jongen waar ik op ben, en later die dag had de vader een mail gestuurd waarop bevestigd werd dat hij meegaat (en dus ook de beste vriend.) Goed, ik was dolgelukkig en alles ging weer z'n normale gangetje. Tot op vandaag, mijn vader had niks ontvangen van de vader van de jongen waar ik op ben, en hij zei dat het hun eigen schuld was, want bij die annulatie had mijn vader veel geld verloren. Vandaag, was ik op bezoek bij de 2 jongens. Het was heerlijk. We hadden veel gepraat en ons doodgelachen. Op dat moment knapte er iets in mij, ''dit zal nooit meer gebeuren.'' Al die prachtige momenten die ik met mijn beste vriendin heb beleefd, zouden voor eeuwig verdwijnen. Die reis, zou een prachtige afscheidsfeest kunnen zijn. En dan zou ik me niet zo rot voelen.
Maar goed, vandaag ik was op bezoek bij de 2 jongens. En we praatten en praatten en praatten maar, op een gegeven moment zei ik, ''nu moet ik toch wel gaan hoor!'' En die 2 zeiden meteen, ''nee joh, blijf zitten! wil je iets drinken? blijf maar!'' Ook toen de ouders terugkwamen (waarvan ik heel veel schrik heb) wou ik weg, maar ze zeiden, ''ze mag toch blijven he!''
Dit ga ik zo missen, vandaag was de fijnste dag uit mijn leven.
En de jongen waar ik op ben, deed heel lief tegen mij, hij duwde me altijd speels met zn voet tegen m'n been, terwijl hij op de bank lag, we hadden gevoetbald en tikkertje gespeeld voor de lol en dan naar wat muziek geluisterd en dan naar buiten gegaan. De jongen waar ik op ben, bracht telkens zijn gezicht heel dicht bij het mijne, maar ik wist niks of het iets betekende dus ik draaide me gewoon om.
Maar goed, dat zijn details, domme details.
Maar ik voel, dat ik niet verder zal kunnen gaan. Er is teveel gebeurd op een korte tijd (echt veel te veel op het hier allemaal op te schrijven) maar een van de belangrijkste hoogtepunten zijn :
- van klas veranderd in november (door slechte punten), daardoor veel goeie vrienden verloren.
- aanranding door een persoon
-moeder woont in een ander land en zekt bijna geen contact met mij
- verlies van 2 beste vriendin, waarvan 1 ik op ben.

Het is teveel, en ik voel dat ik niet meer kan. Ik snijdt al in mijn polsen, en wil mijn adres doorbreken, maar het lukt niet : teveel pijn. Maar ik wil echt weg, weg van deze ellende die me dwarszit, weg. En eens eindelijk voor het eerst in mn leven
RUSTEN.

Ik weet niet of ik hier op mijn dom verhaal advies kan krijgen, eigenlijk verwacht ik het niet, want het is te dom en mijn besluit staat toch vast.
Maar toch, alles is welkom.
En zoals vele denken, dit is geen grap.
Maar goed, ik heb al genoeg gezegd.
Alvast bedankt om dit idiote verhaal te lezen.

10-08-2007  |  Naam: laura  |  Leeftijd: 14  |  Provincie: Belgie
helup
nou me vriendtje geeft mij elke keer de schuld van alles ook van onse relatie me vader doe raar me moede ris verdrietig
het doet me super veel pijn da tik altijd de
schuld krijg van onse relatie ik doe alles verkeerd ik weeet niet eens wat ik doe mar als ik het goed wilt maken maak ik het erger help wat meot ik doen heb julli echt dringedn nodig

10-08-2007  |  Naam: anoniem  |  Leeftijd: 13  |  Provincie: Noord-Holland
leven zonder liefde
ik ben geadopteerd op me 2e jaar;heb dus nooit men familie gekend,mijn ma adoptief is onlangs gestorven,heb twee scheidingen achter de rug,heb een zoontje van zes jaar die ongelukkig is,leef dus zonder familie en zonder liefde,een leven zonder liefde is ondraaglijk heb zwarte gedachten tis sterker dan mezelf ben bang van zichzelf ik heb de controle verloren
10-08-2007  |  Naam: chantal  |  Leeftijd: 32  |  Provincie: Belgie
Waarom nog in leven?
ik denk dag na dag aan zelfmoord. waarom? omdat ik al meer van mijn leven depresief ben (in ernstige vorm).. ik ben al heel erg vaak aan medicijnen geweest maar heeft niet geholpen... ik wil het niet meer. er zijn gewoon mensen die alleen alle verplichtingen naar je toe schuiven en op je schelden.... ik kan dit niet langer meer aan....
mijn leven is gewoon een wrak geworden.. het is gewoon niet leuk meer... je doet er al alles aan maar gaat gewoon niet verder meer.
ik wil zelfmoord plegen.. het blijft in mijn hoofd zweven.. ik hoor stemmen van: je moet jezelf ophangen of voor de trein gooien of van een huis afsringen... ik heb al dingen geprobeerd en heb al 4 keer in het ziekenhuis gelegen.. en toen ik bij kwam steeds weer dacht ik van waarom ben ik niet dood?

dit was ongeveer in het kort mijn verhaal

10-08-2007  |  Naam: jitkaa  |  Leeftijd: 17  |  Provincie: Limburg
« vorige  |  1239  |  1240  |  1241  |  1242  |  pagina 1243  |  1244  |  1245  |  1246  |  1247  |  volgende »