Zelfmoord.nl




Hier mag je een bericht schrijven over iemand uit jouw naaste omgeving die in het verleden zelfmoord heeft gepleegd.


« vorige  |  26  |  27  |  28  |  29  |  pagina 30  |  31  |  32  |  33  |  34  |  volgende »
Je word niet vergeten, Rina
Lieve Rina,

Voor het eerst dat ik gewoon je naam noem! Want waarom zoude we die niet meer noemen?
Je was zo bijzonder voor mijn broer voor ons gezin en voor mij.
Ik vind het fijn dat er steeds meer mensen zijn die naar jou schrijven. Want Rien we missen je en zijn het met je man eens dat jouw naam genoemd moet blijven worden.

Heb vorige week samen met je man en zijn vrouw over je gehad. En ook al vonden we het moeilijk en moesten we huilen het voelde zo fijn. We vechten door in het leven met jou als een zoete herinnering in ons hart.
Je hebt bij ons allemaal een eigen plekje. Waar je foto staat en wat spulletjes van jou. Dan blijf je toch bij ons. Een ieder op zijn eigen manier maar ik vind het wel heel fijn dat we dit doen.

Ook dat we over je blijven praten is zo belangrijk. Nu na 2 jaar gaan we de dingen samen verwerken. Waar eerst iedereen zijn eigen verwerking had zijn we nu in een fase aangekomen dat we het met elkaar proberen te verwerken.
En het komt goed met ons.
Je mannetje is een super vent. Je zit in zijn hart!

Rina, we zijn trots op je! Ook al hadden we dit graag aan je persoonlijk gezegd.
Enne andere schoonzus, ik vind het super goed dat je ook een bericht geplaatst hebt.

Dag liefje,

Rianne

20-12-2008  |  Naam: rianne  |  Leeftijd: 33  |  Provincie: Zuid-Holland
Lieve Twan
Ik hoop dat je de rust hebt gevonden die je zocht. Ik bid voor je, dat je bij God bent. Het spijt ons allemaal dat we je niet konden helpen. Rust zacht.

15-12-2008  |  Naam: Janne  |  Leeftijd: 15  |  Provincie: Noord-Brabant
Voor Chiara en Annelies
Lieve, Lieve meiden,

Nog maar amper 5 jaar geleden zaten wij op Curium. We kenden elkaar niet, maar kwamen bij elkaar in een groep. Ieder voor zich, met zijn eigen problemen. Maar toch trokken we naar elkaar toe. We gingen hardlopen, sporten, koken, samen tv kijken, kletsten wat, lachten wat, en huilden wat.

Er groeide iets tussen ons drietjes. Een vriendschap voor het leven. Annelies, door jou autisme vond je het vaak moeilijk dingen onder woorden te brengen. Chiara en ik begrepen niet altijd wat er in je omging. Toch kwamen we er met zijn drietjes uit. Hoe moeilijk het ook was, we konden altijd wel om iets geks lachen.

Toen werden we met een paar maandjes ertussen, allemaal 18. Jeugdpsychiatrie stopt op je 18e. Allemaal gingen we onze eigen weg. Chiara naar huis, Annelies naar de Steiger, en ik bleef zonder jullie nog eventjes achter op Curium, afwachtende op een plek voor mij. Toen ik uiteindelijk op de manege kwam te wonen, kwamen jullie nog wel eens langs. Dat vond ik erg leuk.

En toen, het noodlot. Mei 2007. Ik kwam op msn. Een vriendin van mij vroeg of ik al wist wat er gebeurd was. Gek genoeg had ik al dagen een heel raar gevoel, alsof er iets boven mijn hoofd hing. Volgens mijn vriendin was het niet iets luchtigs. En toen bleek, dat Chiara zelfmoord had gepleegd. Mijn wereld stond al op losse schroeven, en toen stortte ik in. Toen kreeg ik ineens de kracht om vanalles te regelen. Ik wilde een bloemstuk met linten laten maken, en ik moest andere mensen op de hoogte gaan stellen van Chiara's overlijden.

Ik kon er niet bij, ik kon het niet begrijpen. Chiara, dood. Het leek juist beter met haar te gaan. En toen het moeilijkste, Annelies bellen. Op het moment dat ik het vreselijke nieuws vertelde, stortte ook Annelies volledig in. Ons maatje, het prachtige meisje met de mooie glimlach, haar grote steun en toe verlaat, was er niet meer.

Op de uitvaartdienst en de condoleance huilde er iemand zo hartverscheurend, dat iedereen stil viel. Het was Annelies, ondersteund door haar vader. In zijn ogen las je de wanhoop: hoe moet dit nu verder...

En vorig jaar, tussen kerst en oud en nieuw, kwam er weer een vreselijk bericht. Annelies was vermist. Niemand had enig idee waar ze kon zijn. Er werd met politie, brandweer, en zelfs met straaljagers naar haar gezocht. En op 3 januari werd het vreselijke vrezen waarheid: Annelies werd dood gevonden. Zelfmoord.

Nu ben ik jullie allebei kwijt. Ik had zo graag gewilt dat jullie een andere manier hadden kunnen vinden om met jullie leed om te gaan. Ik mis jullie zo erg. En nu is het straks kerst. Ik heb er geen zin in. Ik wil geen kerstboom, geen lichtjes, en geen kaarsjes. Ik mis jullie zo erg, dat het niet te omschrijven is. Hou van jullie. Voor altijd.

Jullie maatje.


13-12-2008  |  Naam: Iemand verscheurd door verdriet  |  Leeftijd: 22  |  Provincie: Zuid-Holland
boos
Mama, ik haat je, dat je zelfmoord hebt gepleegd en dat ik als gevolg daarvan nu zoveel problemen heb. Ik kan me niet eens meer binden aan een partner. Bang om die te verliezen. Ik haat dit.
13-12-2008  |  Naam: Inge  |  Leeftijd: 33  |  Provincie: Utrecht
Hoi
Hoi Rien,

Ik kreeg deze site als tip van je andere schoonzus. Onzin natuurlijk dat wij niet meer aan je denken en je missen. De afgelopen twee jaar zijn er allerlei vragen geweest over het hoe en waarom. Al praten we er vaak niet meer over. Moeilijk om t zonder tranen over je te hebben.

Voor mijn gevoel heb ik vaak het idee gehad te kort te zijn geschoten. Had ik maar niet zo in mijn hoofd en sores gezeten, dan had ik beter gezien dat jij het zo moeilijk had.

Helaas, ik was te laat.. hoewel ik wel wist dat er echt iets niet goed was met je .

Ondanks dat we je allemaal nog iedere dag missen en terug willen.. hier in dit leven, heb ik ook veel geleerd.
- om uit mijn hoofd te kruipen en de wereld om mij heen te zien
- te genieten van iedere dag
- mijn diploma toch gehaald.. ondanks alle tegenslag

Ik ben trots op mijn broer.. en jou man..
Op alles.. hoe ie met zijn zoontje is.. en met zijn nieuwe vrouw.. toch door gaan.. ondanks dat het nog vaak pijn moet doen..

Waar je ook bent.. ik hoop dat je rust en warmte ervaart...

Je kon er niets aan doen...
Liefs
Je schoonzus..

13-12-2008  |  Naam: Naomi  |  Leeftijd: 26  |  Provincie: Zuid-Holland
Ik weet!!!
Beste Sibo,

Ik weet dat jouw zelfmoord geen zelfmoord was!!!

Ik heb laatst dezelfde gekkigheid mee gemaakt, alleen ben ik sterk genoeg om me niet gek te laten maken door die idioten.

Ik mis je nog steeds heel vaak, en vraag me af hoe het had geweest tussen ons als je nog zou leven.

Miss ya en love ya homie

P

07-12-2008  |  Naam: Peter  |  Leeftijd: 23  |  Provincie: Flevoland
Afscheid
Lieve Yves,

A.s zaterdag 13 december is het precies een jaar geleden, een jaar geleden dat ik jou, een hele goeie vriend, verloor. Nog elke dag denk ik aan je en ik vind het ronduit verschrikkelijk dat ik nooit geen afscheid van je heb kunnen nemen. Nu kan ik het inmiddels stukje bij beetje accepteren, maar ik mis je wel. Ik mis je echt heel erg. Gelukkig kan ik me vasthouden aan de mooie momenten die we samen gehad hebben, ook al hadden we de laatste tijd nog nauwelijks contact. Ik zal aan je blijven denken en ik vraag je om in mijn hart te blijven wonen.

Liefs, Laura.

07-12-2008  |  Naam: Laura  |  Leeftijd: 17  |  Provincie: Drenthe
in gedachte
in gedachtenis aan me lieve schoonzus 06-12-08 zus en schoonbroer
06-12-2008  |  Naam: schoonbroer  |  Leeftijd: 26  |  Provincie: Noord-Brabant
5 december
he meisje,

het is morgen 5 december en je hoort dan vaak en wat ga jij doen op sinterklaas avond, ik zeg maar niks en denk bij me zelf (ik)??? ik doe niks... dit is namelijk jou begrafenis dag en dat al weer 2 jaar geleden, maar nog zo dicht bij mij... mis je dan zo erg en verlang om je nog 1 keer te zien...maar dat kan niet. we missen je allemaal hoewel er steeds minder je naam word genoemd. en alles verder gaat, maar ik wou effe zeggen dat ik aan je denk en je nooit zal vergeten en jou naam blijf noemen. RINA ik hou van je !!!

liefs je mannetje

04-12-2008  |  Naam: je mannetje  |  Leeftijd: 23  |  Provincie: Zuid-Holland
Min moeder!
Mijn moeder maakt een einde aan haar leven toen zij 59 jaar oud was. Ik was toen 21 jaar oud.
Mijn moeder had een zacht en zorgzaam karakter. Zij kon hierin niet op tegen mijn vader. Mijn vader kleineerder en was geregeld onverwachts aggressief. Hij kon omdraaien als een blad aan de boom. Mijn moeder wist dit en probeerde zoveel mogelijk te sturen in die situaties om ons als kinderen te beschermen.
Deze situatie liep steeds meer uit de hand. Mijn moeder was gevoelig voor depressie. Zij werd ook steeds meer met fases depressief. Mijn vader hield van haar, maar kon niet omgaan met zijn eigen buien. Hij kon ook niet mijn moeder hierin helpen. Eigenlijk was hij zelf onbedoeld eens stuk oorzaak.
Toen ik in de puberteit kwam raakte mijn moeder op de 2e helft van mijn puberteit steeds depressiever. Zij had het idee, dat zij mijn vader niet in de steek mocht laten en dat God scheiden niet toe stond. Dit maakte, dat zij ook niet ging scheiden. Zij was er toen al niet meer sterk genoeg voor ook. Het ging bergafwaarts.
Ik zelf ben door mijn opvoeding ook erg ziek geweest. Ik werd totaal niet begrepen. Mijn moeder zag dit ook. Ook hier kon zij niets aan doen. Ik denk, dat zij dit zich toen ook heel erg heeft aangetrokken. Zij zag zichzelf op het laatst als de schuldige. Wat totaal irreeel was. Ik knapte op en kreeg weer puf in het leven toen. Mijn moeder pleegde zelfmoord op een maandag om 7 over half 3. Zij ging voor een trein staan en overleed aan de verwondingen. Wel konden we haar goed opbaren gelukkig.
Mijn tante kwam het mij met mijn vader zeggen. Ik heb heel hard gegild. Verschrikkelijk was het!!
Van rond de begravenis weet ik niet veel meer. Ik heb het vast in een hoekje van mezelf verstopt. De belangrijkste dingen weet ik nog. Mijn verhaal.
Nu is de familie verdeeld. Ik ben alleen. Men zag mij in de familie altijd al als zondebok; dit terwijl het probleem bij mijn vader lag. Nu heb ik ook slecht contact met mijn zussen. Ik ben bezig gegaan met de verwerking van vroeger. Ik ben gevoelig. Ben blij, dat ik hier al ver mee ben. Mijn zussen lijken in mijn ogen niet te willen spitten in vroeger. Zij gaan om met mijn vader en met elkaar. Ik houd het contact nu op afstand. Het gaat niet. Ik kan niet anders nu. Met mijn vader heb ik geregeld wat contact. Er wordt over niets gepraat. OOk niet over mijn moeder. Het wordt verzwegen. Zelf praat ik wel over mijn moeder, maar dan met vriendinnen. Met mij gaat het nu best goed. Steeds beter.
Wel vind ik het verwerken van mijn moeder moeilijk. Het heeft veel rotgevolgen in mijn leven. Echt klote! Toch heb ik nu steeds meer moed. Ik ga voor verwerking en LEVEN. En dat gaat goed!

Mijn moeder was een lieve, gevoelige vrouw. Zij heeft niet anders gekund. Het lijkt wel of ze gewacht heeft tot wij als dochters volwasen waren. Zolang is ze doorgegaan voor ons.
Toch heb ik veel boosheid in me tegenover mijn moeder. Dit schijnt normaal te zijn. Ik voelde me hier eerst heel schuldig onder en ik praatte alleen maar vanuit mijn moeders situatie. Nu zie ik ook meer mijn situatie. Van hier uit kan ik nu wel boos zijn en andere gevoelens hebben. Toch blijft dat moeilijk. Ik wil wel gaan voelen, wat ik zelf voel. Dit is voor mij nl noodzakelijk om eruit te komen.
Ik heb heel veel van mijn moeder gehouden. Wij waren maatjes. Nu denk ik liefdevol aan haar terug. Dit met zeker af en toe die andere noodzakelijke ook eigen gevoelens.

Dag lieve, lieve mama!!! Je was mijn sterkte en steun in mijn jeugd. Ik houd van je!!
Ik geloof nu dat je bij God bent! Ik kan me daar niet veel bij voorstellen. Toch overleed je met een rustige blik op je gezicht. Ik ben daar blij om.
Ik geef je over aan God! In de zorg van Hem. Ik laat je los en neem je herinnering mee!!!!
Dag lieverd!!!

Alle liefs, je dochter Inge.

30-11-2008  |  Naam: Inge  |  Leeftijd: 33  |  Provincie: Utrecht
« vorige  |  26  |  27  |  28  |  29  |  pagina 30  |  31  |  32  |  33  |  34  |  volgende »