Zelfmoord.nl




Hier mag je een bericht schrijven over iemand uit jouw naaste omgeving die in het verleden zelfmoord heeft gepleegd.


« vorige  |  25  |  26  |  27  |  28  |  pagina 29  |  30  |  31  |  32  |  33  |  volgende »
Hoi Elis
Hoi Elis,

Ik las je berichtje en dacht daar moet ik op reageren. Het is namelijk zo goed dat je van je afschrijft. Dat weet ik zo goed.
Ik heb 2 jaar geleden mijn schoonzusje verloren, zomaar van de een op andere dag. Ook zo totaal onverwachts.
Ik heb gemerkt dat als je steeds iets naar haar schrijft op deze site dan verwerk je het verlies en leer je loslaten maar ook krijgt je tante dan een plekje.
Een plekje waar je naar haar kan schrijven en even nog iets aan haar kwijt kan.
Meid, ik zou het proberen!
Liefs van Rianne

DAG RINA,
Een nieuw jaar is begonnen. Weer een jaar verder.
Ik mis je!!
We missen je!
Kus

03-01-2009  |  Naam: rianne  |  Leeftijd: 33  |  Provincie: Zuid-Holland
Mijn tante
Nu 2 jaar en een half geleden heeft mijn tante zelfmoord gepleegd mss lucht het op om mijn verhaal hier neer te schrijven. we hadden er totaal geen idee van dat ze met de gedachte van zelfmoord rondliep. dus was het een grote schok. Ik heb de dood nog altijd niet verwerkt en kan er met niemand over praten. ik hoop dat dit hier me wel een beetje helpt.


03-01-2009  |  Naam: elis  |  Leeftijd: 18  |  Provincie: Belgie
Dad, i still love you
My father, my great soul..

Ook al gebeurde het in 2004, toch denk ik nog elke dag terug aan hoe het vroeger was toen er nog leven in zijn lichaam zat.
Forever in my thoughts.
Dad.

Love,
Alexandre

23-12-2008  |  Naam: Alexandre  |  Leeftijd: 18  |  Provincie: Belgie
Je word niet vergeten, Rina
Lieve Rina,

Voor het eerst dat ik gewoon je naam noem! Want waarom zoude we die niet meer noemen?
Je was zo bijzonder voor mijn broer voor ons gezin en voor mij.
Ik vind het fijn dat er steeds meer mensen zijn die naar jou schrijven. Want Rien we missen je en zijn het met je man eens dat jouw naam genoemd moet blijven worden.

Heb vorige week samen met je man en zijn vrouw over je gehad. En ook al vonden we het moeilijk en moesten we huilen het voelde zo fijn. We vechten door in het leven met jou als een zoete herinnering in ons hart.
Je hebt bij ons allemaal een eigen plekje. Waar je foto staat en wat spulletjes van jou. Dan blijf je toch bij ons. Een ieder op zijn eigen manier maar ik vind het wel heel fijn dat we dit doen.

Ook dat we over je blijven praten is zo belangrijk. Nu na 2 jaar gaan we de dingen samen verwerken. Waar eerst iedereen zijn eigen verwerking had zijn we nu in een fase aangekomen dat we het met elkaar proberen te verwerken.
En het komt goed met ons.
Je mannetje is een super vent. Je zit in zijn hart!

Rina, we zijn trots op je! Ook al hadden we dit graag aan je persoonlijk gezegd.
Enne andere schoonzus, ik vind het super goed dat je ook een bericht geplaatst hebt.

Dag liefje,

Rianne

20-12-2008  |  Naam: rianne  |  Leeftijd: 33  |  Provincie: Zuid-Holland
Lieve Twan
Ik hoop dat je de rust hebt gevonden die je zocht. Ik bid voor je, dat je bij God bent. Het spijt ons allemaal dat we je niet konden helpen. Rust zacht.

15-12-2008  |  Naam: Janne  |  Leeftijd: 15  |  Provincie: Noord-Brabant
Voor Chiara en Annelies
Lieve, Lieve meiden,

Nog maar amper 5 jaar geleden zaten wij op Curium. We kenden elkaar niet, maar kwamen bij elkaar in een groep. Ieder voor zich, met zijn eigen problemen. Maar toch trokken we naar elkaar toe. We gingen hardlopen, sporten, koken, samen tv kijken, kletsten wat, lachten wat, en huilden wat.

Er groeide iets tussen ons drietjes. Een vriendschap voor het leven. Annelies, door jou autisme vond je het vaak moeilijk dingen onder woorden te brengen. Chiara en ik begrepen niet altijd wat er in je omging. Toch kwamen we er met zijn drietjes uit. Hoe moeilijk het ook was, we konden altijd wel om iets geks lachen.

Toen werden we met een paar maandjes ertussen, allemaal 18. Jeugdpsychiatrie stopt op je 18e. Allemaal gingen we onze eigen weg. Chiara naar huis, Annelies naar de Steiger, en ik bleef zonder jullie nog eventjes achter op Curium, afwachtende op een plek voor mij. Toen ik uiteindelijk op de manege kwam te wonen, kwamen jullie nog wel eens langs. Dat vond ik erg leuk.

En toen, het noodlot. Mei 2007. Ik kwam op msn. Een vriendin van mij vroeg of ik al wist wat er gebeurd was. Gek genoeg had ik al dagen een heel raar gevoel, alsof er iets boven mijn hoofd hing. Volgens mijn vriendin was het niet iets luchtigs. En toen bleek, dat Chiara zelfmoord had gepleegd. Mijn wereld stond al op losse schroeven, en toen stortte ik in. Toen kreeg ik ineens de kracht om vanalles te regelen. Ik wilde een bloemstuk met linten laten maken, en ik moest andere mensen op de hoogte gaan stellen van Chiara's overlijden.

Ik kon er niet bij, ik kon het niet begrijpen. Chiara, dood. Het leek juist beter met haar te gaan. En toen het moeilijkste, Annelies bellen. Op het moment dat ik het vreselijke nieuws vertelde, stortte ook Annelies volledig in. Ons maatje, het prachtige meisje met de mooie glimlach, haar grote steun en toe verlaat, was er niet meer.

Op de uitvaartdienst en de condoleance huilde er iemand zo hartverscheurend, dat iedereen stil viel. Het was Annelies, ondersteund door haar vader. In zijn ogen las je de wanhoop: hoe moet dit nu verder...

En vorig jaar, tussen kerst en oud en nieuw, kwam er weer een vreselijk bericht. Annelies was vermist. Niemand had enig idee waar ze kon zijn. Er werd met politie, brandweer, en zelfs met straaljagers naar haar gezocht. En op 3 januari werd het vreselijke vrezen waarheid: Annelies werd dood gevonden. Zelfmoord.

Nu ben ik jullie allebei kwijt. Ik had zo graag gewilt dat jullie een andere manier hadden kunnen vinden om met jullie leed om te gaan. Ik mis jullie zo erg. En nu is het straks kerst. Ik heb er geen zin in. Ik wil geen kerstboom, geen lichtjes, en geen kaarsjes. Ik mis jullie zo erg, dat het niet te omschrijven is. Hou van jullie. Voor altijd.

Jullie maatje.


13-12-2008  |  Naam: Iemand verscheurd door verdriet  |  Leeftijd: 22  |  Provincie: Zuid-Holland
boos
Mama, ik haat je, dat je zelfmoord hebt gepleegd en dat ik als gevolg daarvan nu zoveel problemen heb. Ik kan me niet eens meer binden aan een partner. Bang om die te verliezen. Ik haat dit.
13-12-2008  |  Naam: Inge  |  Leeftijd: 33  |  Provincie: Utrecht
Hoi
Hoi Rien,

Ik kreeg deze site als tip van je andere schoonzus. Onzin natuurlijk dat wij niet meer aan je denken en je missen. De afgelopen twee jaar zijn er allerlei vragen geweest over het hoe en waarom. Al praten we er vaak niet meer over. Moeilijk om t zonder tranen over je te hebben.

Voor mijn gevoel heb ik vaak het idee gehad te kort te zijn geschoten. Had ik maar niet zo in mijn hoofd en sores gezeten, dan had ik beter gezien dat jij het zo moeilijk had.

Helaas, ik was te laat.. hoewel ik wel wist dat er echt iets niet goed was met je .

Ondanks dat we je allemaal nog iedere dag missen en terug willen.. hier in dit leven, heb ik ook veel geleerd.
- om uit mijn hoofd te kruipen en de wereld om mij heen te zien
- te genieten van iedere dag
- mijn diploma toch gehaald.. ondanks alle tegenslag

Ik ben trots op mijn broer.. en jou man..
Op alles.. hoe ie met zijn zoontje is.. en met zijn nieuwe vrouw.. toch door gaan.. ondanks dat het nog vaak pijn moet doen..

Waar je ook bent.. ik hoop dat je rust en warmte ervaart...

Je kon er niets aan doen...
Liefs
Je schoonzus..

13-12-2008  |  Naam: Naomi  |  Leeftijd: 26  |  Provincie: Zuid-Holland
Ik weet!!!
Beste Sibo,

Ik weet dat jouw zelfmoord geen zelfmoord was!!!

Ik heb laatst dezelfde gekkigheid mee gemaakt, alleen ben ik sterk genoeg om me niet gek te laten maken door die idioten.

Ik mis je nog steeds heel vaak, en vraag me af hoe het had geweest tussen ons als je nog zou leven.

Miss ya en love ya homie

P

07-12-2008  |  Naam: Peter  |  Leeftijd: 23  |  Provincie: Flevoland
Afscheid
Lieve Yves,

A.s zaterdag 13 december is het precies een jaar geleden, een jaar geleden dat ik jou, een hele goeie vriend, verloor. Nog elke dag denk ik aan je en ik vind het ronduit verschrikkelijk dat ik nooit geen afscheid van je heb kunnen nemen. Nu kan ik het inmiddels stukje bij beetje accepteren, maar ik mis je wel. Ik mis je echt heel erg. Gelukkig kan ik me vasthouden aan de mooie momenten die we samen gehad hebben, ook al hadden we de laatste tijd nog nauwelijks contact. Ik zal aan je blijven denken en ik vraag je om in mijn hart te blijven wonen.

Liefs, Laura.

07-12-2008  |  Naam: Laura  |  Leeftijd: 17  |  Provincie: Drenthe
« vorige  |  25  |  26  |  27  |  28  |  pagina 29  |  30  |  31  |  32  |  33  |  volgende »