Zelfmoord.nl




Hier mag je een bericht schrijven over iemand uit jouw naaste omgeving die in het verleden zelfmoord heeft gepleegd.


« vorige  |  10  |  11  |  12  |  13  |  pagina 14  |  15  |  16  |  17  |  18  |  volgende »
voor jou mijn carebear
Inge,

Lief je woorden! zo iets kleins maar zo'n groot gebaar...

je staat even stil bij het verdriet en de leegte van mij daar waar de drukte van het leven van ieder aan dit voorbij gaat...

Mooi, warm en liefdevol. oprecht bedankt Inge!

Alle liefs,

Je weet wel wie


13-07-2010  |  Naam: je weet wel wie  |  Leeftijd: 33  |  Provincie: Limburg
-Because God needed an angel.
In de nacht van 20 op 21 oktober 2009, is 1 van mijn beste vriendinnen op tragische wijze om het leven gekomen. Ze was pas 16 jaar.

20 oktober, rond een uur of half 5/5 uur, zag ik je nog. Op het Museumplein van Amsterdam. Ik had je lang niet gezien, omdat je was verhuisd. Had je gemist, en vertelde je dat ook, op mijn eigen manier. We besloten snel weer iets te gaan doen, omdat je weer terugkwam, naar Amsterdam, na lange tijd.

Je vertelde me, dat het goed met je ging, dat je zo blij was, dat je weer terug zou komen. Ik vertelde je dat ik zo blij voor je was, en dat ik ook blij was voor mezelf. Ik dacht, maar zei niet, wat jij voor me betekende en hoeveel ik van je hield. Ik hoop dat je dat wist, want nog geen 12 uur later, was je er niet meer.

Wat er precies is gebeurt, en hoe het precies is gebeurt, weet niemand.
Waarom, weet al helemaal niemand.
Je hebt jaren gestruggled, met van alles en nog wat, maar 20 oktober liet jij mij heel nadrukkelijk weten dat het weer goed met je ging, dat ik niets had om me zorgen om te maken.

Die nacht, liefje, ben jij op het spoor gevonden. Je hebt daar gelopen, en je bent geraakt door een trein. Pijn heb je niet gevoeld, want je was opslag dood.

Was dit expres? Wilde je daadwerkelijk dood? Of speelde je een soort Russische Roulette met je leven, en mondde dat uit in een verschrikkelijk ongeluk?
We zullen het nooit weten. En misschien is dat maar beter ook.

Wat ik in ieder geval wel weet, is dat dit misschien wel beter was voor jou, want hoe vaak heb ik je wel niet horen zeggen, dat het niet meer hoefde voor jou. En ondanks dat we allemaal zo ons best hebben gedaan, was jij een kei in het verbergen van je gevoelens, zo blijkt maar weer. Je hebt nu je rust, en ik hoop dat je gelukkig bent.

Ik ben geen seconde boos geweest, ik wil dat je dat weet. Wel was ik onmiddelijk verslagen, en verdrietig, en is dat gevoel eigenlijk nooit meer weggegaan.
Maar met de tijd, zal het minder worden, dat geloof ik. Ik zal er nooit overheen komen, maar wel doorheen. Met jou aan mijn zijde, met jou in m'n hoofd en bovenal met jou in m'n hart.
Want daar, lieve, lieve Eva, zal je altijd blijven.

Ik zou nog uren kunnen praten, maar daar schieten we niets mee op, en dat doe ik al elke avond met je, want je verlaat geen seconde m'n hoofd.

Natuurlijk wens ik nog elke dag, dat ik je had kunnen helpen, dat je wel me nummer had gehad, en me misschien had kunnen bellen.. als je daar behoefte aan had gehad. Ik zou hemel & aarde verzetten voor nog 1 dag met jou.

Wat was jij een prachtmens lieverd. Je was pas 16, maar had al zoveel gezien, zoveel meegemaakt.. en je was zo bijzonder. Jij was uniek. En ook al zeggen ze dat iedereen dat is, voor mij ben jij 1 van de weinige waarvan ik werkelijk geloof dat je uniek was.

Je bent er nu niet meer, en je zal er nooit meer zijn. Je zult nooit 17 worden, en nooit meer 18. Je zult nooit kinderen krijgen, samenwonen, trouwen, of zelfs doodgaan aan ouderdom, want je bent veel te vroeg al van ons heengegaan.

Zoals je weet, loopt m'n leven niet op rolletjes, en heb ik er vaak aangedacht om een einde aan m'n leven te maken. Maar als er iets is, wat jouw dood voor mij heeft gedaan, is het wel dat het me het besef heeft gegeven dat ik nooit mag opgeven, omdat het zoveel verdriet mee brengt voor de nabestaanden, want ik heb nog elke dag verdriet om jou. En soms is het zo erg, dat ik er lichamelijk, maar voor psychisch verlamd door raak. Dus ik zal doorgaan, wat er ook gebeurt.

Liefie, zoals ik net al zei, zou ik nog uren kunnen doorpraten, maar ik ga er een eind aan breien.

Ik hou zielsveel van je,
en ik hoop dat je dat weet, altijd hebt geweten en altijd zal weten.
En anders weet je het nu.
Ik draag je met me mee, voor altijd. Wat er ook gebeurt.

Welterusten lieve Eva,
Ik mis je verschrikkelijk.

Tot ooit.

16031993 - 21102009

01-07-2010  |  Naam: L.  |  Leeftijd: 17  |  Provincie: Flevoland
..
Nog geen 7 jaar was ik, toen jij zelfmoord pleegde.
Ik heb het altijd weggestopt. Nu 12 jaar later komt alle pijn, verdriet en woede naar boven.

Door jouw dood voel ik nu wat jij al die tijd heb gevoeld.
Maar ik zal blijven vechten. Voor mijn dochter. Jouw eerste kleinkind die je nooit hebt kunnen zien.

Ik hoop dat je je rust gevonden hebt mama.

30-06-2010  |  Naam: liz  |  Leeftijd: 19  |  Provincie: anders
Levend sterven en stervend leven.
Levend sterven en stervend leven.

Levend sterven. En hoe....
Het leven was donker, angstig.. Ik kon je niet meer knuffelen. Je liet het niet toe. Je zorgde, maar was er niet meer. Je hebt gevochten tegen een muur. Je leefde met wanen op het laatst. De veronderstelling, dat we geen geld meer hadden. Je leefde met het idee, dat je onwaardig was om voor ons te zorgen. Dit te denken en weer te denken doet PIJN.
Uiteindelijk, gewacht tot wij voor ons zelf konden zorgen, stierf je. Je kon niet meer.

Ik hield van je. Je was en bent mijn lieveling. Mijn engel. Je diepe en zo liefdevolle zorg. Je stem. Je liefde!
Mama, wat houd ik van je...!!!!!!!
Ook is er die boosheid... je liet me alleen.
Ik realiseer me, dat je niet ideaal was. Je had veel stress door de situatie.
Wat overblijft is mijn liefde voor jou en het missen van je.
Wat ook overblijft is de rust. Ik geloof in God, mama. Ik heb rust. Ik had jou deze rust gegund hier op aarde.
Stervend leven. Ik kan me er geen voorstelling van maken, maar weet, dat de goede God je omarmt als een kind en liefheeft. Dank God.
Ik blijf de pijn houden, maar het wordt anders, rustiger.

Ik houd van je, mama.

Liefs, je altijd liefhebbende dochter, Inge.

21-06-2010  |  Naam: Inge  |  Leeftijd: 35  |  Provincie: Utrecht
Aan de mensen van de andere berichtjes....,
Ik lees weer de berichtjes, die hier nieuw bij zijn geschreven.
Mijn moeder pleegde zelfmoord, toen ik 21 was. Ik was toen zelf ook erg kwetsbaar.
Mijn moeders overlijden is 1 van mijn grote trauma's.
Gelukkig geniet ik nu weer en heeft mijn moeders overlijden een plek in mijn bestaan gekregen na 14 jaar. Toch mis ik haar en heb ik geregeld enorme pijn! Ik vertrouw op God en mamma is bij God. Gelukkig! (Dit in mijn geloof in God en dus in mijn beleving)

Aan de mensen van de andere berichtjes:

Ik wens jullie heel veel sterkte en ik vind het erg, dat jullie ook zoiets is overkomen!!!
Ik ga vanavond voor jullie bidden! Ik leef mee op deze manier.
Alle sterkte!!! Ik vind het heel erg voor jullie ook.
Dit wilde ik even kwijt.

groet, Inge.

17-06-2010  |  Naam: Inge  |  Leeftijd: 35  |  Provincie: Utrecht
Waarom?
Afgelopen zaterdag maakte een ex-collega - 63 jaar - een eind aan zijn leven. Ik hoorde het maandag toen ik voor mijn werk op bezoek was bij mijn oude werkgever. Zelf net herstellend van een burnout/depressie gaf mij dit een grote schok. Ik ben er kapot van. Mijn ex-collega was een vrolijke, betrokken, actieve en meelevende man. Iemand om jezelf aan te spiegelen. Al twee dagen worstel ik met de vraag waarom. Tijdens mijn eigen depressies heb ik wel eens gedacht dat niemand mij zou missen, maar concreet heb ik nooi overwogen om dan maar een eind aan mijn leven te maken. Toch brengt het onbegrijpelijke hiervan me van mijn stuk, ben ik emotioneel, maar ook kwaad. Donderdag ga ik naar zijn uitvaart in de hoop daar wat antwoorden te vinden en mijn emoties een plaats te kunnen geven.
15-06-2010  |  Naam: Ab  |  Leeftijd: 56  |  Provincie: Noord-Brabant
floyd
mijn kind heeft zelfmoord gepleegd afgelopen dinsdag. morgen word hij begraven! ik ben zijn mama... k'zoek antwoorden.. de pijn de pijn .. waarom?
06-06-2010  |  Naam: laura  |  Leeftijd: 42  |  Provincie: Zuid-Holland
Mama, ik mis je zo
Tien weken geleden heeft mijn moeder een eind aan haar leven gemaakt. Ze was nog maar 61 jaar. Hoewel het leek alsof ze goed functioneerde, was ze ongemerkt onbereikbaar geworden. Maar ze had last van wanen waar wij niet in mee konden gaan en zakte langzaam weg in een depressie. Ze moet zich ontzettend alleen hebben gevoeld omdat niemand haar geloofde.
Het was alsof ze voortdurend in oorlogstijd leefde, zei ze wel eens. Opgejaagd, voortdurend alert. Medicijnen wilde ze niet, al had haar psychiater die voorgeschreven. Ze was bang dat haar persoonlijkheid erdoor zou veranderen. Zag niet in dat die allang veranderd was.

Op een voorjaarsochtend, in alle vroegte, heeft ze een afscheidsbrief geschreven en heeft ze een eind aan haar leven gemaakt.

Haar brief biedt wel wat troost, maar de leegte die mijn lieve mama achterlaat is enorm. Ook voor een dochter van 42 jaar. Nooit meer haar lieve belangstelling, onvoorwaardelijke steun, een warme hand in mijn koude nek, onze liefde voor mijn kinderen delen.

Laat geen enkele moeder denken dat ze 'niet meer nodig' is. Doe je kinderen dit niet aan, ook niet als ze volwassen zijn.

04-06-2010  |  Naam: Isabel  |  Leeftijd: 42  |  Provincie: Utrecht
somewhere.
Ik kende je dan wel niet zo goed, maar toch was jou dood een flinke schok voor mij.
Af en toe zag ik je met een grauw gezicht, met toch af en toe een lachje, voorbij lopen. Soms zeiden we hoi, soms niet.
Die tijd is nu voorbij.
Lieve Laura, ik hoop dat je je rust gevonden heb.

25-05-2010  |  Naam: Lyanna  |  Leeftijd: 38  |  Provincie: Utrecht
Lieve, lieve Jer
Voor mijn maatje, mijn grote liefde, de vader van onze beeldschone dochter.
Begin januari heb je jezelf van het leven beroofd.. Ik weet nog zo goed dat ik zo'n ontzettend angstig gevoel had die dag, dat er iets slechts stond te gebeuren maar waar je je vinger niet op kunt leggen.
Bij ons huis aangekomen kreeg ik de deuren niet open.. je had de sleutels in het slot gedaan zodat er niemand naar binnen kon.
Heb politie gebeld, die konden jou ook niet bereiken.. zij hebben de deur ingetrapt en je levenloze lichaam gevonden.
Mijn wereld zakte onder mijn voeten weg, alsof je hart uit je lijf word gerukt..
Ook mijn ouders, m'n broertje zijn kapot van verdriet.. Je bent/was ook hun maatje!
Ik was boos : hoe kun je dit je dochter aandoen, mij aandoen en de rest die van je houden!!
Maar ook vielen er puzzelstukjes op z'n plaats, bepaalde dingen die je hebt gezegd tegen mij, ik begin het te begrijpen.
Maar nog steeds ben ik boos!! Ik denk constant aan je, ik sta ermee op en ga ermee naar bed, ik zie dingen terug in onze dochter.. ik huil bij herinneringen goed of slecht.. ik huil bij onze nummers of als de kleine meid weer iets nieuws heeft geleerd.. ik hoop dat je op ons neerkijkt. Mensen begrijpen niet wat ik voel, verwachten dat ik gewoon doorga met leven alsof er niks is gebeurd, maar ik voel een leegte, een gemis, jou armen om me heen, je bulderende lach en je sprankelende ogen!
Op je familie ben ik woest, ze zeiden dat ik schuldig aan je dood was, het is kortzichtig, ik ben er altijd voor je geweest! Als ze me echt hadden gekend, konden ze weten dat ik jou nooit pijn zou doen want ik ging voor jou door het vuur!
Ze hebben zelfs gepresteerd om me dreigbrieven te sturen, ben verboden van je crematie.. heb van anderen moeten horen dat je mijn favoriete bloem bij je hart had liggen, een witte roos en een lint van onze dochters naam. Iedereen vroeg zich af waarom ik er niet was.. Moet nog steeds uitleggen dat de familie mij en onze meid hadden verboden.
Maar ik mag wel de rekening van je crematie voldoen van ze... Het is een enorme strijd geweest met veel instanties..
Moest ineens bij mijn ouders weer inwonen, want de familie had ons huis al opgezegd.. Het vuile spel wat ze spelen kost veel energie en scheurt iedere keer de wonden vol verdriet weer open.
Sinds kort woon ik met onze dochter in ons nieuwe huisje, ben verhuisd naar een andere woonplaats..
Wil gelukkig gaan worden met haar en heb rust om me heen nodig.
Het gaat goed met ons, ondanks het vele verdriet en pijn dat ik heb.
Veel vragen schieten er door me heen : Hoe vertel ik het haar? Wanneer is de juiste tijd?
1 ding is zeker, je wordt door mij nooit vergeten, je hebt een plekje, een plekje heel diep in mijn hart.. en NIEMAND maar dan ook niemand kan dat van mij afpakken.. Onze herinneringen, dat we onze eigen humor hadden, onze beeldschone dochter die te vroeg is geboren 2 mnd in de couveusse heeft gelegen en vocht voor haar leven en zij die het nu zo ontzetten goed doet, dat is voor mij iets waarvoor ik vecht.. dat tovert ondanks deze zware tijden elke dag weer een glimlach op mijn gezicht!!

lieve Jer, je bent en blijft voor altijd mijn kanjer!! Ik hou van je no matter what weet je nog?!

25-05-2010  |  Naam: roos  |  Leeftijd: 23  |  Provincie: Friesland
« vorige  |  10  |  11  |  12  |  13  |  pagina 14  |  15  |  16  |  17  |  18  |  volgende »