Zelfmoord.nl





Deze site is bedoeld voor mensen met zelfmoordgedachten. Op deze site kun je je gedachten, je gevoelens (anoniem als je dat wilt) opschrijven.
Als je zelfmoord wilt plegen dan heeft dat vaak te maken met diepe pijn, verdriet, verwondingen, in de steek gelaten zijn. Voor iedereen is dat verschillend, ieder mens is uniek in zijn beleving en gevoelens. We willen je niet aanmoedigen om zelfmoord te plegen. Juist niet, wij willen je aanmoedigen en helpen andere wegen te zoeken. Vertel hier je verhaal. Er zijn mensen die naar je willen luisteren.

Bekijk ook onze andere sites:
  • Geenzelfmoord.nl

    Met verhalen van mensen die uit de put gekomen zijn en geleerd hebben met pijn om te gaan, of geleerd hebben van dingen uit het leven te genieten. Hoe is dat gelukt ? Ook dat is voor iedereen uniek.
  • Leefmee.nl

    Wij willen een luisterend oor zijn voor wie zijn/haar verhaal wil vertellen.

Kijk ook eens op ons forum als je lotgenoten zoekt, of als je wilt dat mensen op jouw verhaal kunnen reageren, of als je vaker iets kwijt wilt bijv.

In de winter voel ik me somberder dan in de zomer

Ja
Nee
Maakt geen verschil
(Er is 18035 keer gestemd)

Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt?


pagina 1  |  2  |  3  |  4  |  5  |  volgende »
21e eeuw
Ik ben een jongevrouw van 20, voor de buitenwereld een spring int veld en immer dartel. Ik studeer aan de universiteit en objectief gezien heb ik alles mee in 't leven. Er is echter iets in me, aanwezig, al sinds ik me dit bewust kan herinneren. Het is alsof mijn hersenen in hun ontwikkeling plaats maakten voor een klein extra vakje, gevuld met een constante. Een soort constante mistroostigheid, die altijd aanwezig is, of op de loer ligt. Het is een enorme druk, die soms lichter wordt maar me nooit zorgeloos maakt. Onlangs ontdekte ik oude dagboeken van toen ik 10 jaar was, waarin ik schreef dat ik nog liever zou sterven dan met het drukkende zwarte gevoel om te gaan.

Het is een onbeschrijflijke onrust, die me nooit echt belette te leven. Ik noem mezelf gelukkig, echt extreem en zelfs nu nog. Ik heb zin om te weten hoe mijn toekomst er zal uitzien en ik geniet van heel veel dingen, die het liefst zo simpel mogelijk zijn. Maar ik kan echt, echt niet meer omgaan met de buitenwereld en al zijn stimuli, eisen, prestatieverwachtingen. Eigenlijk is dit niet onoverkomelijk, maar in combinatie met de (digitale) revolutie die de 21e eeuw meebracht word ik letterlijk gek. Ik word door een chaotische storm overspoeld, waarin ik me lang probeerde staande te houden. De vereiste om als jong volwassene via 1000 media bereikbaar te zijn, je leven te delen, gewoon constant ér te zijn, het maakt me steeds radelozer, help. Dit schreef ik onlangs op voor ik mijn facebookaccount verwijderde:

Ik kan niet meer leven in deze digitale revolutie
ik voel me mislukt

Ik kan niet meer voldoen aan de constante vereiste om er te zijn, online, rusteloos en 24/24.
Ik kan niet meer voldoen aan de vereiste om berichten te beantwoorden binnen luttele minuten nadat ze zelf verstuurd werden.
Ik wil niet meer voldoen aan het impliciet bevel constant een digitaal medium in mn zak te hebben, dat steeds brandend klaarligt om me door één aanknop te overspoelen en confronteren met immer vernieuwende whereabouts, emails, foto's, uitnodigingen, broldietochgelezenmoetworden, vriendschapsverzoeken, hallowaarbenjewatdoeje's.
Ik veracht het dat je eist mijn leven met jou te delen
en toch, als ik het niet doe heb ik het voor jou niet
Ik wil niet meer voldoen aan jouw vereiste mijn leven elke dag uit te stallen als rebels en spannend, volgestouwd met avontuur en plezier, amusant en druk. Alles behalve alledaags. Geen plaats voor rust, nooit een time-out gegund, mijd het saaie en ga op zoek naar adrenaline. Je liet onbeschaamd een nieuwe standaard voor het ideaal leven nestelen in jongeren's gedachten. Je bezweert deze nieuwe manier van indirecte, continue en eeuwigdurende communicatie als de enige legitieme manier om deze maatschappij te overleven. Is dat dan echt het nieuwe sociaal zijn, echt.

Je gaf leven een nieuwe definitie die niet houdbaar is noch correct.

Ik geloof niet dat ik het alleen ben, die niet kan voldoen aan al deze compleet onmenselijke sociale vereisten. Het is niet in de mens zijn natuur om op zo'n manier te overleven. Het is kunstmatig en verkeerd, het verwijdert zichzelf van waar het bestaan om draait. Sociaal contact, rechtstreekse ontmoeting, zien, leren, proeven, ontdekken. Dat met ieders eigen zintuigen, niet door een scherm en toetsenbord waar een compleet andere wereld op je afstormt en je imponeert.

ik voel me constant achtervolgd, nagejaagd, bekeken, opgefokt en droevig.
omdat ik er niet meer in slaag, en jij er voor zorgt dat de wereld dat opmerkt.

Ik kan niet meer leven in deze digitale revolutie
ben ik dan echt een mislukkeling?

Ik geloof het niet, jou geloof ik evenmin. ik stop ermee.

- Het is de combinatie van het altijd aanwezige zware gevoel, samen met het niet wegkunnen GEWOON NIET VOOR EVEN KUNNEN ONTSNAPPEN aan de drukte die er is in de nieuwe maatschappij. Ik ben op een bepaald moment volledig geblokkeerd en ontploft van radeloosheid, ik was kapot. Ik heb de lijn extreem doorgetrokken, mijn gsm drie weken afgelegd en tevergeefs geprobeerd even niet bereikbaar te zijn en zo terug te kunnen ademen. Ik wilde weg, echt zo graag even rust. En mijn geluk vinden in buiten zijn, sporten, lezen, studeren. Dat heeft alles net enorm doen escaleren, ik ben geen verplichtingen meer nagekomen, ik heb enorm veel mensen en verenigingen in de steek gelaten. écht in de steek gelaten. Nadat ik doorhad wat ik had gedaan was het kwaad al geschied, de roddels over mijn mentaal geschift zijn al verspreid en de teleurstelling onvergeeflijk. In plaats van proberen goed te maken, ben ik nu bang geworden, en neemt het zes maanden sluimerende zwarte kamertje, toe aan kracht en weegt het steeds zwaarder op me. Ik durf zelfs niet meer goed te maken, na te horen hoe mensen over me praten. Ik heb bij enkelen geprobeerd mijn gedrag te verklaren, maar dat werd echt niet begrepen en als enorm egoistisch beschouwd. Ik vind er uiteindelijk zelf geen rationele verklaring voor. gewoon niets laten weten? niéts? Ik zie steeds minder uitwegen, de druk, vereisten en constante transparantie in deze eeuw maken het voor mij onleefbaar. help

13-04-2014  |  Naam: Anna  |  Leeftijd: 20  |  Provincie: Belgie
ongelukkig
Ik voel me zo ongelukkig niemand snapt me begrijpt me ik kan met niemand praten Hoe k me echt voelt en dan ben ik ook nog dood ziek enigste waar k alles in kwijt kan is me dagboek ik wil gwn weg van hier Door iedereen met rust gelaten geworden iedereen met wie k te maken heb maak me ongelukkig mensen willen me alleen als het goed met me gaat zodra het slecht gaat is het doeisoei DOOD!!!!
13-04-2014  |  Naam: sharrrrr  |  Leeftijd: 17  |  Provincie: Noord-Holland
in de steekgelaten en misbruik
hey

Ik ben iemand die iedereen geld en mij zelf zou tekort doen op alle vlakken om mensen in nood te helpen zowel geestelijk als materieel. Mijn exen danken mij steeds af na ze genoeg van mij hebben geprofiteerd maar als ik zelf eens in nood of mij slecht voel is er niemand om met te praten want ze hebben allemaal geen tijd.
Ik ben het vechten voor mijzelf aan het opgeven voor mij moet het allemaal niet meer zo


13-04-2014  |  Naam: riddler26  |  Leeftijd: 26  |  Provincie: Belgie
mijn broer
hallo
iedereen denkt dat het tussen broer en zus maar een beetje gekibbel is maar dat is niet mijn broer slaat mij in elkaar ik haat hem echt en hij doet da al jaren ik kan niet tegen hem op.hij heeft me net weer geslaan en getrokken aan mijn haar heeel hard omdat mij muziek stiller moest staan toch is hij heel populair op school. ik ben geen mens die niet tegen een stootje kan.
ik heb al vaker een mes meegenomen naar mijn kamer om te snijden maar deed het niet maar hoe meer hij me pijn doet hoe vaker ik er aan denk.

13-04-2014  |  Naam: anoniem  |  Leeftijd: 13  |  Provincie: Belgie
Mijn leven
Mijn leven is veranderd in een puinhoop.
Ik ben vroeger 3 jaar lang gepest, waardoor mijn leven een puinhoop werd. Nu zit ik in klas 1 havo/vwo en zijn mijn cijfers slecht. Niemand weet hoe ik me voel. Iedereen haat me. Ik haal alleen maar 4'en. Ik doe alsof ik vrolijk ben, maar dat ben ik niet. Op school moet ik praten met schoolmaatschappelijke werk, maar dat wil ik niet. Want ik ben bang dat ik mijn familie kwijtraak. Ik heb geen echte vriendinnen, alleen maar neppe. Alles zit tegen, en ik denk al 5 maanden aan de dood. Iedereen laat me in de steek. Ik ben bang dat ik naar een andere school moet, en allemaal andere dingen. Mijn hoofd zit vol, en het enigste waar ik aan kan denken is zelfmoord.

11-04-2014  |  Naam: Lotte  |  Leeftijd: 13  |  Provincie: Zuid-Holland
zomaar
zomaar ineens komt de gedachte in je op. wat zou er gebeuren als ik voor die auto spring, als ik zomaar ineens dood zou zijn. en je realiseert je dat er iets naar binnen is geslopen, een gedachte die niet meer weg gaat, die steeds vaker in je opkomt. waarom? gewoon, omdat ik moe ben. moe van het missen, moe van het alleen zorgen voor de kinderen, moe van al die beslissingen die op m'n pad komen. terwijl ik zo geniet van de kinderen, zo trots op ze ben en ontzettend veel van ze houd. ik wil ze zo graag op zien groeien, zelfstandig zien worden, gelukkig zien. maar ik ben zo moe. en ik weet dat ik niet te moe mag worden, want ik ben nog maar de enige die ze hebben. hun vader is al overleden en ik mis hem, na negen jaar, nog steeds. er zijn zoveel mooie dingen en mensen in m'n leven om van te genieten, maar het lukt me niet meer. moe
10-04-2014  |  Naam: ank  |  Leeftijd: 58  |  Provincie: Zuid-Holland
mijn familie en vrienden
ik heb soms het gevoel dat niemand mij ziet zitten meestal heb ik het gevoel dat ik denk ik moet nu weg van de wereld maar ik heb het nooit naar me zin op en thuis niet ik mag bijna helemaal niks van me ouders ze moeten er altijd een probleem van maken ik heb altijd en elke minuut ruzie met me broer hij is wel ouder maar hij slaat me vaak vooral als me ouders er niet zijn ik heb hem vaak terug gepakt en nu ben ik er klaar mee en heb er geen zin in meer ik heb 1 persoon me beste vriendin die kan ik alles vertellen het meisje zit met hetzelfde probleem en we helpen elkaar graag maar we willen het niet meer en ik zit te twijfelen of ik het zo doen!!!!!!!!!!!!!!!!
10-04-2014  |  Naam: demi  |  Leeftijd: 13  |  Provincie: Zeeland
Liefde?
Het gaat al een tijdje slecht. Kwam erachter dat ik op jongens viel, ontkende dat omdat ik bang was ervoor gepest te worden. Desondanks werd ik toch gepest. Zag eruit als een zombie, etc. Maar het pesten hield op en ik werd verliefd. Hij was de enige 'in het echte leven' met wie ik zo goed kon praten. Heel vaak kreeg ik signalen dat hij mij ook leuk vond. We hebben geflirt, geknuffeld. Hij was alles voor mij. Kort geleden kreeg hij een vriendin. Hij vertelde verhalen over wat ze allemaal gedaan hadden. Ik was kapot. Als ik erop terugkijk, is deze pijn en verwarring zoveel sterker dan pesten of liefde ooit is geweest. Nu, het enige wat me tegenhoudt is mijn familie, en dat ik hem toch nog pijn doe.. Maar waarom zou hij me dan negeren..?

10-04-2014  |  Naam: Justin  |  Leeftijd: 17  |  Provincie: Groningen
een einde
Hoi ik ben 14 jaar. Maar weet het niet meer
Ik word mijn hele leven al gepest mijn beste vriendin overleed een aantal jaar terug bij een brand op school en in de straat zeiden kinderen altijd dat ze stierf om mij niet meer te zien.
Ik ben een aantal keer uit huis geplaatst wegens zware depressie ik heb ocd en word daar vaak mee geconfronteert ik ben door mijn vader in de steek gelaten en door meerderen stief vaders .
En heb het daar nog heel zwaar mee toen ik 12was ben ik meerdere keren op het schoolplein mishandelt en de leraren deden er niks aan dat is altijd heel moeilijk voor me geweest afgelopen jaar is mijn jongste broertje overleden aan probleemen bij zijn hart ik verwijt het steets naar me zelf en denk als ik dood was had hij nog geleeft ik heb meerdere zelfmoord pogingen gedaan die zijn mislukt maar ij kan alle druk van school en thuis niet meer aan ik bendoids bang en weet het niet meer moet ik er een einde aan maken of zijn er nog uitwegen? X een boogschuttertje

10-04-2014  |  Naam: boogschuttertje  |  Leeftijd: 14  |  Provincie: Overijssel
zelfmoord
Ik weet niet meer waarom ik nog moet leven...ben te laf om zelfmoord te plegen.Heb t met pillen gedaan maar aangezien ik nu allleen niog maandelijks krijg,kan dat niet meer.Ik heb de depressie en stoornis geerfd van mn familie.Al velen leven niet meer of onder verrotte omstandigheden.Ik denk ook elke ochtend als ik wakker word..shiut ik ben er nog,weer eebn dag.Ik wil niet meer maar een pil van Drion of zoiets krijg je alleen als je stokoud bent.Of als je ongeneeslijk ziek bent.Ik wil niet meer maar dan schijn ik egoistisch te zijn.Ik wil dood.....
10-04-2014  |  Naam: emmetje  |  Leeftijd: 43  |  Provincie: Noord-Holland
pagina 1  |  2  |  3  |  4  |  5  |  volgende »