Zelfmoord.nl





Deze site is bedoeld voor mensen met zelfmoordgedachten. Op deze site kun je je gedachten, je gevoelens (anoniem als je dat wilt) opschrijven.
Als je zelfmoord wilt plegen dan heeft dat vaak te maken met diepe pijn, verdriet, verwondingen, in de steek gelaten zijn. Voor iedereen is dat verschillend, ieder mens is uniek in zijn beleving en gevoelens. We willen je niet aanmoedigen om zelfmoord te plegen. Juist niet, wij willen je aanmoedigen en helpen andere wegen te zoeken. Vertel hier je verhaal. Er zijn mensen die naar je willen luisteren.

Bekijk ook onze andere sites:
  • Geenzelfmoord.nl

    Met verhalen van mensen die uit de put gekomen zijn en geleerd hebben met pijn om te gaan, of geleerd hebben van dingen uit het leven te genieten. Hoe is dat gelukt ? Ook dat is voor iedereen uniek.
  • Leefmee.nl

    Wij willen een luisterend oor zijn voor wie zijn/haar verhaal wil vertellen.

Kijk ook eens op ons forum als je lotgenoten zoekt, of als je wilt dat mensen op jouw verhaal kunnen reageren, of als je vaker iets kwijt wilt bijv.

In de winter voel ik me somberder dan in de zomer

Ja
Nee
Maakt geen verschil
(Er is 20716 keer gestemd)

Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt?


pagina 1  |  2  |  3  |  4  |  5  |  volgende »
zelfmoord
het leven zit vol verassingen leuke en minder leuke als alleenstaande ouder is het niet makkelijk ze denken dat alles op rolletjes loopt instanties school je werk echt niet er word steeds minder na mensen geluisterd waardoor je je sneller eenzaam voelt met alles je komt niet zomaar aan die gedachte zelfmoord elk mens heeft liefde nodig het maakt niet uit in wat werk gezin aandacht en liefde word steeds moeilijker op alle vlakken mensen moeten teveel in deze maatschappij de druk word steeds hoger iedereen moet steeds perfecter worden kwa uiterlijk en leren kijk maar na de kinderen ze leggen de lat steeds hoger met alles dat hou je niet vol vermoeidheid en zware druk stress weinig tijd voorelkaar daardoor krijg je problemen wat logies is de regering luistert totaal niet je word nergens serieus genomen bij heel veel dingen lief zijn voor elkaar en wat aandacht aan elkaar geven zou de wereld al een stuk verbeteren gezinnen die zelfmoord plegen gebeurd niet zomaar die mensen kunnen de druk niet meer aan moet veel te veel overleven moet je in deze tijd al die dingen bij elkaar je werk kan veel stress geven want alles moet perfect zonder fouten de druk zit op alle kanten waardoor mensen er niet meer uit komen niemand pleegt zomaar zelfmoord vroeger hadden de mensen maar de tijd was ook anders meer tijd en aandacht begrip voor elkaar liefde heet dat dat is nu ver te zoeken.
11-10-2014  |  Naam: marga  |  Leeftijd: 54  |  Provincie: Noord-Holland
.. It won't stop
Ik ben nu al 1,5 jaar depressief.. en ik heb mezelf ook vele malen gesneden.. ookal is dat nu alweer een jaar geleden.
Ik ben ermee gestopt omdat het geen zin voor mij heeft en omdat het toch niks oplost.
Het ging de laatste tijd wel weer wat beter met me ookal denk ik nog elke dag aan zelfmoord.
Op dit moment word alles alleen maar erger, stress door vrienden, examens en ik word ook (waarschijnlijk) ontslagen op mijn werk waar ik ontzettend door baal.. het lijk nooit alsof ik iets goed kan doen
Ik ben gewoon een mislukkeling

11-10-2014  |  Naam: Anoniem..  |  Leeftijd: 17  |  Provincie: Zuid-Holland
Ik ben waardeloos ik heb pijn en verdriet
Ik ben een turk geboren in Rotterdam. Ik woonde samen met mijn moeder (16) en vader (21). Al vlak na mijn geboorte kreeg mijn vader de zizofrenie ziekte. Dit is een ziekte waarbij je een beetje in je eigen wereld leeft en soms niet weet wat je doet. Mijn vader was altijd heel streng tegen mijn moeder toen er was geen liefde, waardering en sfeer mijn moeder werd elke dag door en door erg mishandeld. Na 2 jaar tijd is de politie dit te weten gekomen en hebben ze mijn vader opgepakt en naar een kliniek gebracht waar hij 8 jaar moest zitten en speciaal behandeld werd om weer te genezen. Vlak voordat hij opgepakt werd had hij onze huis in vik gestoken en mij vast met een mes aan mijn keel toen ik twee jaar was. Mijn moeder en ik konden tijdelijk verblijven bij een speciale plaats voor vrouwen die net gescheiden waren in Breda we hadden daar een klein kamertje. En mijn moeder was zwanger van mijn broertje en ze sprak geen woord Nederlands omdat ze pas net in Nederland woonden en niet in Nederland naar school is geweest. Ze had ook helemaal geen familie of vrienden die haar heeft gesteund, er was wel familie van mijn vaders kant in Rotterdam maar die hebben helemaal niks voor ons gedaan. Na Drie jaar verblijf kregen we een eigen huur huis mooi rijtjes huis. Ik was 5 jaar en ging toen al naar de basisschool in groep 1. Het was heel moeilijk voor mij om vrienden te maken omdat ik met mijn moeder altijd alleen Turks praatte dus ik kende de taal ook niet zo goed. Maar na 2 jaar tijd had ik de taal geleerd maar ik ging wel naar encyclopedie. Door alles wat mijn moeder heeft meegemaakt is ze psychisch helemaal beschadigd en heeft ze mij en mijn broertje in haar eentje zonder steun van familie niet goed kunnen opvoeden. Ik kreeg bijv. nooit complimentjes en ik werd vaak geslagen en aan mijn haren getrokken. Mijn moeder was elke dag boos ze gaf geen waardering waardoor ik me waardeloos voelde en een negatief zelfbeeld kreeg. Ze stampte mij ook zelfs soms onder de voeten en ze sliep heel erg vaak ze sliep altijd op de bank in de woonkamer. Door de jaren heen heb ik een paar hele goeie vrienden gemaakt vanaf groep 3 waar ik heel erg vaak buiten mee was ik wou nooit naar huis toe komen ik voelde me eindelijk gewaardeerd en dat gaf mij toch nog een fijne jeugd. Ik ben mijn vrienden van toen heel erg dankbaar dat ze in mijn leven waren ik heb heel veel meegemaakt met ze na school ging ik gelijk naar buiten en ik kwam zo laat mogelijk thuis. En in de weekenden was ik ook heel de dag buiten. Later was ik begonnen met de game Runescape en Counter-strike ik had nauwelijks positieve communicatie thuis met mijn moeder en zij sliep heel vaak dus ik was echt game verslaafd. vanaf groep 5 tot 8 speelden ik uren en uren door Runescape ik stond ook om 4 uur s'nachts op om 4 uur voor dat de school begon runescape te spelen en in de weekenden speelde ik de hele dag door. Ik had daar mijn plezier in ik vond het een heel tof spel ik maakte er vrienden in ik werd er goed in en het gaf mij een goed gevoel ik voelde me in een leuke wereld na gamen was ik altijd nog steeds buiten met mijn vrienden, maar het was niet altijd even leuk ik werd ook vaak gepest altijd door de zelfde jongens die gebruikte mij als pispaaltje die duwde mij als een bal naar elkaar toe en scholden me uit en lachten me uit omdat mijn moeder bij de Zeeman werkte destijds. In groep 8 veranderde mijn leven een beetje ik begon hippe kleding te dragen en naar tieners disco's te gaan onder de 16 jaar (Zalinaz). Ik ging vaak naar de stad met de bus met vrienden ik was heel erg te vrede met mijn leven. En ik hoorde ik dat school heel erg belangrijk voor me was ik deed heel goed mijn best en had 533 voor de cito score en ik mocht Vmbo-T doen (Mavo). In de 1e ging hing ik nog steeds vaak met vrienden buiten en op de middelbare school leerde ik nieuwe mensen kennen ik maakte veel vrienden ik kreeg waardering en ik vond mijn leven geweldig. Er waren zelfs meisjes verliefd op me en eentje was altijd verlegen en deed een liefdes briefje in mijn kluisje. Zo veel respect, vrienden en toffe momenten had ik nog nooit gehad ik ging altijd met veel plezier met de fiets naar mijn school die ver was. Er was niemand meer die pesten iedereen was aardig tegen elkaar en ik voelde me zo erg thuis. Tot de tweede ik bleef zitten en dit had mijn zelfvertrouwen heel erg negatief beïnvloed. Al mijn vrienden gingen over en ik bleef zitten Ik raakte al mijn vrienden en status kwijt. Buiten school tijd was ik ook helemaal in elkaar geslagen met bloed en al op mijn gezicht door iemand uit de 3e klas waar de halve school bij was. Dit raakte mijn zelfvertrouwen nog veel erger ik was waardeloos ik was alles kwijt geen vrienden, geen waardering, geen status. Ik raakte zwaar depressief. Ik trok me terug van alle mensen ik durfde niks meer te zeggen. Elke dag was een hel voor me ik probeerde elke dag te overleven. Ik kwam een keer te laat thuis in het weekend en toevallig was een vriend van mijn moeder bij ons thuis en omdat ik te laat was werd ik helemaal kapot geslagen door dat vriend van mijn moeder en mijn moeder zij er niks op tegen en liet het gewoon gaan. Ik voelde me helemaal kapot ik was 14 jaar. Ik was mijn leven helemaal zat niemand waardeerde mij. mijn psychologie en gezondheid gingen met vollen toeren achteruit. Mijn moeder kookte ook niet vaak dus ik snoepte veel en at veel junkfood. Ik probeerde waardering te zoeken bij mensen en als ik het niet kreeg voelde ik me nog erger waardeloos ik wou altijd de beste zijn en een complimentje dat ik het goed gedaan had. Als ik het niet kreeg voelde ik me snel afgewezen en waardeloos. halverwege de 3e klas kreeg ik een vriendin ze was heel erg mooi en ik was dolgelukkig met haar zij was driekwart van mijn leven. Ze was een Turkse meisje ik kon heel goed omgaan met haar we hadden veel gelachen samen. We spraken altijd stiekem ergens op een lege plaats af, omdat je als Turkse meisje niet zomaar kan afspreken met jongens van je ouders en familie dat moest geheim blijven. De relatie duurde lang we hebben twee jaar gehad. ondertussen was mijn zelfvertrouwen nog steeds heel laag op school en was het overleven, maar er was tenminste een rede voor mij om te blijven leven, haar. In de 4e klas had ik het heel erg druk met school ik zat in het examenjaar en ik wilde wat dan ook slagen en ik wou naar de havo toe gaan omdat ik Hbo leraren opleiding wil doen. elke week sprak ik 1x af met mijn vriendin. Maar opeens begon ik veel ruzie te maken met mijn vriendin en ze stuurde me gemixte signalen en ik werd gek in mijn hoofd ik hield kapot veel van haar maar ik kon niet over mijn gevoelens praten. Ze maakte veel fouten speelde hard to get. En ik kon de druk niet meer aan het voelde alsof er een mes in en uit mijn hart ging. Ik concentreerde me alleen op haar. Ik heb me dood gestrest uit eindelijk was ik geslaagd met allemaal zevens en twee zessen en ik ben naar Mbo 4 onderwijsassistent gegaan waar ik nu momenteel in het 1e jaar zit. Net voordat ik aan mijn opleiding begon ik de vakantie schreef ik een afscheid brief aan mijn vriendin. Waarin stond dat ik haar vergeef voor alles waar ik nog boos over was en dat ik me wou concentreren op school omdat ik iets wou bereiken en dat ik het wou laten stoppen en een bedankje voor de momenten en ik wenste haar het beste toe schreef ik erbij. Ik had al mijn contact afgesloten en na 1 maand was ik haar vergeten en ik voelde me veel beter. Op de school waar ik nu zit is echt een toffe school ik heb veel vrienden en vriendinnen gemaakt ik praat dagelijks met ze. Alleen soms trek ik me zelf een beetje terug en dit komt omdat ik me thuis altijd opgewaardeerd voel. Mijn moeder word snel boos en schreeuwt dan: Ga maar lekker op je zelf wonen ik hoef je hier niet. Ik heb geprobeerd om met haar normaal te praten maar ze zoekt alleen de fouten bij mij en weet niet hoe ze mij moet waarderen ze maakt me alleen maar kapot dit heeft echt grote invloed op mijn dagelijks leven en daar zit ik nu mee. Soms zie ik het gewoon helemaal niet meer zitten en wil ik gewoon weg van deze wereld het word me gewoon te veel. Ik kan veel aan maar soms raak ik echt helemaal in de war.
10-10-2014  |  Naam: yakup  |  Leeftijd: 18  |  Provincie: Noord-Brabant
Eindelijk rust en vrijheid??
Ik zie het leven echt niet meer zitten.... stuk voor stuk zijn er vriendinnen die mij laten vallen of waarmee het contact "verwaterd"... Verder heb ik zoveel meegemaakt daar wordt niemand happy van en zal ik zelfs mijn grootste vijand nog niet toewensen... Laat ik het zo zeggen, waarom zou ik hier nog blijven? Ik heb niks meer om voor te leven.. Ik doe iedereen verdriet met mijn bestaan en mensen hebben alleen maar last van me... Ik weet het iedereen zegt altijd in een slechte periode "het wordt beter!" Maar zou dat ook voor mij gelden? Ik merk er anders niks van... Het gaat al een jaar of 4 slecht met me en dat ik rondloop met deze gevoelens, ik snap nog steeds niet hoe ik dat vol heb kunnen houden en vol houd... Ik wil rust en vrijheid en volgens mij is daar maar 1 oplossing voor... ja inderdaad je raad het al.... nu alleen nog de moed bij elkaar schrapen en wachten op het goede moment...
09-10-2014  |  Naam: Bloem  |  Leeftijd: 17  |  Provincie: Groningen
Zelfmoord
Ik heb heel vaak zelfmoord neigingen ..
M'n moeder verklaart me voor gek,
En m'n stiefvader loopt altijd tegen mij te schreeuwen over wat ik niet goed doe..
Ik voel me zelf mislukt en denk heel vaak
Ik kan net zo goed dood gaan..
Ik heb ook best wel vaak pogingen gedaan
Maar allemaal bijna gelukt
Ik snij mezelf ook
Maar nu voel ik me helemaal mislukt
Als ik moet gymen zeggen ze ieuwl wrm snij je je zelf jij bent echt gek raar kind enzo dus ja wrm zou ik nog leven niemand mag mij toch...

09-10-2014  |  Naam: Anne  |  Leeftijd: 13  |  Provincie: Utrecht
Ben bang
Ik ben bang,niet bang om dood te gaan maar bang dat mijn 20 jarige dochter misschien psychische problemen krijgt door mijn zelfmoord alhoewel mijn dochter snel kwaad is en heel afstandelijk is tegen haar moeder en mij,ik ben gescheiden en heb alweer eens een nieuwe mislukte relatie achter de rug,ik kan mijn liefde niet kwijt en heb zoveel liefde te geven,ik zie het echt niet meer zitten, ben 54 jaar nu en heb geen zin meer om opnieuw teleurstellingen mee te maken.
09-10-2014  |  Naam: Ben bang  |  Leeftijd: 54  |  Provincie: Limburg
the meaning of it all...
Ik vind het erg moeilijk. Al jaren (meer dan 20 denk ik) worstel ik met het leven om meerdere redenen. Een aantal jaren geleden begon het mij te dagen dat één en ander wel eens te maken zou kunnen hebben met hoogbegaafdheid en/of een al dan niet lichte vorm van Asperger. Dit heb ik op zich wel geaccepteerd, voor zo ver het al iets verklaart; ik ben een mens en geen label.

Vooral de laatste dagen word ik bij vlagen overvallen door een allesomvattend gevoel van totale zinloosheid. Dat ik de zin niet zie van het leven/mijn leven, voor zover daar al verschil in zit. Op zich gaat het nu vrij goed met mijn carrière; ik werk hard, verdien goed geld, terwijl ik door reserves het ook niet echt nodig heb.

Maar als ik werk word ik minder geconfronteerd met de zingevingsvraag, het is niet toevallig dat dit naar boven komt nu ik een paar dagen vrij heb. Op zich lekker voor de ontspanning, maar ik knap er dus ook niet per se van op. Ik heb altijd wel moeite gehad om mijn leven vorm te geven buiten mijn werk om.

Daarnaast sport ik veel (nieuw voor mij) en leef ik redelijk gezond. Maar los van het huishouden en spaarzame sociale contacten (dat is iets wat me niet makkelijk afgaat, ondanks het verlangen) is dat het ook. De dingen kosten mij ook steeds meer energie.

Ik heb jaren gestreefd naar een relatie en/of kinderen, maar dat is er niet van gekomen, ik denk niet dat het nog gaat gebeuren (al weet je het nooit) en ik weet ook dat dat niet de oplossing zal zijn van alle problemen, integendeel. Het lijkt wel of ik klaar ben met alle "coping"-strategieen en wat je er ook van probeert te maken het echt gewoon is wat het is: je bent er en meer niet, op eventuele voortplanting na.

Uiteindelijk is het accepteren, loslaten en het beste ervan maken, maar ik ben een beetje "op". Wat moet ik nou nog? Ik wil niet echt dood volgens mij, maar de moed begint me wel in de schoenen te zakken nu ik 40 ben, de eindigheid onder ogen zie en kijk naar wat ik wel en niet heb bereikt (op zich wel veel, hoe betrekkelijk ook) en nog wil/kan bereiken (voor mijn gevoel weinig). Het zal wel de midlife zijn, kon ik er ook nog wel bij hebben...

Veel geluk allemaal. Ik zal denk ik nog wel even rond blijven hangen. Op de één of andere manier wil ik er kennelijk toch zijn. Misschien toch met de (ijdele) hoop dat het beter wordt?

09-10-2014  |  Naam: Gerrit  |  Leeftijd: 40  |  Provincie: Noord-Holland
Ik weet het allemaal niet meer.
Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen. Ik zit natuurlijk niet voor niks op 'zelfmoord'.nl.
Het begon in de eerste klas, de zelfmoord gedachtes. Ik begon met mijzelf pijn doen. M'n armen waren vaak rood van de krassen. De reden dat ik het deed? Slecht zelfbeeld. Heel slecht. Ik vond de meest kleine dingen lelijk aan mijzelf. Van mijn neus tot mijn figuur. Ik had niet heel veel vrienden, een paar vriendinnen die niet heel close waren en 2 wel erg close vrienden. Die 2 vrienden wisten wel alles van mij. Ik had vaak ruzie met hun, het ging vaak nergens over dus het was snel opgelost. Ik had ze verteld dat ik mijzelf sneed. Ze hielpen erg goed. Op een paar keer na had ik het niet meer gedaan.
In de tweede klas was ik ze, zomaar opeens zonder reden, kwijt. Dat jaar ging eigenlijk wel goed, nog steeds niet veel vrienden, maar genoeg vond ik.
En in de derde klas ging het weer mis. Mijn zelfbeeld was nog steeds slecht. In november (probeerde) ik te stoppen met eten. Stak mijn vinger in m'n keel en dat soort dingen. En ik ontmoette een jongen. Op een vreselijk moment. Hij had een dag daarvoor geprobeerd zelfmoord te plegen. Au. Ik was er zo kapot van. Ik kende hem nauwelijks, maar het brak me. Ik voelde me verplicht hem te helpen. We praatten elke dag uren lang. We werden zo close. We spraken na school af en zaten uren in het park. Hij was zo aardig voor me.
Ik had z'n leven gered zei die.
'Het spijt me, maar je ziet morgen wel of ik er nog ben.'
Het gebeurde zo'n 3 keer dat hij zoiets zei. Hij zat er nog steeds doorheen. Wist niet wat die moest doen. Om half 11 ging mijn internet eruit, dus ik kon niks. Zoals hij zei, 'je ziet het morgen wel.'
En elke keer weer was die er de volgende dag gewoon nog. De laatste keer dat die dat zei was ik zo kapot. Ik sliep nachtenlang niet elke keer dat dit gebeurde. Maar deze keer was het anders. Hij zei dat het al te laat was en de overdosis al was genomen. Ik kon niet anders dan naar mn ouders gaan. Ik moest het gesprek afkappen en zijn inkomende berichten negeren. Nummer blokkeren en verwijderen. Mentor mailen en niet meer met hem omgaan.
In de tijd dat ik nog wel met hem omging kwam het snijden ook weer terug. Ik deed het niet vaak, 2 of 3 keer. Maar dacht wel elke dag aan zelfmoord. Hij wist van dat eerste wel af maar van de zelfmoordgedachtes niet, aangezien ik hem daar niet mee wou belasten.
Het niet eten ging slecht. Ik had vaak vreetbuien en haatte mijzelf daarna zo erg. Sneed mijzelf of probeerde te kotsen.
Ik heb nu inmiddels het liefste vriendje ooit. Het ging nadat ik van die andere jongen af was wel beter. Maar ana was nog steeds in mijn leven ook al ging het niet goed.
En eigenlijk heb ik nog veel meer te vertellen maar ik ben dr klaar mee.

08-10-2014  |  Naam: tamara  |  Leeftijd: 15  |  Provincie: Gelderland
i hate myself and i want to die
de laatste paar maande denk ik alleen nog maar aan dood willen gaan 3 maanden geleden heb ik een eerste zelf moord poging gedaan met pillen en alcohol toen ik bijkwam dacht ik kut ik leef nog ik heb de laatste tijd ook weer het gevoel om ergens een shotgun te kopen en tegen mijn hoofd aan te knallen daar loop ik veel mee vooral omdat ik tot niks meer kom geen energie meer ergens voor heb omdat ik zoiezo niet in de toekomst durf te kijken omdat er dingen zijn die in mijn hoofd zitten en mij daar niet losvan kan maken omdat ik te zeer gehecht was ik weet het zelf ook niet meer daarom schrijf ik jullie
08-10-2014  |  Naam: jessie  |  Leeftijd: 30  |  Provincie: Limburg
Moe
Sinds kinds af aan heb ik mij altijd de vraag gesteld. Waarom ben ik geboren?
Ik vind het leven zinloos en he-le-maal niets aan. Zie het nut er niet van in.
Kan nergens van genieten.
Slapen, eten, werken. Zo ziet mijn leven eruit.
Wat anderen leuk vinden. (Uit eten, sporten, uitgaan) vind ik geen reet aan.

Ben nergens bang voor. Niet voor anderen, niet voor de dood.

Mijn kinderen zijn de enige reden om er niet voortijdig uit te stappen.

08-10-2014  |  Naam: Roy  |  Leeftijd: 36  |  Provincie: Gelderland
pagina 1  |  2  |  3  |  4  |  5  |  volgende »